2 Ή 3 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΓΙ' ΑΥΤΟ... (ΠΑΛΙΟ)

Total Recall

2009-12-25T18:41:00.004+02:00

Ολοκληρωτική μεταφορά σε καινούριο ιστολόγιο. Θα μας βρίσκετε στο εξής στη διεύθυνση:

www.2i3.blogspot.com

Περισσότερα ποστ, περισσότερο σινεμά και μουσική, λιγότερος χρόνος, αλλά δε βαριέσαι...

Σε έναν πιο δίκαιο κόσμο...

2009-12-24T11:12:00.004+02:00

Σε έναν πιο δίκαιο κόσμο, η Björk θα βρισκόταν 3 φορές στη λίστα της δεκαετίας, ο Damien Rice στις 3-4 πρώτες θέσεις και με τα δύο albums του και μία στη λίστα της χρονιάς αν δεν καθυστερούσε τόσο το καινούριο του, ο Tom Waits θα είχε εξίσου τρεις συμμετοχές με υψηλότερα όλων την Αλίκη του, ο Brian Wilson και οι Godspeed You! Black Emperor δεν θα είχαν μείνει ούτε κατά διάνοια εκτός, το ίδιο και οι Blonde Redhead και η εικοσάδα της δεκαετίας θα έπρεπε να έχει 50 θέσεις για να χωρέσει τους Grandaddy, την Diana Krall, τους Miracle Mile, τους Bodies of Water και τον Adriano Celentano, τους Raconteurs και τους Frames, δεν θα σκεφτόταν έντονα και τελικα θα απέρριπτε το εκπληκτικό Supervillain Outcast των Dodheimsgard, ούτε θα άφηνε έξω τις δισκάρες των OutKast (δις), των Helldorado, της Katie Melua, των Klaxons, την κλασική ιδιοφυία του Jóhann Jóhannsson...
Έχω ήδη αλλάξει τη λίστα στο μυαλό μου 100 φορές και όσο ακούω τους δίσκους αυτούς θα γίνεται το ίδιο πράγμα. Καλά μας ξεμπερδέματα...

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι (2000-2009) (Θέση 01)

2009-12-21T01:36:00.007+02:00

01. Norma Winstone, Glauco Venier & Klaus Gesing: Distances (2008)

Μερικές φορές (πολύ σπάνιες, δεν λέω) έρχονται στιγμές που μπορούν να γκρεμίσουν όσα στο μυαλό σου έστρωνες σε στοίβες και επιμελώς ταξινομούσες στην καρδιά σου και τότε, γάμα τα, ξανά από την αρχή. Και καλά να διαλύσει τις λίστες σου και να πειράξει τα πράγματα στα αυτιά σου, όταν όμως εισβάλλει με τέτοια δύναμη στη ζωή σου, ανακατεύει τους έρωτές σου, σου μαθαίνει τα λόγια που ποτέ δεν είπες, όπως ήθελες να τα πεις, όπως θα τα έλεγες αν ήσουν τέλειος, αν σε τρυπάει απ' άκρη σ' άκρη για να χωθεί βίαια μέσα σου; Μερικά πράγματα στη μουσική (και εξίσου λίγα όπως και στη ζωή) είναι φτιαγμένα τέλεια. Αυτός εδώ ο δίσκος είναι με μεγάλη διαφορά ο καλύτερος της δεκαετίας. Διαβρωτικός και σπαραχτικός όπως οφείλει ένας ύμνος στη δυσκολία του έρωτα, σε σημείο τέτοιο που η τεχνική του τελειότητα περνάει σχεδόν απαρατήρητη. Θέλω αυτή η μουσική να με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή, κι ας είναι αβασταχτο το σάουντρακ της.

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι του 2009 (Θέση 01)

2009-12-21T01:33:00.006+02:00

01. Pink Mountaintops: Outside Love

Τόσο, μα τόσο απλά, το καλύτερο album της χρονιάς που μας αφήνει. Αριστούργημα.
(Κείμενο δεν έχει γιατί μόλις γύρισα και ακόμη δεν είχα ποστάρει την επιλογή μου. Ελπίζω να το συμπληρώσω.)

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι (2000-2009) (Θέση 02)

2009-12-19T12:53:00.003+02:00

02. C.R Avery: Magic Hour Sailor Songs (2007)

Μας δουλεύει; Μήπως μας μαθαίνει πώς η αστική ποίησή του (συμφιλιώνεται;) επιτίθεται στην ηλιθιότητα της βολεμένης και αηδιαστικά εφηβικής χρήσης χιπ χοπ; Με ποιους να γελάει περισσότερο αυτός ο αυθάδης Καναδός γίγαντας; Μήπως προλαβαίνει να χλευάσει τα αμερικανικά γκέτο, τους στρατόκαυλους, την αγιότητα της κουράδας, την κουράδα της αγιότητας, το βόλεμα και την γραμμική ζωή που διδάσκει η δήθεν λογοτεχνία και ποίηση που μας έκατσε στα απαίδευτα στομάχια; Πού να προλάβει; Εδώ στήνεται ολόκληρη επίθεση, πόλεμος, καταλαβαίνεις; Θανατερά μπλουζ, όχι μαλακίες, εδώ η τζαζ δεν έχει όρεξη για παιχνίδια και το φλερτ με το χιπ χοπ θα σε βγάλει ξάπλα στα σίγουρα. Γελάς με γκόσπελ και κάντρι λαλάδες; Όπλο κι αυτό, μαζί με τη φυσαρμόνικα και το beat-box και, τι διάολο; Ένα στόμα και δυο χέρια έχει και ο ίδιος και με αυτά θα σε χτυπήσει αλύπητα. Καλή τύχη, μαζί του ή απέναντι.

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι του 2009 (Θέση 02)

2009-12-19T12:38:00.004+02:00

02. Melody Gardot: My One and Only Thrill

Δεν είχα ακούσει αυτό το κορίτσι πριν από φέτος και τον δεύτερο δίσκο της και φαίνεται πως ήταν λάθος μου. Πραγματικό δώρο της τζαζ, αυτός ο εκπληκτικός δίσκος ήρθε για μένα από το πουθενά. Ένα σέξι και υποσχόμενο κορίτσι με μεγάλα μαεστρικά μαύρα γυαλιά στο cover του album, μερικοί ωραίοι τίτλοι και κάποιος ιερόσυλος ψίθυρος πως αυτή η μικρή παίζει να "τρώει" τη Νόρα. Εδώ είμαστε λέω, δισκάκι στο player. Τα τραγούδια περνάνε και το μεγάλο λάθος του ακροατή είναι προ των πυλών: Πόσες, μα πόσες φορές μπορεί κάποιος να παίξει ΑΥΤΗ τη τζαζ που κρατάει από τις αρχές του αιώνα και πόσο πια μπορεί να το κάνει τόσο καλά ώστε να κρατήσει το αυτί στους ήχους της μέχρι το τέλος; Σοφά η Αμερικανή Melody κρατάει τα κομμάτια της χαμηλά παρά τους δεξιοτέχνες μουσικούς και τη μαγικά αισθησιακή φωνή της, οι έρωτες που περνάνε στα αυτιά μας είναι ιστορίες της ζωής, μιας ζωής δύσκολης που ξορκίζει με παιχνιδιάρικες μελωδίες και στην οποία παραδίνεται μερικές φορές με ραγισμένες φωνητικές ερμηνείες πάνω σε μικρά πατήματα πιάνου. Φυσικά, καλή μου, το ημερολόγιό σου, όπως το είπες, θα άγγιζε όλο τον κόσμο, όλους όσους υπήρξαν ερωτευμένοι και, μοιραία, καταδικασμένοι στην εκ βαθέων ακρόαση του κομψοτεχνήματός σου. Αν ήμουν η Krall; Θα έφευγα μόνη μου.

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι (2000-2009) (Θέση 03)

2009-12-18T17:50:00.001+02:00

03. Damien Rice: O (2003)

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι του 2009 (Θέση 03)

2009-12-18T17:49:00.001+02:00

03. Crippled Black Phoenix: 200 Tons of Bad Luck

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι (2000-2009) (Θέση 04)

2009-12-18T17:47:00.002+02:00

04. Björk: Vespertine (2001)

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι του 2009 (Θέση 04)

2009-12-18T17:42:00.002+02:00

04. Vic Chesnutt: At the Cut

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι (2000-2009) (Θέση 05)

2009-12-16T17:54:00.003+02:00

05. Firewater: The Golden Hour (2008)

Ποτέ δεν με απογοήτευσε ο Tod, αυτό εδώ όμως ήταν πέρα των προσδοκιών μου. Από τη Νέα Υόρκη στην Ινδία, την Τουρκία, το Πακιστάν, σκέτος μπελάς πώς να χωρέσεις τον λυρισμό με τον οποίο (γεννήθηκες;) μπόλιασες όλες τις δουλειές σου σε μια τσιφτετελοχορευτική πανκ μπουζουκιού με κιθάρες που γρυλίζουν και κρουστά που υποφέρουν. Το ταξίδι δεν είναι το ίδιο, τα νοήματα και τα μέσα όμως είναι. Ακόμη και για εκείνο το μοναδικό live, με μπάνγκρα ρυθμούς να τινάζουν τα στήθια και πόδια που πήγαιναν να σπάσουν ανήσυχα, δεν χόρεψα ξανά ποτέ, ούτε πριν ούτε μετά από αυτό.

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι του 2009 (Θέση 05)

2009-12-16T17:36:00.004+02:00

05. Broken Records: Until the Earth Begins to Part

Kόβεις και τα δυο σου χέρια όταν παίξει το δισκάκι ότι οι Murder By Death είχαν κάπου ένα περίεργο album που δεν είχες ακούσει ποτέ. Μπορεί και καινούριο. Στήνεις λίγο το αυτί σου καλύτερα (όχι πολύ κοντά μπορεί να το χάσεις) και ξανασκέφτεσαι: "Κάτσε, φίλε, ετούτοι εδώ είναι Αμερικανοί;" Εμμ, όχι βέβαια. Είναι γνήσιοι Σκοτσέζοι και ως τέτοιοι παίζουν με λύσσα όλα τους τα όργανα. Γι' αυτό δεν θα μπορούσαν να είναι οι Murder By Death; Γι' αυτό και για ένα ακόμα: Ετούτοι εδώ είναι τόσο, μα τόσο, καλύτεροι!!

Προστασίας του Πολίτη, βεβαίως, βεβαίως.

2009-12-07T11:32:00.000+02:00

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι του 2009 (Θέσεις 06-20)

2009-11-30T12:52:00.058+02:00

01) ???
02) ???
03) ???
04) ???
05) ???

06.
Placebo: Battle for the Sun

Δεν επαναπάυονται και ως γνήσιοι λάτρεις της κουλτούρας που τους έθρεψε (και εμάς μαζί τους), αναζητούν νέες μουσικές διαδρομές στον ήχο που έχουν καταφέρει να επιβάλλουν. Άφησαν τους εαυτούς τους να δοκιμάσουν περισσότερες βρετανικές ποπ-ροκ επιρροές, απλοποίησαν τον στίχο τους, δοκίμασαν πιασάρικα ριφ, έγραψαν συναυλιακά κομμάτια, κοίταξαν προς τον ήλιο και τον βρήκαν. Ευκολία όλο αυτό για ένα γκρουπ σαν τους Placebo; Κάθε άλλο αφού στον καλύτερό τους δίσκο ως τώρα οι ίδιοι όλα αυτά τα έψαξαν μέσα από βιολιά και σαξόφωνα, αινιγματικά κρεσέντα και επιθετικές κορυφώσεις αριστουργηματικού timing σε κάθε τους κομμάτι, σε έναν δίσκο που αποκαλύπτεται σωστότερα και περισσότερο σε κάθε του ακρόαση. Και φυσικά, εδώ βρίσκεται (περιμένετε μέχρι να μπει το 9ο track) το Julien, το καλύτερο τραγούδι που ακούσαμε από αυτό το σπουδαίο γκρουπ.

07.
Archive: Controlling Crowds

08.
Biffy Clyro: Only Revolutions

Την είχαν τολμήσει προ πολλού την προσέγγιση σε μια πιο ποπ πλευρά τους ήδη από το εξαιρετικό "Puzzle", το οποίο όμως άφηναν να βαράει σε γενική ακρόαση. Σαν γνήσιοι και αφιοσιωμένοι μουσικοί που είναι όμως, οι Σκοτσέζοι τελειοποίησαν εδώ αυτή τους τη μεταστροφή, πλαισιώνοντας τις νέες τους οργανικές μελωδίες με ελεύθερο στίχο και ρυθμικές εναλλαγές στα ρεφρέν. Μάγκες, σαν να ορίζουν ξανά πώς πρέπει να είναι αυτή η πιο καλοκουρδισμένη ροκ-ποπ συνάντηση (ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΟ "Shock Shock";), δε νομίζετε;

09.
Bruce Springsteen: Working on a Dream

10.
Jason Lytle: Yours Truly, the Commuter

Οι Grandaddy είχαν διαλυθεί με της κυκλοφορία ενός εξαιρετικού δίσκου του 2006 και αυτή η πλευρά της ροκ μουσικής είχε χάσει έναν πολύ σημαντικό εκπρόσωπό της. Το παιδί-θαύμα της όμως (και τι παιδί, σαραντάρισε πλέον!) δεν θα μπορούσε να κρατήσει τις μουσικές του ανησυχίες κλειστές στον εαυτό του. Έχει μάθει, βλέπετε, να εκτίθεται στο κοινό του και να κληροδοτεί τον πεσιμισμό του σ'αυτό, σαν εξομολόγηση. Η υπέροχη φωνή του σου αφηγείται τα ερωτήματα μιας ζωής και η βιρτουοζιτέ του (ό,τι όργανα ακούσετε στον δίσκο αυτό είναι από τα... χεράκια του) τα κάνει μουσική. Ευτυχώς, το τόλμησε.

11.
Αλκίνοος Ιωαννίδης: Νεροποντή

Είναι σπουδαίος μελωδός και το ξέρει. Έχει ένα χάρισμα που όφειλε να καλλιεργήσει και το κάνει και με το παραπάνω σε κάθε του κυκλοφορία. Κι αν έπρεπε να περάσουν κάμποσοι δίσκοι, εσωτερικές και μουσικές αναζητήσεις και οικογένεια για να μας παραδώσει αυτό τον αριστουργηματικό δίσκο, ας είναι. Μέσα του δεν μεταπηδά από τη ελληνική ροκ στη χατζιδακική παράδοση και από τη βυζαντινή ψαλμωδία (έστω και αρκετά... κανιβαλιστική) στην εφηβική ορμή (με φιλοσοφική εγκράτεια όμως) της ραποειδούς καταγγελίας, αλλά ενώνει τα πάντα σε έναν δίσκο που τον φέρνει στο καλλιτεχνικό του απόγειο. Δεν τα βλέπεις κάθε μέρα αυτά...

12.
The Mars Volta: Octahedron

Τα 4 χρόνια που μεσολάβησαν από το εκπληκτικό Frances the Mute (και με τις ενδιάμεσες κυκλοφορίες των Amputechture και The Bedlam in Goliath να ωχριούν ακόμη μπροστά του) δεν ήταν αρκετά για να βγει από τη μόνιμη playlist μας και να σου πάλι αυτοί οι τρελαμένοι Τεξανοί με ένα νέο και, για άλλη μια φορά, ολότελα διαφορετικό υφολογικά album. Μελετημένες συνθέσεις και λιγότερες επιδείξεις τεχνικής, φωνητικά που χαμήλωσαν για να ταιριάξουν στο ημι-ακουστικό αυτό πρότζεκτ και, εν τέλει, άλλος ένας άθλος από ένα από τα σπουδαιότερα ροκ συγκροτήματα των ημερών μας.

13.
Antony and the Johnsons: The Crying Light

Ξεσπά, επιτέλους, αλλά ξεσπά όπως οφείλει να κάνει: Βουβά. Κλάμα δίχως λυγμούς που αναζητά έναν τρόπο να διαλύσει τη μοναξιά αλλά και τη μοναδικότητα των συναισθημάτων του, στρώνοντας μικρές μελωδίες για πιάνο, χαμηλώνοντας τους ρυθμούς και τις μουσικές εντάσεις και τελικά αφήνοντας χώρο για τη μαγική του φωνή (καλύτερη και εκφραστικότερη από ποτέ) να σε ταξιδέψει. Ειλικρινής ως είναι, τι έχει να φοβηθεί όταν τα έχει χάσει όλα;

14.
Jon Balke & Amina Alaoui: Siwan

Πολύ περισσότερο από μια μουσική εξερεύνηση στα ενδότερα της αραβικής κυριαρχίας στην Ανδαλουσία, από μια παρέλαση των μουσικών επιρροών (χριστιανικών και σούφι) της περιόδου, αυτό το αριστουργηματικό album, συνεργασία του Νορβηγού συνθέτη Jon Balke και της Μαροκινής πιανίστριας και τραγουδίστριας Amina Alaoui, είναι, τελικά, ένα απόλυτο "ταίριασμα" πολιτισμών, μια δοκιμιακή μουσική μελέτη στην ένωσή τους, μια μεταφορά ολόκληρης κουλτούρας σε βάθος τέτοιο, που η αφοσίωση του ακροατή φλερτάρει με τον κίνδυνο.

15.
Norah Jones: The Fall

Τη φοβόμουν αυτή τη στιγμή. Κυρίως γιατί αγαπώ τη Νόρα Τζόουνς, το κορίτσι που μου κράτησε αμέτρητες μέρες συντροφιά με εκείνο το (προσωπικό μου ημερολόγιο όπως το αισθανόμουν) Come Away With Me. Τώρα που αυτή έγινε 30, συναντήθηκε με τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο σε ένα μαγικό φιλμ και εγώ φλερτάρω με την μέση ηλικία σε διάθεση και ενέργεια, αυτό το απίθανο κορίτσι με το μαγικό πρόσωπο μου έκανε δώρο (λες και για τα πρώτα μου γενέθλια) ένα τολμηρό μουσικό άλμα, πιο κιθαριστικό, πιο χορευτικό, πιο ευδιάθετο και εγώ ακόμα χάνομαι κυνηγώντας πειρατές και τραγουδώντας για τα παλιά φαντάσματα που οφείλω, επιτέλους, να διώξω μια και καλή. Και η μικρή μου Νόρα μου ψιθυρίζει: "Σήκω, γέρο-τεμπέλη, σήκω πριν να είναι αργά"...

16.
Nils Økland: Monograph

Δεν είμαι σίγουρος ποιος έφτιαξε ποιον. Δούλεψε αρκετές φορές με τον σπουδαίο Christian Wallumrød (οι πιστοί ακολουθήστε το A Year From Easter ως τρανταχτό παράδειγμα), αλλά το δικό μου αυτί αδυνατεί να εντοπίσει περισσότερες επιρροές. Σημασία έχει ότι ετούτοι οι καταγεγραμμένοι αυτοσχεδιασμοί με τα διάφορα βιρτουοζιτέ βιολιά του Νορβηγού ακούγονται σαν κάτι παραπάνω από εισαγωγικοί στην κλασική τέχνη και σύνθεση. Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω με ένα δυο λόγια παραπάνω τι άκουσα σε αυτό τον εξαιρετικό δίσκο, αλλά πρόκειται για άλλη μια φορά που η μουσική και μόνο μπορεί να περιγράψει μερικά πράγματα.

17.
Mastodon: Crack the Skye

Εντάξει, λίγο με ενδιαφέρει αν θέλησαν να ασχοληθούν με ένα ακόμη concept album και αν τα θαλάσσωσαν. Αυτό που θαύμασα στους Αμερικανούς δεν ήταν παρά η άνεση του να παίζεις τα σκοτεινά σου μεταλλικά μονοπάτια, οδηγώντας τα σε μια ροκ τρόπον τινά οικουμενικότερη και αναγκάζοντας τους μουσικούς σου χλευαστές σε ένα σφιχτό αγκάλιασμα πριν την εγγυημένα πολυεπαναλαμβανόμενη ακρόαση. Γιατί, πριν ακόμη τα ριφ προλάβουν να τα απορρίψουν ως βαρυμεταλλικά, και το πιο απαίδευτο αυτί θα ερεθιστεί από όλες αυτές τις ελαφρώς τολμηρά παιχνιδιάρικες συνθέσεις που θα ανακαλύψει εκ νέου στη δεύτερη (και τρίτη) φορά που το δισκάκι θα αρχίσει να παίζει.

18.
Justin Adams & Juldeh Camara: Tell No Lies

Ούτε να το σκεφτεί δεν θέλει ο Justin Adams πως ακροβατεί ανάμεσα στο αμερικανικό ροκ/μπλουζ και στην αφρικανική μουσική παράδοση. Όταν πρόκειται για μουσική, φίλε μου, εγώ θα πιάσω την μπασοκιθάρα μου (το ίδιο έκανα και με τον Ρόμπερτ Πλαντ, άστα αυτά) κι εσύ το ρίτι σου και ο καθένας θα παίζει τον σκοπό του. Άσε τους να ψάχνουν τι παίζουμε. Μουσική. Είσαι μέσα;

19.
Tori Amos: Abnormally Attracted to Sin

Περνώντας για καιρό καλά με περισσότερο "χρωματισμένα" (πάντοτε όμως εξαιρετικά) μουσικά άλμπουμ, η αγαπημένη μας Τόρι μας φύλαξε για φέτος ένα μικρό σοκ, κρυμμένο πίσω από μελωδίες που ξαφνιάζουν, προσεκτικά φυλάσσοντας τον εγγενή λυρισμό που οφείλει να χαρίζει κάθε ποπ που σέβεται τον εαυτό της. Λίγο περισσότερο ερωτευμένος και το άλμπουμ σε διέλυσε δίχως ευκαιρία.

20.
Renaud Garcia-Fons: La Línea del Sur

Υπόδειγμα ευρωπαϊκής τζαζ από έναν συνθέτη που λάτρεψε το όργανό του όσο λίγοι και κατάφερε να προσαρμόσει το άκουσμα του πεντάχορδου μπάσου (πατέντα του ίδιου πριν χρόνια), την παριζιάνικη ιδιοσυγκρασία του και τις αραβογενείς του επιρροές (ανήσυχες μουσικές αναζητήσεις με σπουδαίες συνεργασίες όπως αυτή με τον Dhafer Youssef), σε έναν δίσκο που, αν ήταν περισσότερο ορχηστρικός, θα ήταν σταθμός στο μουσικό του είδος.

Οι 20 Καλύτεροι Δίσκοι (2000-2009) (Θέσεις 06-20)

2009-11-30T12:11:00.037+02:00

01) ???
02) ???
03) ???
04) ???
05) ???

06.
Arcade Fire: Funeral (2004)

07.
Rachael Yamagata: Elephants... Teeth Sinking Into Heart (2008)

Εντάξει, μερικά πράγματα δεν περιγράφονται. Αυτό εδώ το απίθανο και ταλαντούχο πλάσμα είναι από άλλο πλανήτη. Ίσως εκεί κάπως έτσι να είναι ο συνηθισμένος μουσικός. Τώρα που βρέθηκε εδώ όμως, είναι απλά η καλύτερη- και με διαφορά. Βαριέται λες τον εσωτερικό ακουστικό της περίπατο (που για όλους τους υπόλοιπους είναι πραγματικά αβάσταχτος) και ροκάρει στο δεύτερο δισκάκι της. Διάβολε, ακόμη και εκεί είναι ξεχωριστή, όταν βγάζει τη γλώσσα και αντικαθιστά τα βιολιά και τα πνευστά της με ηλεκτρικές κιθάρες και επιθετικά τύμπανα, δεν μοιάζει με καμία. Προσπαθώ να ξεφύγω και να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο, αλλά πάντα θα με στοιχειώνει εκείνο το Sunday Afternoon: Ύμνος στα πρωινά μου, ύμνος στα δύσκολα βράδια μου, στα ακουστικά μου στο δρόμο όταν τίποτα γύρω δεν υπάρχει για 9 λεπτά, στο δισκάκι που αφιέρωσα και αδίκησα όλα τα υπόλοιπα τραγούδια, στο αυτοκίνητο κι ας κάνω ώρες αμέτρητες να φτάσω. Λίγο το μαγικό της άγγιγμα στο πιάνο (ανεπαίσθητο θαρρείς στο κομμάτι), τα ελαφρά πατήματα στα πιατίνια, λίγο τα βιολιά που σε πυκνώνουν, τα αρπίσματα που σου γρατζουνάνε απευθείας την καρδιά και ο "Lucille" ήχος του σόλο, αυτή η σύνθεση οφείλει να θεωρείται ήδη κλασική. Ακόμη κι αν υπήρχε μόνο του, θα ήταν ένας από τους καλύτερους δίσκους που άκουσα ποτέ.

08.
Κόρε. Ύδρο.: Φτηνή Ποπ για την Ελίτ (2006)

Ωχ, τώρα πρέπει δηλαδή να απολογηθώ γιατί έχω ακούσει άπειρες φορές αυτό το δίσκο, γιατί με έχω πιάσει να κλαίω τόσο εύκολα σε όλο το δεύτερο μισό του, γιατί ριγώ γοητευμένος στην απαίσια φωνή του Παντελή, γιατί αναγνωρίζω την αυθεντικότερη ποίηση στα ανώμαλα στιχάκια τους που κατακλύζουν το δίσκο ("περισσότερο από σένα καμιά Χριστ-ίνα δεν με κράτησε παιδί"), γιατί ταξιδεύω πάνω-κάτω-πάνω-κάτω "Κέρκυρα-Πάτρα-Αθήνα", γιατί ανασαίνω στη σκέψη πως αυτοί οι Κερκυραίοι μπορούν να αλλάξουν μια για πάντα μια μουσική σκηνή που εδώ και δεκαετίες "ψάχνεται";... Ναι, καλά, στ' αρχίδια μου, αυτά είναι για μένα και μόνο.

09.
The Mars Volta: Frances the Mute (2005)

10.
Melingo: Maldito Tango (2008)

ΟΚ, τολμάς να πειράξεις σε τέτοιο σημείο και τόσο προκλητικά το tango, τραγουδάς για τη Magdalena, τον μικρό παρία, τον υπόκοσμο, την κατάχρηση και κάθε λογής απόκληρο της ζωής (σαν ρεμπέτης ένα πράγμα), περπατάς στους υγρούς αργεντίνικους δρόμους και σαν γνήσιος τροβαδούρος με φωνή βαριά και άκαμπτη σαν σίδερο πλησιάζεις όλο και περισσότερο στα εσώψυχά σου. Όλα και όλοι έχουν θέση σε έναν δίσκο-κατάθεση ψυχής. Μπαντονεόν και βιολιά όπως οφείλει ο απέραντος σεβασμός σε αυτή την ιερή κουλτούρα και στην ίδια πλευρά του δίσκου η ασεβής καταπάτησή της μέσω μιας υπερβολής σε όλα: Αυτό δεν είναι δίσκος, είναι ολόκληρη θεατρική παράσταση του δρόμου. Άτιμε, δεν το έχω ακούσει ποτέ καλύτερο και λέω να σε ακολουθήσω, όπως κάνω πάνω από έναν χρόνο τώρα.

11.
Xiu Xiu: La Forêt (2005)

Δεν ξέρω τι να γράψω γι' αυτό εδώ. Σε τσακίζει αυτός ο δίσκος, τόσο που δεν περιγράφεται. Αν δεν είναι έτσι η μουσική στην χειρότερη κόλαση (ένας αβάσταχτος θόρυβος που καλύπτει τις μελωδίες που ήλπιζες να ακούσεις και περνάνε στο ηχητικό φόντο), τότε πώς είναι; Δεν γλιτώνεις από τις μελωδίες του που σε τραβάνε στο έρεβος του καλύτερου δίσκου των Xiu Xiu και, στο κάτω κάτω, μάλλον δεν θέλεις. Αλλά μην του αφεθείς τελείως, την έβαψες φίλε...

12.
The Unicorns: Who Will Cut Our Hair When We're Gone? (2003)

Σίγουρα έχουν πρόβλημα. Ουσιαστικά, ένα album πρόλαβαν πριν τα σπάσουν και συνεχίσουν την πορεία τους στους καταπληκτικούς Islands και έφτανε για να εδραιώσουν τη βαβουριάρικη αυτή ποπ (τα πιατίνια πανταχού παρόντα στα τραγούδια είναι ικανά να σου τσακίσουν τα νεύρα) ως θεμελιώδη στη συνείδηση του ακρoατή. Δεν αγγίζουν, αλλά βουτάνε στην ψυχεδέλεια μέσα από synths και φτηνούς casio ήχους, αλλά το κάνουν σαν διευθυντές ορχήστρας! Ό,τι έχουν να πάρουν από τα όργανά τους, το παίρνουν. Πώς αλλιώς άραγε θα μπορούσαν να κοροϊδέψουν ένα μάτσο κωλόπαιδα τόσο αλήτικα τον θάνατο για τον οποίο μιλάνε σε όλο το δίσκο (από τον τίτλο του κιόλας!);

13.
Scott Walker: The Drift (2006)

14.
System of a Down: Hypnotize/Mezmerize (2005)

Δεν είναι που παίζουν τα πάντα (τα πάντα όμως!) και τα παίζουν λες και τα δημιούργησαν πρώτοι, ούτε που είναι οι αρτιότεροι τεχνίτες της ροκ μουσικής (και βάλε). Αυτοί εδώ οι μπάσταρδοι Αμερικανοί ηχογραφούν παρεμβάσεις επί πάντων: γελάνε με τα ηλίθια στιχάκια τους, γελάνε όταν το παίζουν σοβαροί (B.Y.O.B.), γελάνε όταν σπάνε αυτό τον εκπληκτικό δίσκο σε δύο μισάωρους. Λες και ξαναγράφουν τη ροκ και της δίνουν μια πυξίδα για να μην χαθεί, αλλά και αν αυτό γίνει, έχουν καταθέσει τα δικά τους εγχειρίδια διάσωσης με αυτό το υπερδραστικό διπλό δισκάκι (που ακούγεται σαν... δεκαπλό, αφού κάθε κομμάτι αλλάζει 3-4 φορές ρυθμό και ταχύτητα!) που οφείλει να γίνει Βίβλος για κάθε έμπειρο ή μη, πριν αγγίξει το όργανό του στην αίθουσα ηχογράφησης.

15.
Dino Saluzzi & Jon Christensen: Senderos (2005)

16.
Ketil Bjørnstad: The Light (2008)

17.
Sigur Rós: ( ) (2002)

18.
Get Well Soon: Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008)

19.
Tom Waits: Real Gone (2004)

Έχει κάνει πλέον τα πάντα! Έχει διαλύσει την δαιμονικά γοητευτική φωνή του από τις παραμορφώσεις, έχει ηλεκτρίσει πέρα από τα όρια τις μπλουζ κιθάρες του, κρέμασε στον Ribot ένα μπάντζο, άδειασε τα τύμπανά του για να ακούγονται σαν κόκαλα (άλλωστε κουφάρια μετράει σε αυτόν εδώ τον δύσκολο δίσκο), βρυχάται στα ρεφρέν του σαν να πασχίζει να επιβληθεί, beatbox-άρει! Κι όμως, ήταν, είναι και θα είναι ο καλύτερος σε ό,τι κάνει κι ας ψάχνουμε όλοι τι είναι αυτό που κάνει. Δεν τον χωράει κανείς, καμιά κατηγορία, κανένα άκουσμα. Ο κόσμος του είναι χτισμένος από τον ίδιο και δεν μοιάζει με κανέναν.

20.
Myriam Alter: Where Is There (2007)

Αθεράπευτα ρομαντική όπως πάντα, η Βελγίδα πιανίστρια στήνει τις μελωδίες της και σηκώνεται ξανά από το πιάνο για να χαρίσει την θεϊκή μουσική της στην ομάδα των εξαιρετικών οργανοπαιχτών που τιμούν το δίσκο. Μαγικοί ήχοι κλαρινέτου και σαξόφωνου, συν το κλασικό κουαρτέτο οργάνων σε έναν από τους πιο σημαντικούς τζαζ δίσκους της δεκαετίας. Το υποβλητικό τσέλο ρίχνει τη βαριά σκιά του σε κάθε δημιουργία και το ευαίσθητο "Come With Me" είναι, το λιγότερο, συγκλονιστικό.

Τα 20 Καλύτερα Soundtrack (2000-2009)

2009-11-30T11:44:00.008+02:00

01) The Fountain (2006), του Clint Mansell
02) 2046 (2004), του Shigeru Umebayashi
03) The Return (Vozvrashcheniye) (2003), του Andrei Dergachyov
04) Trouble Every Day (2001), των Tindersticks
05) Once (2006), των Glen Hansard και Markéta Irglová
06) The New World (2005), του James Horner
07) In the Mood for Love (2000), των Shigeru Umebayashi και Mike Galasso
08) The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), των Nick Cave και Warren Ellis
09) Requiem for a Dream (2000), του Clint Mansell
10) 25th Hour (2002), του Terence Blanchard
11) There Will Be Blood (2007), του Jonny Greenwood
12) The Village (2004), του James Newton Howard
13) Birth (2004), του Alexandre Desplat
14) Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004), της Ελένης Καραΐνδρου
15) Les Chansons d' Amour (2007), του Alex Beaupain
16) Oldboy (2003), του Hyun-jung Shim
17) The Departed (2006), του Howard Shore
18) The Hours (2002), του Philip Glass
19) Exils (2004), των Tony Gatlif και Delphine Mantoulet
20) Million Dollar Baby (2004), του Clint Eastwood

(έγινε μικρή αλλαγή λόγω του ότι τα Mysterious Skin, Ali και Brown Bunny δεν είναι πρωτότυπα)

Οι 20 Καλύτερες Ταινίες (2000-2009)

2009-11-30T10:51:00.003+02:00

01) The Brown Bunny (2003), του Vincent Gallo
02) 2046 (2004), του Wong Kar Wai
03) The Fountain (2006), του Darren Aronofsky
04) The Beat That My Heart Skipped (De battre mon coeur s'est arete) (2005), του Jacques Audiard
05) Eloge de l'Amour (2001), του Jean-Luc Godard
06) Elephant (2003), του Gus Van Sant
07) Oldboy (2003), Chan-wook Park
08) Caché (2005), του Michael Haneke
09) Ali (2001), του Michael Mann
10) There Will Be Blood (2007), του Paul Thomas Anderson.
11) 25th Hour (2002), του Spike Lee
12) A Guide to Recognizing Your Saints (2006), του Dito Montiel
13) The Wrestler (2008), του Darren Aronofsky
14) Match Point (2005), του Woody Allen
15) The Return (Vozvrashcheniye) (2003), του Andrei Zvyagintsev
16) Twentynine Palms (2003), του Bruno Dumont
17) L' Homme du Train (2002), του Patrice Leconte
18) Irréversible (2002), του Gaspar Noé
19) Dancer in the Dark (2000), του Lars von Trier
20) Birth (2004), του Jonathan Glazer

Unfair, αλλά θα γράψω και καμιά δεκαριά "από κοντά":
4 Months, 3 Weeks & 2 Days, Solaris, In the Mood for Love, The Others, Once, Million Dollar Baby, The Yards, Before Sunset, The Curious Case of Benjamin Button, Inland Empire, The Aviator, Yi-Yi, έλα μωρέ, τη σιχάθηκα ήδη αυτή τη λίστα, δεν μου πάει η καρδιά...

2009-11-23T20:56:00.001+02:00

Ένας φίλος κάποτε μου είπε: "For me the sun rises and sets with her, man."

Τηλεόραση 20/09 - 26/09/2009

2009-09-25T01:13:00.003+03:00

Κυριακή 20/09

The Night of San Lorenzo (La Notte di San Lorenzo) (1982), των Paolo Taviani & Vittorio Taviani. Βουλή, 22:30, διάρκεια 107’.
Τον Αύγουστο του 1944 οι κάτοικοι μιας μικρής ιταλικής πόλης αποφασίζουν να ενταχθούν στις Συμμαχικές Δυνάμεις, αντιστεκόμενοι στις γερμανικές προσταγές. Η νύχτα του Σαν Λορέντζο, η νύχτα δηλαδή που τα αστέρια πεφτουν και πραγματοποιούνται όλες οι ευχές, είναι η πιο προσωπική ταινία του σπουδαίου αυτού κινηματογραφικού διδύμου με έντονα τα αυτοβιογραφικά στοιχεία και τις παρατεταγμένες εμπειρίες των ίδιων. Όπως πάντα το σινεμά τους, σινεμά απλό και πιστά λαϊκό, είναι διαποτισμένο με τις αρχές μιας ποιητικές ελεγείας. Κάθε πλάνο του ένας μικρός καμβάς, βαθιά συγκινητικό όλο το αποτέλεσμα.
Βαθμολογία: * * *

In Dreams (1999), του Neil Jordan. ΑΝΤ1, 23:15, διάρκεια 95’.
Σε αυτή την σχετικά πιο άγνωστη (ή, καλύτερα, πιο υποτιμημένη) ταινία του Νηλ Τζόρνταν (ακόμη και στο κοινό που λάτρεψε τη Συνέντευξη με Έναν Βρικόλακα ή το Παιχνίδι των Λυγμών), η Ανέτ Μπένινγκ υποδύεται μια γυναίκα που βασανίζεται από εφιαλτικά όνειρα στα οποία επικοινωνεί με έναν κατά συρροή δολοφόνο παιδιών, μέχρι που πείθεται ότι είναι αυτός που σκότωσε την μικρή της κόρη. Αυτοί που δεν πείθονται είναι ο σύγυζός της και ένας γιατρός που προσπαθούν να της προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη διατεινόμενοι πως πάσχει από σχιζοφρένεια. Για άλλη μια φορά ο Τζόρνταν μεγαλουργεί δημιουργώντας μια πραγματικά υποβλητική ταινία, αρκούντως τρομακτική και με μια πραγματικά αρρωστημένη ατμόσφαιρα. Σκηνές ανθολογίας διαδέχονται η μία την άλλη κι αν αφεθεί κανείς στον κόσμο της θα βουλιάξει μαζί του.
Βαθμολογία: * * * *

Kika (1993), του Pedro Almodóvar. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 114’.
Λίγο πριν ο Αλμοδόβαρ αρχίσει την εξαιρετική σειρά από τα δράματά του πραγματοποίησε την τελευταία αμιγώς κωμική ταινία του. Στο γνώριμο φαρσικό του ύφος, η ιστορία της Κίκα, μιας κοπέλας που έχει μια μπλεγμένη σχέση με τον πατριό του συζύγου της αλλά τραβά και το βλέμμα της λεσβίας υπηρέτριάς της, μέχρι να βιαστεί και να αλλάξει η ζωή της, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την μετέπειτα ταινίες του Ισπανού. Το φιλμ καταφέρνει ωστόσο να κρατήσει το ενδιαφέρον και με το παραπάνω (όσων εξ ημών αντέξουν την υστερία που το διακατέχει αρκετές φορές) καθώς αυτό τριγυρνά από τη σάτιρα στην φαρσική κωμωδία και από το γκραν γκινιόλ στην «πειραγμένη» ηθογραφία.
Βαθμολογία: * *

Δευτέρα 21/09

Offside (2006), του Jafar Panahi. ΕΤ1, 21:00, διάρκεια 93’.
Στο Ιράν του 2006 και λόγω της απαγόρευσης των γυναικών να εισέλθουν σε οποιοδήποτε γήπεδο, μια κοπέλα μεταμφιεσμένη ως άντρας προσπαθεί να μπει στον αγώνα του Ιράν με το Μπαχρέιν,συλλαμβάνεται πριν ολοκληρώσει την παρανομία της και οδηγείται σε κοντινό πρόχειρο.. κρατητήριο. Η απλή αυτή ιστορία του σπουδαίου Ιρανού Τζαφάρ Παναχί είναι το όχημα προκειμένου να ξεδιπλωθούν μπροστά στα ούτως ή άλλως υποψιασμένα μάτια μας μια σειρά από παραλογίες και υπερβολές που, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα χαρακτηρίζουν την περιορισμένη ελευθερία των γυναικών (και όχι μόνο) στα... σύγχρονα μουσουλμανικά κράτη. Σε μια μετωπική επίθεση, καθόλου με το γάντι, όπως θα νόμιζε κανείς, ο Παναχί χτυπά ανελέητα με όπλο του το χιούμορ που δυστυχώς περισσότερο οι δυτικοί μπορούν να αντιληφθούν (γι’ αυτό αλλωστε και η ταινία είχε τρομακτικό πρόβλημα στη διανομή της στο Ιράν) το νοσηρό αυτό κλίμα περιορισμού. Ο ποδοσφαιρικός αγώνας σχεδόν μεταδίδεται ολόκληρος (τα γυρίσματα έγιναν εξάλλου κατά τη διάρκεια του πραγματικού αγώνα), αλλά μονάχα ηχητικά, αφού ούτε οι θεατές ούτε οι πρωταγωνίστριες μπορούν να έχουν οπτική επαφή. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η ανθρώπινη στάση του Παναχί απέναντι σε ένα μάτσο κατευθυνόμενα «προϊόντα» του καθεστώτος, τους στρατιώτες δηλαδή που φρουρούν αυτές τις... άκρως επικίνδυνες μικρές εγκληματίες.
Βαθμολογία: * * * *

E la nave va (And the Ship Sails On) (1983), του Federico Fellini. Βουλή, 22:00, διάρκεια 125’.
Οι τυπικοί φελινικοί χαρακτήρες σχεδόν παρελαύνουν σε αυτό το φιλμ, που είναι όμως αισθητά κατώτερο από τα υπόλοιπα του σκηνοθέτη. Διατηρείται φυσικά το σουρεαλιστικό ύφος του, η καταγραφή των περιστατικών είναι αυτή ενός ονείρου, η καταγραφή των χαρακτήρων, που ο καθένας είναι μια σύσταση του ξεναγού στο φιλμ, είναι μια τρόπον τινά παρουσίαση της αριστοκρατίας που οδεύει στο θάνατο, χωρίς όμως να γίνεται σαφές αν η σκυτάλη δίνεται σε μια νέα τάξη πραγμάτων ικανή να οδηγήσει στην αναγέννηση ή στην ολική κατάρρευση.
Βαθμολογία: * * *

Τρίτη 22/09

Collateral (2004), του Michael Mann. STAR, 22:00, διάρκεια 130’.
Δεν θα ήταν ιδιαίτερα τολμηρό ούτε άστοχο να λέγαμε ότι ο Μαν είναι ίσως ο σημαντικότερος εν ζωή Αμερικανός σκηνοθέτης. Ένας μάγος του σινεμά είναι ικανός να μετατρέψει μια ιστορία δράσης και περιπέτειας σε ένα αστικό ποίημα, μια ελεγειακής λεπτομέρειας σύγκρουση χαρακτήρων. Ένας πληρωμένος δολοφόνος (Τομ Κρουζ) αναγκάζει έναν ήσυχο ταξιτζή του Λος Άντζελες να τον πάει σε πέντε διαφορετικά σημεία της πόλης προκειμένου να εκτελέσει την αποστολή του, δολοφονώντας αντίστοιχα πέντε ανθρώπους. Η πλοκή είναι σχεδόν μελέτη, ο ταξιτζής του Τζέιμι Φοξ γνωρίζει το τέλος του αφού γίνεται μάρτυρας όλων των δολοφονιών και ουσιαστικά αρχίζει ένα παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού αλλά σε σχέση με το χρόνο του που τελειώνει όταν τελειώσει και η βάρδιά του. Προκειμένου λοιπόν αυτή η «Διαδρομή» να ξεφύγει από το προδιαγεγραμμένο τέλος της (και εκεί που ο Μάικλ Μαν δε μπορεί δυστυχώς να ξεφύγει από ένα λίγο πιο συμβατικό φινάλε), το ένστικτο της επιβίωσης έναντι ενός πραγματικού «αγριμιού» (προσέξτε τις αντίστοιχες συμβολικές σκηνές στο φιλμ) θα δώσει τη λύση.
Βαθμολογία: * * * * *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 71’) θα προβληθούν οι ταινίες Γέφυρα και Ύψωμα 33, του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου.

Τετάρτη 23/09

Hammett (1982), του Wim Wenders. Βουλή, 22:00, διάρκεια 97’.
Ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων γίνεται σχεδόν ήρωας των έργων του όταν μπλέκεται σε μια υπόθεση εξαφάνισης. Ο Βιμ Βέντερς ξεκινά από το σημείο αυτό το ιδιαίτερο ταξίδι του στο νουάρ θρίλερ με ένα αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι τα γυρίσματα του φιλμ έλαβαν χώρα περιπετειωδώς, μετά τη σύγκρουση του σκηνοθέτη με τον παραγωγό Κόπολα που παράτεινε την ολοκλήρωση του έργου για αρκετό καιρό και όταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης είχε αποσυρθεί πνευματικά από το πρότζεκτ.
Βαθμολογία: * * *

Πέμπτη 24/09

Awake (2007), του Joby Harold. STAR, 22:00, διάρκεια 84’.
Βρισκόμενος σε κατάσταση «αναισθητικής αντίληψης» (το αναισθητικό δεν έχει πιάσει και ο υποβληθείς σε αυτό έχει πλήρη αντίληψη όσων συμβαίνουν γύρω του, χωρίς όμως να μπορεί να κινηθεί και να μιλήσει) κατά τη διάρκεια εγχείρησης της προβληματικής καρδιάς του, ένας νεαρός κροίσος ανακαλύπτει μια συνωμοσία εις βάρος του. Ξεκινά από εκεί και μάλιστα με ενδιαφέρουσα εισαγωγή και εντυπωσιακά χιτσκοκικούς χαρακτήρες, οι συνεχείς ανατροπές του όμως κουράζουν πολύ και εκτός αυτού εκνευρίζουν κιόλας με το εξυπνακίστικο στυλ τους ενώ πρόκειται για βλακώδεις εμπνεύσεις που απλώς γεμίζουν τα 90 λεπτά της ταινίας. Ωστόσο, πρόκειται για μια καλή προβολή από το κανάλι, πρώτης μετάδοσης και σε αξιοπρεπή ώρα.
Βαθμολογία: *

Throne of Blood (Kumonosu-jou) (1957), του Akira Kurosawa. Βουλή, 22:00, διάρκεια 105’.
Κανείς δεν θα μπορούσε να μεταφέρει καλύτερα τον απόλυτα θεατρικό Σαιξπηρικό λόγο από κάποιον που τον έχει μελετήσει σε βάθος. Ο σκηνοθέτης διασκευάζει τον «Μακβεθ» έτσι ώστε να ταυτιστεί με τον Ιαπωνικό μεσαίωνα, όπου ένας άρχοντας μιας αγροτικής περιοχής, πιεζόμενος και από τη γυναίκα του, πασχίζει να πραγματοποιήσει την προφητεία που λέει πως κάποτε θα γίνει αυτοκράτορας. Ατμοσφαιρικό φιλμ και εξαιρετικό δείγμα της κινηματογραφικής ιδιοφυίας που λέγεται Ακίρα Κουροσάουα, στο καλύτερο εδώ φιλμ του.
Βαθμολογία: * * * * *

Παρασκευή 25/09

Αν αξίζει ακόμα να έχουμε τηλεόραση, είναι για μέρες σαν αυτή εδώ. Εξηγούμαι:

In the Mood for Love (Fa yeung nin wa) (2000), του Kar Wai Wong. Βουλή, 22:30, διάρκεια 98’.
Στο Χονγκ Κονγκ των αρχών του '60 δύο ζευγάρια, άγνωστα μεταξύ τους, νοικιάζουν διπλανά δωμάτια και μετακομίζουν την ίδια μέρα. Στο ένα η κυρία Τσαν με τον άντρα της και στο άλλο, ο κύριος Τσόου με την γυναίκα του. Λίγο καιρό μετά οι δυο τους θα αντιληφθούν ότι οι σύζυγοί τους έχουν σχέση και, με κοινή την μοιχεία που υπέστησαν, αρχίζουν να συναντιώνται συχνότερα και μόνοι, πνίγοντας την θλίψη στην παρέα ο ένας του άλλου. O σπουδαίος Καρ Γουάι δέχεται το στοίχημα που ο ίδιος βάζει (με τις εις βάρος του πιθανότητες) να αφηγηθεί την καθημερινή, οικουμενική και διαχρονική όσο η ανθρωπότητα ιστορία του έρωτα και σαν να μην έφτανε αυτό, διαλέγει να το κάνει με τρόπο κλασικό, μη αποφεύγοντας τις συγκρίσεις, αλλά προκαλώντας τις καθώς δεν περνά ούτε δίπλα από τις αναδιαρθρώσεις που υπέστη κινηματογραφικά, από την κωμωδία ως την επιστημονική φαντασία και από τα χέρια σχεδόν όλων των δημιουργών του παγκόσμιου σινεμά. Σε πρώτο επίπεδο, κατανοεί βαθιά τους χαρακτήρες του, δυο ανθρώπους που κρατάνε κρυφό μέσα τους έναν ανεκπλήρωτο πλην παράνομο έρωτα, κλεισμένο καλά υπό τον φόβο του καθωσπρεπισμού. Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ζευγάρι, ιδιοφυώς καδράροντάς το πίσω από τοίχους, γωνίες και μεγάλα αντικείμενα σε γκρο πλάνα αφήνοντάς τους στη σιγουριά του φόντου, ο Καρ Γουάι ακουμπάει συναισθήματα που μετά βίας χωράνε σε μια ματιά, ένα απαλό χάδι, ένα λίκνισμα σε αργή κίνηση. Η Τσενγκ κινείται με απαράμιλλη χάρη παρά την ασφυκτικά στενή γκαρνταρόμπα της, κουρδίζοντας ρυθμικά τα αφόρητα αισθησιακά της βήματα τέλεια με την αργή κίνηση που λατρεύει ο Καρ Γουάι, έτσι απλά για να δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μεταχειρίζεται τον χρόνο κατά βούληση, κυλώντας τον πότε αργά και πότε πιο γρήγορα, αρπάζοντας παιχνιδιάρικα στιγμές που ολοκληρωτικά ανήκουν στους ήρωές του. Δρώντας με “οριοθετημένη” χρονική αλλά και χωρική αοριστία, ο Καρ Γουάι μας κινεί ανάμεσα στα στάδια της μη-σχέσης των ηρώων, με μόνη ένδειξη για το (πάντα απροσδιόριστο) πέρασμα του χρόνου τις συνεχείς εναλλαγές στα φορέματα, την καταπίεση που εντείνεται κάθε (κινηματογραφικό) λεπτό παραμένοντας πάντα σοφά υπόγεια και το συνεχές καρδάρισμα ρολογιών.
Λειτουργώντας με αφηγηματική αφαίρεση, εκεί που ο Τζουντ Λο στο My Blueberry Nights καθαρίζει ένα θολωμένο τζάμι αποκαθιστώντας την επικοινωνία και προσφέροντας έναν καλό φίλο στην Νόρα Τζόουνς, στην "Ερωτική Επιθυμία" οι ήρωες μένουν μετέωροι να κοιτούν τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από θολωμένα, βρεγμένα και βρώμικα τζάμια, από γωνίες με οπτικό πεδίο περιορισμένο, αδύναμοι να επικοινωνήσουν "καθαρά", κάτι που τους βυθίζει όλο και περισσότερο στις τύψεις τους. Ξανά, εκεί που οι προηγούμενες ταινίες του Καρ Γουάι λειτουργούσαν πάνω στη διασταύρωση ιστοριών και χαρακτήρων, η "Ερωτική Επιθυμία" δεν είναι παρά το σύμπαν δύο ιστοριών που πορεύονται παράλληλα μην αφήνοντας περιθώρια για την ύπαρξη σημείου τομής. Το μόνο που τελικά μένει στους ήρωες είναι αυτή η ανάμνηση και νοσταλγία, για όσα όμως στην πραγματικότητα δεν έζησαν. Και στο αποκορύφωμα των καλά κρυμμένων μυστικών και των ολότελα προσωπικών στιγμών που αφήνει ο Καρ Γουάι στους ήρωες-παιδιά του, o Τσόου είναι έτοιμος να ξεχάσει. Θα βρει όμως στη λήθη του τη δυνατότητα να ξεχάσει ανάμεσα στα καλά κι όσα τον πόνεσαν ή την δυνατότητα να ανακαλύψει ξανά όσα αγάπησε; Όπως και να 'χει, θα ψιθυρίσει το δικό του μυστικό, για πρώτη φορά τόσο φανερά κρυφό, στα χαλάσματα του Άνγκορ (εξόχως συμβολική η χρήση ενός μνημείου του ανθρώπινου πολιτισμού) και η "Ερωτική Επιθυμία" θα κορυφώσει, κλείνοντάς μας το μάτι για τελευταία φορά σε ένα ύστερο παιχνίδι με τον χρόνο, παραδίδοντας τον έρωτα αυτό στην επίγεια αιωνιότητα.
Βαθμολογία: * * * * *

The Beat That My Heart Skipped (De battre mon coeur s'est arête) (2005), του Jacques Audiard. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 103’.
Αυτή κι αν είναι προβολή. Δε γνωρίζω αν είναι η πρώτη προβολή από τηλεοπτικό σταθμό, αλλά όπως και να ‘χει μιλάμε για την σπουδαιότερη γαλλική ταινία εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία! Ο Τομ, μεσίτης κατοικιών που όμως δρα αποκλειστικά μέσα από την παρανομία ώστε να αγοράζει φτηνά και να πουλάει ακριβά, συναντιέται τυχαία τον ατζέντη της μητέρας του, που πριν πεθάνει ήταν σπουδαία σολίστ πιανίστρια. Χωρίς να το καταλάβει, του ζητάει μια οντισιόν και εκείνος δέχεται, παρότι έχει παρατήσει τη μουσική εδώ και πολύ καιρό. Αρχίζει λοιπόν μαθήματα με μια Κινέζα νεαρή καθηγήτρια και ενώ δεν τα καταφέρνει όπως παλιά, του γίνεται εμμονή και προσπαθεί περισσότερο. Με έναν συγκλονιστικό Ρομέν Ντουρίς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Ζακ Οντιάρ βουτάει σε ένα one man show ταξίδι αυτογνωσίας, έναν βασανιστικό ψυχολογικό λαβύρινθο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ζήσει το πάθος του, να αγνοήσει το παρελθόν του και να νιώσει την επιτυχία ως τελευταία ελπίδα ανάτασης της ψυχολογίας του. Σκηνές βασανιστικές και σπαραχτικές σε ένα φιλμ που μάλλον δεν είχε ως πρόθεση να φορτίσει συγκινησιακά το κοινό του. Δίχως δεύτερη σκέψη, το φιλμ του μήνα (και βάλε).
Βαθμολογία: * * * * * (πώς σταματάνε;)

Σάββατο 26/09

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), του Peter Jackson. STAR, 21:00, διάρκεια 170’.
Η πρώτη ταινία της τριλογίας (και για πολλούς η καλύτερη), αυτό το φιλμ δεν υπόκειται σε καμία σύμβαση του φανταστικού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε ο Πίτερ Τζάκσον των Braindead και Bad Taste, αλλά και λάτρης της μυθολογίας του Τόλκιν να δαμαστεί ακόμη κι από έναν εξωπραγματικό προϋπολογισμό για τη δημιουργία του φιλμ; Οι χαρακτήρες, ενώ ουσιαστικά συστήνονται για να δράσουν στα δύο επόμενα μέρη, αναπτύσσονται υποδειγματικά, η δράση δεν λείπει, οι ερμηνείες αποτελούν σταθμό γι’ αυτό το παρεξηγημένο είδος. Τα 170 λεπτά του βέβαια αποτελούν απαγορευτικό για τηλεοπτική προβολή παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του STAR να προβάλλει το φιλμ σε ανθρώπινη ώρα. Για όλους εμάς υπάρχει ένα διπλό δισκάκι για κάθε ταινία, αλλά και ένα τετραπλό για τις extended versions, σε τιμή σκανδαλώδη, περί τα 5 ευρώ για κάθε μέρος της τριλογίας. Δεν χάνεται.
Βαθμολογία: * * * * *

Tokyo Story (Tôkyô monogatari) (1953), του Yasujiro Ozu. Βουλή, 23:00, διάρκεια 136’.
Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι ταξιδεύει στο Τόκιο. Έχουν σκοπό να επισκευθούν τα παιδιά τους, αλλά συναντούν την αδιαφορία, τον εγωισμό και την αχαριστία. Ίσως η πιο ανθρώπινη ταινία που κινηματογραφήθηκε ποτέ, ένας πραγματικός άθλος μινιμαλιστικού σινεμά και μια ταινία αναφοράς για όλο τον κινηματογραφικό κόσμο. Μπορείτε να την βρείτε στο εξαιρετικό διπλό δισκάκι περιοχής 1 της Criterion Collection.
Βαθμολογία: * * * * *

*****

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Τηλεόραση 13/09 - 19/09/2009

2009-09-13T17:34:00.009+03:00

Κυριακή 13/09

Το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο (2001), των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου. ALPHA, 21:00, διάρκεια 120’.
Περισσότερο σάτιρα και λιγότερο παρωδία του ελληνικού κινηματογράφου του παρελθόντος (αν και συγκλίνει προς τα αποτελέσματα του δεύτερου), απ’ όπου παρελαύνουν άπαντα σχεδόν τα «διαμάντια» του ’60 με φανερή έμφαση στα ανυπόφορα μελοδράματα. Αυτό το υπερφιλόδοξο εγχείρημα ευτυχώς βρίσκει τους δημιουργούς του σε κέφια αν και καθόλου δεν αποφεύγουν οι ίδιοι να «βολευτούν» με απλές αναπαραστάσεις σκηνών των, ούτως ή άλλως, γελοίων αυτών ταινιών. Βέβαια, όλοι θα γελάσουν και μάλιστα πολύ όλο αυτό εις βάρος μιας πραγματικά αυθεντικής δημιουργίας που θα μπορούσε να βρει χώρο, έστω και στα διαστήματα του παρωδικού παροξυσμού των Ρέππα και Παπαθανασίου.
Βαθμολογία: * *

Shooter (2007), του Antoine Fuqua. ΑΝΤ1, 21:00, διάρκεια 126’.
Ένας δεινός σκοπευτής που έχει αποσυρθεί και ζει αυτοεξόριστος προσπαθώντας να συνέλθει από τον θάνατο ενός αθώου πολίτη, επιστρέφει ύστερα από τις παροτρύνσεις των πρώην συναδέλφων του προκειμένου να αποτρέψουν την απόπειρα δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου, όμως τελικά βρίσκεται μπλεγμένος να κατηγορείται για την δολοφονία που κλήθηκε να αποτρέψει. Στην εξαιρετική του “Μέρα Εκπαίδευσης” ο Φούκουα δεν χαρίστηκε σε κανέναν, ούτε καν στα αστέρια του καστ του. Κι ενώ στον Εκτελεστή του επιστρατεύεται το ταλέντο του στην κινηματογράφηση των σκηνών δράσης και μερικών καλών στιγμών στην εισαγωγή της υπόθεσης γρήγορα πνίγεται στις συμβάσεις και κολλάει στις συνεχή αναζήτηση σεναριακού οχήματος. Δεν είναι κακό, παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα, παρά τα εμφανή προβλήματά του. Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ, όπως πάντα, είναι αξιοπρεπέστατος.
Βαθμολογία: * *

Dead Man (1995), του Jim Jarmusch. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 121’.
Ο Τζόνι Ντεπ (μάλλον στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του) ερμηνεύει μοναδικά στο σημαντικό αυτό αριστούργημα των ‘90s (και μια από τις καλύτερες ταινίες του Τζάρμους) έναν λογιστή που ταξιδεύει στην Αγρια Δύση του τέλους του 19ου αιώνα για να πιάσει δουλειά και αντ’ αυτού βρίσκεται να έχει δολοφονήσει κάποιον και να των κυνηγούν όλοι οι πληρωμένοι δολοφόνοι της περιοχής. Στην πορεία του προς την φυγή γνωρίζει έναν περίεργο Ινδιάνο που τον ακολουθεί, πιστεύοντας πως πρόκειται για την μετεμψύχωση του ποιητή Γουίλιαμ Μπλέικ. Απόλυτο ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης, δεν διστάζει να μιλήσει για τον θάνατο (ως τελικό προορισμό αυτού του... ταξιδιού) με αυθάδεια, τυλιγμένο στον μυσταγωγικό του μανδύα. Ένας νεκρός (όπως ο τίτλος και το όνομα του ήρωά του) που ταξιδεύει σε μια ήπειρο νεκρών ανθρώπων και νεκρών πολιτισμών, μέχρι να χαθεί οριστικά στο τέλος της περιήγησής του. Πραγματικό ποίημα και, φυσικά, η προβολή της εβδομάδας. Βαθμολογία: * * * * *

Δευτέρα 14/09

Coffee and Cigarettes (2003), του Jim Jarmusch. Βουλή, 22:00, διάρκεια 105’.
Σπονδυλωτή ταινία του Τζάρμους στην οποία εμφανίζονται από τον Μπενίνι και την Μπλάνσετ μέχρι τον Τομ Γουέιτς και τον Ίγκι Ποπ απλώς για να συναντηθούν και να μιλήσουν (περί ανέμων και υδάτων θα λέγαμε). Όσοι σπουδαίοι εμφανίζονται, με ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι καφέ αναλύουν τα άλλοτε ανάλαφρα κι άλλοτε πιο σοβαρά (όπως οι ίδιοι θα ήθελαν να τα βλέπουν) θέματά τους σε ένα σύνολο 11 σκετς που γύρισε ο Τζάρμους σε διάστημα αρκετών χρόνων. Η μαγεία του καθημερινού και του απλού εξυμνείται από έναν σπουδαίο κινηματογραφιστή.
Βαθμολογία: * * *

On the Town (1949), του Stanley Donen. STAR, 04:30, διάρκεια 98’.
Πρώτη σωστή κίνηση για το STAR που προβάλλει αυτό το ανυπόφορο μιούζικαλ (όπως και τα περισσότερα του... συναφιού) στην ώρα που του αξίζει. Οι βιτσιόζοι που ξημερώματα Τρίτης θέλουν να δουν τηλεόραση θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.

Τρίτη 15/09

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 60’) θα προβληθούν οι ταινίες Αθέμιτος Συναγωνισμός του Δήμου Αβδελιώδη, Μήδεια 70 του Μιχάλη Παπανικολάου και Η Ρόδα του Θεόδωρου Αδαμόπουλου.

Liberty Heights (1999), του Barry Levinson. STAR, 04:00, διάρκεια 118’.
Αν και η ταινία παρουσιάζει ένα αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον (η ιστορία άλλωστε δύο νεαρών εβραίων στην Βαλτιμόρη των ’50s περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία), η προβολή του καναλιού είναι, για άλλη μια φορά, καταδικαστική.
Βαθμολογία: * * *

Τετάρτη 16/09

Ladri di Biciclette (1948), του Vittorio De Sica. Βουλή, 23:00, διάρκεια 85’.
Από τις σημαντικότερες στιγμές του παγκόσμιου σινεμά, ένα φιλμ που δίδαξε και δημιούργησε ένα ολόκληρο ρεύμα (νεορεαλισμός) για το ιταλικό σινεμά που με τη σειρά του επηρέασε σκηνοθέτες διεθνούς βεληνεκούς. Η φαινομενικά απλή ιστορία ενός πάμφτωχου ιταλού που καταφέρνει να βρει δουλειά ως αφισοκολλητής και χάνει σχεδόν τα πάντα όταν του κλέβουν το ποδήλατο – εργαλείο της δουλειάς του, κινηματογραφεί με ασυγκράτητο ρεαλισμό τη φτώχεια της μεταπολεμικής Ιταλίας χωρίς στιγμή να καταφεύγει σε φτηνές ηθικολογίες, χωρίς να χρησιμοποιεί την αυθεντική της συγκίνηση εκβιαστικά, παραδίδοντας ένα ουμανιστικό αριστούργημα.
Βαθμολογία: * * * * *

Πέμπτη 17/09

Wedding Crashers (2005), του David Dobkin. STAR, 22:00, διάρκεια 120’.
Δυο κολλητοί έχουν την περίεργη συνήθεια να πηγαίνουν απρόσκλητοι σε γάμους και να την πέφτουν στις ελεύθερες γυναίκες που θα βρουν εκεί. Όταν ο ένας από τους δύο θα ερωτευθεί μια κοπέλα που γνώρισε (και δεν είναι άλλη από την κόρη ενός αμερικανού υπουργού) τα πράγματα θα πάνε διαφορετικά από ό,τι τα υπολόγιζαν. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι σε στιγμές το φιλμ του Ντόμπκιν γίνετια ξεκαρδιστικό (ειδικά όταν στο παιχνίδι μπαίνει ο απίθανος Γουίλ Φέρελ), οφείλουν όμως και οι φανατικοί του φιλμ τα παραδεχτούν ότι τα αστεία του μερικές φορές είναι άβολα και αμήχανα και επίσης σε μεγάλα μέρη του φιλμ αργούν να κάνουν την εμφάνισή τους. Έτσι, ολόκληρα γκαγκς μετατοπίζουν τη σημαντικότητά τους από το κωμικό timing (το άλφα και το ωμέγα της κωμωδίας, όμως) αποκλειστικά στο σίγουρο ταλέντο των πρωταγωνιστών τους που δεν βγάζουν πάντα το φιλμ... ασπροπρόσωπο.
Βαθμολογία: * *

Hanussen (1988), του István Szabó. Βουλή, 22:00, διάρκεια 110’.
Δεν έχουμε δει το συγκεκριμένο φιλμ. Διαβάζουμε από το κανάλι της Βουλής: «Ένας τραυματίας του Α΄ Παγκ. Πολέμου, διαπιστώνει πως διαθέτει μια έκτη αίσθηση, που τον κάνει διάσημο υπνωτιστή και «μάντη». Λέει πάντα την αλήθεια για όσα προβλέπει κι αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό για ένα μέλλον στη ναζιστική Γερμανία.»

Παρασκευή 18/09

Buried Alive (1990), του Frank Darabont. ALTER, 24:00, διάρκεια 98’.
Πριν την Απόδρασή του με τη Ρίτα Χέιγουορθ, πριν το Πράσινο Μίλι του και τον κινηματογράφο Ματζέστικ , ο «πολύς» Φρανκ Ντάραμποντ είχε κάνει την καλύτερη ταινία του (την ξεπέρασε φυσικά με την καινούρια οπτική του στην Ομίχλη του Κινγκ), ένα καθαρόαιμο θρίλερ. Μια γυναίκα που διατηρεί κρυφά δεσμό με ένα γιατρό , δηλητηριάζει τον άντρα της και μαζί με τον εραστή της τον θάβουν. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι ο ίδιος δεν έχει πεθάνει και θα βγει από τον τάφο του ορκισμένος εκδίκηση. Ακολουθεί ένα σκληρό ψυχολογικό θρίλερ αλλά με αρκετά μακάβριες σκηνές και υπόγειο χιούμορ. Πολύ καλή προβολή από το Άλτερ.
Βαθμολογία: * * *

Σάββατο 19/09

Hulk (2003), του Ang Lee. Alter, 21:00, διάρκεια 137’.
Παρεξηγημένη, η οπτική του σπουδαίου Ανγκ Λι στον κόμικ μύθο του Hulk, μπολιασμένη με φροϋδικές και φιλοσοφικές αναφορές, ήταν γραφτό να απαξιωθεί από ένα κοινό που περίμενε έναν «ανόητο» ήρωα και μια περιπέτεια δράσης (τους ήρθε κανονικότατα 5 χρόνια μετά, με τον «Απίθανο» Hulk, να τον χαίρονται...), πιθανότατα συνδέοντας τον Ανγκ Λι με τον συνεπώνυμό του, Μπρους. Για όσους επιθυμούν μια ανοιχτόμυαλη προβολή, ας αναζητήσουν το εξαιρετικό διπλό δισκάκι Περιοχής 1. Δεν θα τους πάρει περισσότερα από 5-6 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

Solaris (Solyaris) (1972), του Andrei Tarkovsky. Βουλή, 22:00, διάρκεια 165’.
Περισσότερο έχοντας στην άκρη του λιγότερο μεταφέροντας το μυθιστόρημα του Στάνισλαβ Λεμ, ο σπουδαίος Ρώσος παρασύρεται στην επιστημονική φαντασία, με οδηγό έναν αστροναύτη ψυχολόγο που εξερευνεί τον πλανήτη Σολάρις και ανακαλύπτει ότι είναι γεννήτρια οπτασιών και φαντασιώσεων που ανασύρονται από τη μνήμη του. Μυστικισμός, όρια μεταφυσικού, θρησκευτική αλληγορία πάνω σε καθαρόαιμο μοτίβο επιστημονικής φαντασίας, το «Σολάρις» πρόκειται για το πρώτο αληθινό αριστούργημα της δεκαετίας του ’70. Τα 165 λεπτά του φιλμ και το ανεπανάληπτο αμερικανικό δισκάκι της Criterion Collection ίσως κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση κάποιους, οι υπόλοιποι όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σπουδαίο και ποιητικό έργο.
Βαθμολογία: * * * * *

*****

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

The Curious Case of Benjamin Button (2008), του David Fincher

2009-08-25T12:29:00.005+03:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από την εξαιρετική ματιά του φίλου Ηλία Δημόπουλου στο φιλμ, όπου συνόψισε με ενοχλητική ευστοχία την αντίστοιχη προσωπική του υπογράφοντος σε αυτό. «Θεού θέλοντος και Καιρού επιτρέποντος», έλεγαν οι παλιότεροι.

Κάθε ζωντανό ον στον άλλοτε μίζερο κι άλλοτε εξαιρετικά συναρπαστικό πλανήτη μας κουβαλάει πάνω του ένα ρολόι. Ένα ελαφρώς χαλασμένο ρολόι αφού άλλο μετράει γρήγορα κι άλλο αργά (βασανιστικά ή προς τέρψιν μιας ευτυχισμένης ζωής, αυτό έχει πολύ μεγάλη βιολογική, φιλοσοφική και κοινωνιολογική σημασία, αλλά είναι εκτός των στόχων του παρόντος κειμένου), πάντοτε όμως προορισμένο, με την υποχονδριακά προσεκτική, την κάκιστη ή την στοιχειωδώς καλή του συντήρηση, να κολλήσει τους δείκτες του για πάντα. Το στοίχημα τούτης της θλιβερά μικρής ή βαμπιρικά μεγάλης περιπλάνησης είναι να κερδίσουμε στα σημεία τον αντίπαλο πριν αυτός δεδομένα μας ρίξει στο καναβάτσο. Να προλάβουμε με την καρδιά μας να κλέψουμε εκείνες τις στιγμές που αργότερα θα φυλάξουμε στο μυαλό μας για πάντα (και εκεί είμαστε, ευτυχώς, θριαμβευτές), έναν μηρυκασμό δηλαδή: Απ’ το μυαλό για λίγο στην καρδιά, ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και πίσω στο σεντούκι του μνημονικού. Και κάπως έτσι περνάνε οι ζωές όλων.

Ο Χρόνος δεν είναι σαρωτικός γιατί οδηγεί έναν προδιαγεγραμμένο βηματισμό προς τον Θάνατο, αυτό θα ήταν απαράδεκτα μοιρολατρικό. Ο Χρόνος είναι αμείλικτος μόνο για το μικρό εκείνο διάστημα, την στιγμή εκείνη, όπου το παρόν γίνεται παρελθόν και δεν προλάβαμε να αγγίξουμε, να μιλήσουμε, να νιώσουμε κάποιον, να πάρουμε μια διαφορετική απόφαση, να ζήσουμε το πάθος πριν τη λογική. Για τον λόγο αυτό άλλωστε μια εξαιρετική σπουδή στην έννοια και την επίδραση του Χρόνου σαν τούτη εδώ γίνεται εμμονοληπτική. Όλες όμως εκείνες οι αντιθέσεις που είναι η μήτρα της ανθρώπινης φύσης (η μίζερη ή συναρπαστική οπτική του κόσμου, η αξιολόγηση των στιγμών) ενώνονται υπό μια οικουμενική αλήθεια για την πραγματική ζωή του ανθρώπου, όπως αυτή πορεύεται: Από τον Έρωτα εκκινεί και στον Θάνατο καταλήγει, οτιδήποτε κι αν συμβεί ενδιάμεσα.

Η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον είναι παράξενη απλώς γιατί αυτός γεννιέται με συνθήκες διαφορετικές: Με ένα γερασμένο σώμα ως παιδί και με ένα μωρουδιακό λίγο πριν τον φυσιολογικό του θάνατο, ωστόσο και τούτη η ζωή οδηγείται από την μεγάλη οικουμενική αλήθεια της εκκίνησης και της κατάληξής της. Όπως ο καθένας, έτσι και ο Μπέντζαμιν επιλέγει να ζήσει την (παράξενη) ζωή του όπως εκείνος θέλει (αλλά και όπως εκείνη του επιτρέπει). Και, ευτυχώς, ζει το τώρα αδιαφορώντας για το νόημα μιας ζωής που, ούτως ή άλλως, είναι μάλλον σύντομη. Από την αρχή ως το τέλος ή, εν προκειμένω, από το τέλος ως την αρχή. Πριν ο Fincher γεμίσει με ιστορίες κάτω από την ομπρέλα της χρονοϊστορίας του το φιλμ, πριν εγκλωβιστούμε μαζί με τον εκπληκτικό Μπραντ Πιτ σε βλέμματα απορίας, έχει φροντίσει να παραδοθεί στον Χρόνο, βαδίζοντας επικίνδυνα σε μια μοιρολατρική γραμμή: Ο ωρολογοποιός που φτιάχνει ένα ρολόι του οποίου οι δείκτες γυρνούν ανάποδα και ύστερα αποσύρεται στη γνώση του ότι ο Χρόνος δεν σταματά, πόσω μάλλον δεν γυρνά πίσω κατά βούληση. Και μαζί με αυτόν ούτε οι νεκροί του, ούτε οι μοναδικές στιγμές που πήρε στο φευγιό του. Και γι’ αυτό η γερασμένη Ντέιζι βλέποντας τον Θάνατο να πλησιάζει (ή τον Χρόνο της να τελειώνει, όπως προτιμούμε ματαιόδοξα να λέμε) ζει ξανά τη ζωή της μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της και με το ίδιο το νόημα της ζωής στο πλάι της. Τι κι αν το βρήκε αργά, τι κι αν δεν το έβρισκε. Έζησε κι αυτή το παρόν, έγραψε το μέλλον της, αναπολεί το παρελθόν που η ίδια δημιούργησε και τελικά οριοθέτησε (ως ένας ακόμη θνητός άνθρωπος) την αιωνιότητα και τη “παντοτινότητα” στη διάρκεια μιας ζωής, όπου και έχει νόημα. Κι αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτό το φιλμ ένα συγκλονιστικό αριστούργημα, είναι η ίδια η αδυναμία του Fincher, του μοναδικού στον κινηματογραφικό πλανήτη που τόλμησε μια τόσο υπερβατική ευθεία αναλογία του Χρόνου με τον Θάνατο προκειμένου να διηγηθεί μια ερωτική ιστορία, να ξεφύγει από τα όσα περιβάλλουν την ιστορία αυτή. Το προσπαθεί ως το τέλος χωρίς να τα καταφέρνει και εκεί που για δυόμιση ώρες νομίζεις πως έχεις δει ένα αποστασιοποιημένο και συναισθηματικά κλινικό φιλμ που σπουδάζει τον Χρόνο και δεν χωρά καρδιακές συγκινήσεις, εκείνο το βλέμμα αναγνώρισης του Μπάτον (περίπου όπως το «φυσιολογικό» μωρό ενστικτωδώς αναγνωρίζει την μητέρα του στις πρώτες του ματιές) στην Ντέιζι λίγο πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα, είναι εκεί για να σου σμπαραλιάσει την καρδιά και να στείλει στο μνημονικό σου άλλη μια συγκλονιστική στιγμή για να μηρυκάζεις.

Τηλεόραση 23/08 - 29/08-2009

2009-08-24T14:02:00.004+03:00

Κυριακή 23/08

Captain’s Corelli’s Mandolin (2001), του John Madden. ΑΝΤ1, 21:00, διάρκεια 125’.
Από τη διάσημη νουβέλα του Λουίς Ντε Μπερνιέρ και τον έρωτα μιας Κεφαλονίτισσας για έναν Ιταλό των κατοχικών δυνάμεων εμπνεύστηκε αυτή την κινηματογραφική μεταφορά ο Τζον Μάντεν και μας έδωσε αυτό το σχετικά συμπαθές (αν και αδιάφορο) καρτ-ποστάλ δράμα που αν είναι ευχάριστο είναι γιατί δεν εμβαθύνει στην προβληματική συνύπαρξη των εμπλεκόμενων λαών, τον κοινωνικό αντίκτυπο που έχει αυτή η ερωτική ιστορία, ούτε επιχειρεί μια ηθογραφία που δεδομένης της κουλτούρας που αφορά, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους φυσικά, δεν έχει κανένα κινηματογραφικό ενδιαφέρον.
Βαθμολογία: * *

Il Caimano (2006), του Nanni Moretti. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 112’.
Θα ήθελε να είναι πολύ πιο αιχμηρή και πνευματώδης η σάτιρά του ο Νάνι Μορέτι, ωστόσο ο ίδιος έχει κινηματογραφικά γεράσει όπως ο ήρωας της ταινίας του (παρηκμασμένος κινηματογραφικός παραγωγός που επιχειρεί να χρηματοδοτήσει μια πολιτική ταινία με βέλη εναντίον του Μπερλουσκόνι) και τα ψευτοαριστερά πειράγματα στον ούτως ή άλλως γελοίο Ιταλό πρωθυπουργό μοιάζουν με σαλαμάκι νηπιαγωγείου (σ.α. ;;;).
Βαθμολογία: *

Accattone (1961), του Pier Paolo Pasolini. Βουλή, 22:30, διάρκεια 120’.
Από την πρώτη του ταινία ο Πιερ Πάολο Παζολίνι καταφέρνει να δώσει στον ιταλικό ρεαλισμό του σινεμά της εποχής μια νότα ποιητική, με την δομή του όμως να παραμένει αφοσιωμένη στη ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής του Ακατόνε, ενός προαγωγού στη Ρώμη που ζει εκπορνεύοντας τη σύντροφό του. Η κατρακύλα του αρχίζει όταν εκείνη συλλαμβάνεται και ο ίδιος πρέπει να βρει μια δουλειά αληθινή για να ζήσει, κάτι που ποτέ στη ζωή του δεν είχε κάνει, επιστρέφοντας αναγκαστικά στην παρανομία.
Βαθμολογία: * * * *

Δευτέρα 24/08

Patriot Games (1992), του Phillip Noyce. STAR, 22:00, διάρκεια 117’.
Αν καταφέρει κανείς να κλείσει τα μάτια μπροστά σε αυτό το εξώφθαλμα τρομολάγνο και ιδεολογικά επικίνδυνο φιλμ, θα κρατήσει στο μυαλό του μια εντυπωσιακή και συνεχή δράση, σφιχτοδεμένη και με σωστό timing. Η δουλειά του Νόις στο φιλμ ήταν η καλύτερη δυνατή ώστε να μην εκτεθεί από το σενάριο που του έπεσε στα χέρια (βιβλίο του Τομ Κλάνσι βλέπετε...), όπου πρώην πράκτορας της CIA απειλείται από τον IRA και επιστρέφει στην ενεργό δράση.
Βαθμολογία: * *

Rampage (1988), του William Friedkin. ΕΤ3, 00:30, διάρκεια 97’.
Εκτός από το παρασκηνιακό ενδιαφέρον του φιλμ του Γουίλιαμ Φρίντκιν, αφού αντιμετώπισε φοβερό πρόβλημα με την αμερικανική διανομή και γνώρισε δυο ακόμη εκδοχές στο μοντάζ, ενδιαφέρον υπάρχει και αμιγώς κινηματογραφικό. Η αληθινή ιστορία του θανατοποινίτη που κατηγορήθηκε για πολλαπλές δολοφονίες και μια απίστευτα αρρωστημένη του συνήθεια (να πίνει το αίμα των θυμάτων του) βρίσκειτον Φρίντικ αφενός σε φόρμα και αφετέρου με μεγάλη όρεξη. Μας παραδίδει λοιπόν ένα δυνατό θρίλερ αλλά και ένα πρώτης τάξεως δράμα που και προβληματισμούς έχει (η κοινωνιολογική προσέγγιση της θανατικής ποινής είναι πολύ προσεκτική και απασχολεί μεγάλο μέρος του φιλμ) και πολιτικές αιχμές αποτολμά (κυρίως κατά του συστήματος δικαιοσύνης).
Βαθμολογία: * * *

Τρίτη 25/08

Στα Μικροκύματα της Βουλής (23:00, διάρκεια 60’) θα προβληθούν οι ταινίες: Χθες το Απόγευμα της Ελισάβετ Χρονοπούλου και Skipper – Straad της Ειρήνης Βαχλιώτη.

Τετάρτη 26/08

Dolls (2002), του Takeshi Kitano. Βουλή, 23:00, διάρκεια 113’.
Εμπνευσμένος από το παραδοσιακό ιαπωνικό κουκλοθέατρο, ο Τακέσι Κιτάνο βρίσκει μια από της καλύτερες στιγμές του εδώ και χρόνια, σε αυτό το δράμα που αφηγείται με τρόπο παραμυθένιο τρεις ιστορίες που μοιάζουν τελείως ρεαλιστικές (κι ας μην είναι). Ένα ζεγάρι δεμένο με μια κόκκινη κλωστή και ψάχνει την χαμένη του αγάπη, ένας γέρος γιακούζα μετά από μια συνάντηση με μια παλιά του αγαπημένη αναπολεί τον έρωτα των εφηβικών του χρόνων, μια τραγουδίστρια της ποπ παραμορφώνεται σε ένα ατύχημα και κρατά το πρόσωπό της κρυμμένο μέσα σε επιδέσμους. Σπουδαίο το δράμα, σπουδαία και η σημειολογική επιλογή του Κιτάνο να γυρίσει το φιλμ με ερμηνείες που παραπέμπουν σε ανθρώπινες μαριονέτες, μια πραγματική απόλαυση του απωανατολικού σινεμά.
Βαθμολογία: * * * *

Bullitt (1968), του Peter Yates. STAR, 02:45, διάρκεια 108’.
Φυσικά και θα γράφαμε ένα σωρό πράγματα για αυτό το πολύ σπουδαίο αστυνομικό φιλμ (που μάλλον υπήρξε σημείο αναφοράς του είδους), αλλά η ώρα προβολής του μας αναγκάζει να το προσπεράσουμε.

Le affinità elettive (1978), του Gianni Amico. Alter, 04:15, διάρκεια 170’.
Δεν έχουμε δει το φιλμ, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισής του και η ώρα προβολής του είναι απολύτως ενδεικτικά της τηλεοπτικής νοοτροπίας και κουλτούρας. Να τους χαιρόμαστε.

Πέμπτη 27/08

School for Scoundrels (2006), του Todd Phillips. STAR, 22:00, διάρκεια 99’.
Υπό άλλες συνθήκες μπορεί να προσπερνούσαμε αυτή την μικρή κωμωδία, ωστόσο το φετινό αριστουργηματικό Hangover του Τοντ Φίλιπς μας κάνει να ξαναδούμε όλη την φιλμογραφία του με άλλο μάτι. Μόνιμα ντροπαλός νεός ερωτεύεται μια κοπέλα και προκειμένου να καταφέρει να την κερδίσει παίρνει μαθήματα από εξπέρ του είδους ώστε να ξεπεράσει τις ντροπές του και να μπορέσει να κάνει την κίνησή του. Αντί όμως να λύσει το πρόβλημά του, δημιουργεί έναν ακόμη πονοκέφαλο αφού την κοπέλα φαίνεται να γουστάρει και ο εξπέρ που εμπιστεύτηκε. Φοβερός και τρομερός ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον στην ερμηνεία του και μερικές πραγματικά αστείες στιγμές σε μια προβολή του STAR που αξίζει... συγχαρητήρια!
Βαθμολογία: * * *

Παρασκευή 28/08

A Face in the Crowd (1957), του Elia Kazan. Βουλή, 22:30, διάρκεια 109’.
Τολμηρό (τουλάχιστον στην εποχή του) φιλμ του Καζάν που μέσω της ιστορίας ενός μέσου αμερικανού πολίτη που από το πουθενά γίνεται αστέρι των ΜΜΕ απλώς με τη βοήθεια μιας παραγωγού του ραδιοφώνου. Εύστοχο και επίκαιρο, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο και τόσο ενοχλητικό (όχι για εμάς φυσικά...).
Βαθμολογία: * * *

Before Night Falls (2000), του Julian Schnabel. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 129’.
Πριν καταπιαστεί απολύτως επιτυχημένα με το «Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», ο Τζούλιαν Σνέημπελ επιχείρησε μια λίγο «πειραγμένη» δραματική αφήγηση της ιστορίας του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας. Ο ίδιος, ομοφυλόφιλος και συνεπώς κυνηγημένος δεινά από το καθεστώς της χώρας του, εξέδιδε τα ποιήματά του στην Γαλλία, όπου και βραβεύονταν συστηματικά. Θέλοντας να μιλήσει για τις χιλιάδες ανθρώπινες ιστορίες που εφάπτονται σε αυτή του Αρένας, τραβήχτηκε ελαφρώς από την ξεκάθαρη βιογραφία επιλέγοντας ένα δράμα στηριζόμενο περισσότερο στην μυθοπλασία. Σπουδαία ερμηνεία (και τεράστιος αρωγός στην καλλιτεχνική επιτυχία του φιλμ) από τον Χαβιέρ Μπαρδέμ που τον έβαλε για τα καλά στον κινηματογραφικό χάρτη.
Βαθμολογία: * * *

Σάββατο 29/08

America, America (1963), του Elia Kazan. Βουλή, 21:00, διάρκεια 168’.
(σ.α. Στα τέλη του 19ου αιώνα ένας νεαρός Έλληνας της Μ. Ασίας ονειρεύεται την Αμερική, την ώρα που ο ίδιος και οι συγγενείς του βιώνουν την καταπίεση και τον καθημερινό εξευτελισμό από τους Τούρκους που έχουν κατακτήσει πλέον την περιοχή. Τουλάχιστον 5 αστεράκια για μια απ' τις σημαντικότερες, αν όχι την σημαντικότερη, ταινία του Kazan, ο οποίος στην πιο φάλτσα νότα της φιλμογραφίας του υπερκερνά στουντιακούς συμβιβασμούς εκμεταλλευόμενος την γονιδιακή/πολιτιστική του κληρονομιά και παραδίδει ένα σπάνιας ομορφιάς ποιητικό φιλμ. Εμπνευσμένο απ' την πραγματική ιστορία του Σταύρου Τοπούζογλου, που δημιουργώντας την δική του Οδύσσεια εξασφάλισε στους απογόνους του -ένας εκ των οποίων και ο σκηνοθέτης- ένα καλύτερο αύριο στην σύγχρονη Γη της Επαγγελίας.)

Matchstick Men (2003), του Ridley Scott. STAR, 23:00, διάρκεια 107’.
Περισσότερο σαν αξιοπερίεργο στην φιλμογραφία του Σκοτ αξίζει να το παρακολουθήσετε καθώς κατά τ’ άλλα δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια συμπαθή... βλακειούλα όπου ορκισμένος αλλά και νευρωτικός απατεώνας αλλάζει άρδην συνήθειες με την εμφάνιση της έφηβης κόρης του (της οποίας την ύπαρξη αγνοούσε) στη ζωή του. Δεν τα πάει και άσχημα με τους χαρακτήρες του και κουμαντάρει το συναισθηματικό κομμάτι σαν ανάλαφρη κωμωδία, όπως μάλλον έπρεπε να κάνει, ωστόσο το φιλμ δεν ανεβαίνει σκαλοπάτι (και δεν είναι να πεις ότι μένει στο... πλατύσκαλο, αλλά διστάζει να κάνει το πρώτο βήμα κιόλας) και τελικά το καλύτερο που μένει από αυτό είναι ότι ο Κέητζ επιτέλους δεν ήταν αντιπαθητικός και ο Ρόκγουελ είναι COOL. Όχι και πολλά πράγματα, ε;
Βαθμολογία: * *

Misery (1990), του Rob Reiner. Alpha, 23:00, διάρκεια 120’.
Ενοχλητικά υπερεκτιμημένο (αλλά φυσικά καθόλου κακό) φιλμ του Ράινερ από το ομώνυμο μπεστ σέλλερ του Στίβεν Κινγκ, στο οποίο μια γυναίκα με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα από την κοινωνική της απομόνωση κρατάει με το ζόρι στο σπίτι της τον αγαπημένο της συγγραφέα, ασκώντας βία και απειλώντας για πολύ χειρότερα αν ο ίδιος δεν συνεχίσει να γράφει τα αγαπημένα της αισθηματικά βιβλία. Η Κάθι Μπέητς ήταν όντως σπουδαία στην τελείως αβανταδόρικη όμως περσόνα που υποδυόταν και έτσι βρέθηκε με το αγαλματάκι του θείου Όσκαρ στα χέρια.
Βαθμολογία: * * *

5x2 (2004), του Francois Ozon. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 90’.
Όταν ο Μάριον και η Ζιλ χωρίζουν, αναπόφευκτα το παρελθόν χτυπάει την πόρτα του μυαλού μέσω των αναμνήσεων και ο Φρανσουά Οζόν (στο μοναδικό καλό φιλμ της καριέρας του) στήνει την αφήγησή του ανάποδα ταξιδεύοντάς μας στο χρονικό της σχέσης αυτής, από το τέλος ως την αρχή. Ένα συγκλονιστικό αριστούργημα, μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της (2004), το έργο ζωής αυτό του Οζόν επιλέγει σχεδόν σοφά πέντε σκηνές από την ζωή του ζευγαριού, μας φέρνει αντιμέτωπους με την βαθιά πεσιμιστική ανθρώπινη φύση και στα μούτρα του θεατή πετά την πορεία, που όσο εκατό ευτυχείς καταλήξεις (και ποια "κατάληξη" είναι ευτυχής άλλωστε;) δεν αξίζει. Εξαιρετικές ερμηνείες από την Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και τον Στέφαν Φρέις, οπωσδήποτε η προβολή της εβδομάδας.
Βαθμολογία: * * * *

B. Monkey (1998), του Michael Radford. ET3, 00:30, διάρκεια 90’.
Ο Ράντφορντ του έξοχου μελοδράματος “Il Postino” καταπιάστηκε λίγο αργότερα με αυτό το στιλιζαρισμένο και ευχάριστο φιλμάκι με την Άσια Αρτζέντο (στα πολύ σημαντικά προτερήματα της ταινίας). Το 5x2 που προβάλλεται την ίδια όμως ώρα, καθιστά το φιλμ αυτό βροντερό αουτσάιντερ για προβολή.
Βαθμολογία: * * *

* * * * *

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Τηλεόραση 09/08 - 15/08/2009

2009-08-09T18:35:00.007+03:00

Τους τρέλανε η ζέστη τους υπεύθυνους προγράμματος των καναλιών και γι’ αυτή την εβδομάδα τα αριστουργήματα που προβάλλονται είναι ουκ ολίγα. Καλό αυτό υποθέτω για όσους έμειναν πίσω, όπως εγώ, να γράφουν κειμενάκια για τις ταινίες του Δεκαπενταύγουστου, να δουλεύουν χωρίς άδεια, να προσέχουν την πόλη γενικότερα... Πάμε να δούμε.

Κυριακή 09/08

The Wings of the Dove (1997), του Iain Softley. ΕΤ3, 18:00, διάρκεια 102’.
Η ταινία στην οποία λατρεύεις την Μπόναμ Κάρτερ. Το ίδιο και η ακαδημία που, γι’ αυτή την εξαίσια κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Χένρι Τζέημς της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Τα πλούτη και η χλιδή που φαίνονταν να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για μια ξεπεσμένη αριστοκράτισσα της βρετανικής υψηλής κοινωνίας, την στοιχειώνουν όταν επανεμφανίζονται, παρασέρνοντας έρωτες και ηθικές υπολήψεις. Προσεκτικά δομημένο, το σενάριο του Χοσείν Αμίνι κρατάει όσα κινηματογραφικά χρειάζεται ο αναπάντεχα καλός εδώ Ίαν Σόφτλι, λύνοντάς του τα χέρια με τρόπο τέτοιο ώστε να δουλέψει τελικά, όπως έπρεπε, σε ψυχολογικό βάθος με τους ήρωές του.
Βαθμολογία: * * * (Μωρέ μπράβο!)

Maccheroni (1985), του Ettore Scola. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 103’.
Αν και προτιμώ τις κωμικές στιγμές του Ετόρε Σκόλα, αυτό το ευχάριστο κατά τ’ άλλα ταινιάκι για τον έρωτα ενός Αμερικανού με μια Ναπολιτάνα που συντηρείται από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τρόπο κάπως... ανορθόδοξο, περνάει χωρίς να αγγίζει ιδιαίτερα. Βέβαια, η παρουσία της Ντάρια Νικολόντι από μόνη της είναι ένας καλός λόγος για να δούμε ξανά το φιλμ αν και η ημέρα το... καταδικάζει.
Βαθμολογία: * * (Για τη... Ντάρια)

Citizen Kane (1941), του Orson Welles. Βουλή, 22:30, διάρκεια 115’.
Όταν ο μεγαλοεκδότης και δισεκατομμυριούχος Τσαρλς Φόστερ Κέην πεθαίνει, ένας δημοσιογράφος ρίχνεται στην έρευνα της ζωής του, αποφασισμένος να ανακαλύψει την μυστηριώδη έννοια της τελευταίας λέξης που είπε πριν πεθάνει. Όταν το φιλμ αυτό απαντάται στο 90% των λιστών ως η κορυφαία στιγμή του κινηματογράφου, ό,τι κι αν γράψουμε περιττεύει. Άλλωστε, από το πρώτο της δευτερόλεπτο ακόμη και ο πιο άσχετος αντιλαμβάνεται την εικαστική της τελειότητα και αν της δώσεις λίγα λεπτά θα σε διαλύσει σαν ωστικό κύμα με την καινοτόμα κινηματογράφιση αλλά και γραφή της, ένα πραγματικό αλλά και επικίνδυνο tête-à-tête με την ιστορικότερη καμπή στην πορεία της σπουδαιότερης τέχνης του ανθρώπου.
Βαθμολογία: Μαντέψτε.

Glory Road (2006), του James Gartner. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 118’.
Αν και συνήθως είναι εξαιρετικά βλακώδεις, όλοι μας (ΟΚ, έστω, οι άντρες) γουστάρουμε τις αθλητικές ταινίες. Είτε με λευκούς που δεν πηδάνε, είτε με σβάστικες στα δοκάρια και αποδράσεις, είτε σε καρτούν με πρωταγωνιστές Βενιαμίν που κάνουν κατακόρυφα σουτ, αλλά και με τα προβλήματα κάθε Κυριακής, βρίσκουν το δρόμο για την συμπάθειά μας. Κάτι τέτοιο και εδώ (με το φιλμ του Γκάρτνερ να ξαναβλέπεται άνετα), στην αληθινή ιστορία του προπονητή Ντον Χάσκινς ο οποίος κατάφερε να επιβάλλει την απόφασή του και να θριαμβεύσει σε έναν θρυλικό αγώνα μπάσκετ με την ομάδα του να αποτελείται αποκλειστικά από μαύρους παίκτες. Το κοινωνικό σχόλιο, αν και παρόν, είναι βέβαια κάπως επιφανειακό παρότι ο ίδιος ο Γκάρντερ οδηγεί την ταινία του με βάση αυτή την κατεύθυνση.
Βαθμολογία: * * (Οι μαύροι και μπορούν και πήδηξαν)

The Girl in the Park (2007), του David Auburn. STAR, 23:00, διάρκεια 109’.
Η Τζούλια έχει χάσει την κόρη της όταν ήταν 3 ετών και εξαφανίστηκε σε μια βόλτα στο πάρκο. 15 χρόνια μετά (σε ένα εντυπωσιακά ανόητο fast forward του φιλμ) και έχοντας γίνει αφόρητα εσωστρεφής, γνωρίζει ένα ταλαιπωρημένο κορίτσι και με τον καιρό αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση. Τα παιχνίδια του μυαλού όμως, απρόβλεπτα ως είναι, την κάνουν να δει την χαμένη κόρη της στο πρόσωπο της νεαρής κοπέλας. Βλακεία ολκής από τον πρωτο(και τελευταιο-)εμφανιζόμενο Όμπερν σε όλη τη διάρκεια της οποίας αναρωτιέσαι για τον λόγο που ακόμα την παρακολουθείς. Η Σιγκούρνι την κάνει την προσπάθειά της, αλλά εμείς είμαστε επί 100 λεπτά ένα βήμα πριν απ’ το απονενοημένο...
Βαθμολογία: 0 (Ας μου εξηγήσει κάποιος ΓΙΑΤΙ)

The Godfather: Part II (1974), του Francis Ford Coppola. ΑΝΤ1, 23:00, διάρκεια 200’.
Η φαμίλια των Κορλεόνε στο δεύτερο μέρος της σειράς ξετυλίγεται μέσα από μια εντυπωσιακά δαιδαλώδη αλλά και σχεδόν άναρχη αφήγηση, η πορεία του Βίτο (συγκλονιστική ερμηνεία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο που υποδύεται τον χαρακτήρα του ογκόλιθου Μάρλον Μπράντο σε νεαρή ηλικία) στην κορυφή του εγκλήματος, η μπίζνα, ο άρρηκτα συνδεδεμένος με την πολιτική διαφθορά καπιταλισμός. Ένα από τα αριστουργήματα της δεκαετίας του ’70 αλλά και του παγκόσμιου σινεμά και προσωπικός θρίαμβος του σπουδαίου Κόπολα που κατάφερε να ξεπεράσει... τον εαυτό του. Τα 200 λεπτά του είναι σίγουρο πως θα σας αποτρέψουν (όπως και πρέπει) από την τηλεοπτική προβολή, αλλά οφείλετε να αποκτήσετε την κασετίνα με τα τρία φιλμ που, ούτως ή άλλως, πωλείται σε τιμή σκάνδαλο.
Βαθμολογία: * * * * *

Δευτέρα 10/08

Mortelle Randonnée (1983), του Claude Miller. ΕΤ1, 21:00, διάρκεια 120’.
Ο Μισέλ Σερό σε αυτή την συνεργασία του με τον Κλωντ Μιλέρ υποδύεται έναν ιδιωτικό αστυνομικό που έχει εδώ και χρόνια επιδοθεί στην αναζήτηση της χαμένης κόρης του. Όταν του ανατίθεται μια νέα υπόθεση σειράς δολοφονιών, οι σκέψεις ότι η βασική ύποπτη είναι η κόρη του, δεν έχει επιλογή από το να την βοηθήσει να ξεφύγει, ακολουθώντας την και προστατεύοντάς την από χώρα σε χώρα, ακόμα και όταν συνειδητοποιεί πως, εκτός από τον ίδιο, την γυναίκα ακολουθούν και τα πτώματα των εραστών της όπου πηγαίνει. Εξαιρετικό αστυνομικό φιλμ του καλύτερου μαθητή του Τρυφό και μια νέα φόρμα ευρωπαϊκού νουάρ, μπολιασμένου δηλαδή εκτός από μυστήριο και με έναν ερωτισμό ακαταμάχητο, με γερές δόσεις ενός μεταφυσικού τρόμου και με υπαινικτικό χιούμορ. Ο Μισέλ Σερό είναι καταπληκτικός με την «ήσυχη» ερμηνεία του ως εμμονοληπτικός και γερασμένος ντετέκτιβ που επιτέλους βρίσκει νόημα και κίνητρο στη δουλειά του και η Ιζαμπέλ Ατζανί είναι ένα από τα πιο όμορφα πλάσματα που κινηματογραφήθηκαν ποτέ. Ανάθεμα κι αν δεν την βοηθούσαμε όλοι κι ας προσθέταμε απλά στη λίστα των... θυμάτων.
Βαθμολογία: * * * *

Borsalino and Co. (1974), του Jacques Deray. Βουλή, 22:00, διάρκεια 110’.
Η συνέχεια του αστυνομικού Μπορσαλίνο χωρίς το αντίπαλο δέος (ο χαρακτήρας του Μπελμοντό δεν υπάρχει στο δεύτερο φιλμ) ήταν αναπόφευκτο να αποτύχει χρησιμοποιώντας ολόκληρη την ιταλική μαφία εναντίον ενός, εξόφθαλμα μηχανικά προς τέρψιν όλων των οπαδών του πρώτου φιλμ. Το φιλμ φυσικά δεν είναι κακό, αλλά η σύγκριση δεν θα μπορούσε να μην γίνει.
Βαθμολογία: * *

Hero (Ying Xiong) (2002), του Yimou Zhang. STAR, 22:00, διάρκεια 89’.
Σε πρώτο επίπεδο ένας εικαστικός άθλος, ένα οπτικό αριστούργημα (που, σημειωτέον, επανέλαβε και μάλλον ξεπέρασε ο Γιμού). Το σενάριό του αλλά και ίσως η πρόθεση του Γιμού είνα αυτά που δυσκολεύουν τη μετάβαση σε ένα επίπεδο βαθύτερο που έχει φανερά τις ρίζες του στην κινεζική παράδοση και κουλτούρα. Δεν επιθυμούσαμε φυσικά να ξεφύγουμε από την retinal ηδονή των άψογα χορογραφημένων και κινηματογραφημένων σκηνών πολεμικών τεχνών, αλλά να χρησιμοποιηθούν ως όχημα για το πραγματικό σινεμά, εκεί δηλαδή που κανείς συναντά χαρακτήρες, ψυχολογία, δραματικές συγκρούσεις, όπως έκανε ο ίδιος ο Γιμού λίγο αργότερα με τα Στιλέτα του.
Βαθμολογία: * * *

Τρίτη 11/08

Dr T and the Women (2000), του Robert Altman. Alpha, 21:00, διάρκεια 112’.
Οι γυναίκες του τίτλου για τον Δρ. Τ, επιτυχημένο γυναικολόγο, δεν είναι μόνο οι πελάτισσές του αλλά και η σχιζοφρενής σύζυγος, η έτοιμη να παντρευτεί αλλά και άστατη κόρη και φυσικά, η νέα σχέση του. Όλες έχουν την δική τους ιστορία, ωστόσο από την ιδιοσυγκρασία του ο Δρ. Τ δεν μπορεί να στενοχωρήσει καμία και πραγματικά αφοσιώνεται σε όλες, κινδυνεύοντας ο ίδιος να καταρρεύσει. Το ενδιαφέρον στο φιλμ αυτό δεν βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο, αλλά στην εντυπωσιακή αλλαγή ύφους του Όλτμαν (όχι ότι δεν τον είχαμε ικανό). Το ίδιο το φιλμ είναι εξαιρετικά αδιάφορο, παρά το εντυπωσιακό κολλάζ χαρακτήρων που επιχειρεί ο σκηνοθέτης.
Βαθμολογία: * *

Dark Water (2005), του Walter Salles. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 100’.
Πολύ καλή διασκευή του ομώνυμου ιαπωνικού φιλμ από τον βραζιλιάνο Βάλτερ Σάλες (Σπασμένος Απρίλης) με την εκθαμβωτικά όμορφη Τζένιφερ Κόνελι. Η κλασική ιστορία φαντασμάτων του Νακάτα μπαίνει σοφά σε καλούπια ψυχολογικά αλλά και κοινωνικού προβληματισμού. Η ασταθής συμπεριφορά (μια τρομακτική περίπτωση φανταστικής φίλης, οι συχνές εξαφανίσεις) της μικρής κόρης μιας γυναίκας που μετακομίζει μαζί της σε ένα παλιό διαμέρισμα, γίνονται ένα πρώτης τάξεως αφηγηματικό όχημα και ο διόλου τυχαίος Βάλτερ Σάλες όχι απλώς το αντιλαμβάνεται αλλά το επιδιώκει για να κινήσει την ιστορία του με βάση την αποξένωση της μεγαλούπολης, τη μοναξιά της οικογενειακής διάλυσης και την επερχόμενη ψυχοπαθολογία.
Βαθμολογία: * * *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 58’) θα προβληθούν οι ταινίες: Ακόμα της Εύης Καραμπάτσου, Απών του Βασίλη Λουλέ και Όχι πια Ιστορίες Αγάπης της Στρατούλας Θεοδωράτου. Είπαμε πόσο προτιμούσαμε όταν προβάλλονταν ξένες μικρομηκάδικες;

Το Μόνον της Ζωής μου Ταξείδιον (2001), του Λάκη Παπαστάθη. Βουλή, 23:00, διάρκεια 87’.
Από το κανάλι της Βουλής: “Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο εντεκάχρονος Βιζυηνός, μαθητευόμενος ράφτης στην Κωνσταντινούπολη, έχει για παρηγοριά τις διηγήσεις των περιπετειών του παππού του. Όμως, αντιμέτωπος με το θάνατο, ο παππούς ομολογεί στον εγγονό του πως όλες του οι περιπέτειες ήταν φανταστικές και ότι στη ζωή του έχει κάνει μόνο ένα ταξίδι.”

Τετάρτη 12/08

The Fugitive (1947), του John Ford. Βουλή, 22:00, διάρκεια 104’.
Ένας ιερέας αλλά και επαναστάτης (Χένρι Φόντα) προσπαθεί να φυγαδευτεί και να διαφύγει από ένα χωριό της Λατινικής Αμερικής όπου η θρησκεία και ειδικά ο Χριστιανισμός θεωρείται παρανομία. Παρά το προσωρινό του καταφύγιο, η απόδρασή του δεν θα είναι τόσο εύκολη. Αν και αρχικά εντυπωσιάζει με κάποιες από τις σκηνές του ως περιπέτεια, το φιλμ πρόκειται για ένα εξαιρετικό δράμα χαρακτήρων, τα αδιέξοδα των οποίων θα οδηγήσουν σε μια πρώτης τάξεως ψυχολογική καταγραφή από τον Τζον Φορντ.
Βαθμολογία: * * * * *

Πέμπτη 13/08

Fitzcarraldo (1982), του Werner Herzog. Βουλή, 22:00, διάρκεια 151’.
Ένας οραματιστής έμπορος καουτσούκ στο Περού, ονειρεύεται με τα χρήματα που κερδίζει να πραγματοποιήσει το όνειρό του: Ως λάτρης της όπερας, να χτίσει ένα θέατρο στη μέση της περουβιανής ζούγκλας, από όπου και αντλεί το προϊόν που του αποφέρει όλα του τα χρήματα. Άλλη μια συνεργασία του Χέρτσογκ με τον Κλάους Κίνσκι που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε αριστούργημα. Με θρυλικές σκηνές (όπως αυτή που ο Φιτσκαράλντο πάνω σε ένα ολόκληρο πλοίο που το σέρνουν ιθαγενείς από τη μία μεριά του βουνού στην άλλη (!), παίζει δίσκους του Καρούζο) και εξίσυ θρυλική ερμηνεία του Κίνσκι, το φιλμ του Χέρτσογκ είναι μια εξαιρετική ματιά στα όνειρα που, πριν καταστραφούν, καταστρέφουν όσους τα τολμούν.
Αν σας αρέσει, βρείτε τις δύο εξαιρετικές συλλογές DVD με ταινίες του Χέρτσογκ (6 η μία και 7 η άλλη) σε τιμή κάτω από 20 ευρώ απο την Anchor Bay. Σε περιοχή 1 αλλά και 2.
Βαθμολογία: * * * * * (Όπως και όλες οι ταινίες του Χέρτσογκ)

Open Water 2: Adrift (2006), του Hans Horn. STAR, 22:00, διάρκεια 84’.
Αν το πρώτο φιλμ λειτουργούσε αφαιρώντας όχι στη δράση αλλά σε όσα χωρούσαν στο κάδρο του, το δεύτερο θα έπρεπε επιπρόσθετα με τη σεναριακή ιδέα του να θεωρείται ήδη αριστούργημα. Η ιδέα της επιβίωσης είναι εδώ πολύ πιο ύπουλα υποβλητική, διαβολικά υπόγεια καθώς πλεόν εξαρτάται μόνο από τον άνθρωπο. Όλη η παρέα που βγήκε νεοπλουτιστικά να απολαύσει το πολυτελές ιστιοφόρο της καταμεσής του ωκεανού βρίσκεται από λάθος στη θάλασσα και η σκάλα δεν έχει κατεβεί με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να ανεβεί ξανά. Η ιδέα του πνιγμού, της εξουθένωσης, των ευθυνών και συγκρούσεων, της κλειστοφοβίας στο πιο ανοιχτό μέρος στον πλανήτη υποθάλπτουν έναν τρόμο που όσο το φιλμ κυλά, ετοιμάζει το μείγμα που τελικά εκρήγνυται θεαματικά.
Βαθμολογία: * * * * (Ανατριχιαστικό)

Παρασκευή 14/08

A Fistful of Dollars (Per un pugno di dollari) (1964), του Sergio Leone. Βουλή, 23:00, διάρκεια 100’.
Ένας περιπλανόμενος πιστολέρο φτάνει σε ένα απομονωμένο χωριό στα μεξικανικά σύνορα. Όταν ανακαλύπτει πως το χωριό διοικούν δυο αντίπαλες οικογένειες αποφασίζει προς εύνοιά του να πάρει το μέρος και των δύο, μέχρι να αλληλοεξοντωθούν. Μια νέα ανάγνωση του «Γιοζίμπο» του Ακίρα Κουροσάουα που εισήγαγε για τα καλά το σπαγγέτι γουέστερν, πειράζοντας την κλασική αμερικανική συνταγή. Τα φιλμ που ακολούθησαν ωστόσο, ήταν που απογείωσαν το είδος.
Βαθμολογία: * * * * (Ο Κακός, ο Κακός και ο Κακός)

Σάββατο 15/08

Green Card (1990), του Peter Weir. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 103’.
Ένας Γάλλος μετανάστης στην Αμερική παντρεύεται μια αμερικανίδα επιστήμονα προκειμένου να εκδοθεί η πράσινη κάρτα του. Ο λευκός αυτός γάμος σιγά σιγά βγάζει στην επιφάνειά του έναν έρωτα που τρεφόταν από όλες εκείνες τις προσωπικές στιγμές που δυο αληθινοί άνθωποι δεν μπορούν να αποφύγουν. Μπορεί αυτή να είναι η λιγότερο καλή ταινία του έξοχου Πίτερ Γουίαρ, ωστόσο είναι 10 φορές καλύτερη από τις μισές αισθηματικές κομεντί που είδαμε εδώ και μια δεκαετία.
Βαθμολογία: * * * (Για τις σκηνές των φωτογραφιών και μόνο, πάλι θα το άξιζε)

Le Temps du Loup (2003), του Michael Haneke. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 109’.
Χτυπημένο από το σύνολο της κριτικής και με έναν αποκαρδιωτικό μέσο όρο αστεριών στα περιοδικά της χρονιάς, θυμάμαι ότι ήταν μόλις η δεύτερη ταινία του Χάνεκε που έβλεπα. Έχοντας δει μονάχα τα Παιχνίδια του πιο πριν, αδυνατούσα να πιστέψω ότι αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να κάνει κακή ταινία (φανταστείτε όταν είδα τις υπόλοιπες). Και ευτυχώς δικαιώθηκα. Ο πιο σκεπτόμενος άνθρωπος του σινεμά αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, ο άνθρωπος που ο μεγάλος Γκοντάρ αξίζει να σηκωθεί και να παραχωρήσει τη θέση του, με πρόσχημα την ιστορία επιβίωσης μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν επιζήσει μιας τεράστιας (αλλά και άγνωστης) οικολογικής καταστροφής, μελετάει την ανθρώπινη συμπεριφορά, σαν Δημιουργός χτίζει τον κόσμο από την αρχή, τους χαρακτήρες του, την εικόνα και την ανθρωπότητα, ετοιμάζει την επερχόμενη κινηματογραφική Γέννεσή του με τον Κρυμμένο. Οπωσδήποτε μιλάμε για την ταινία της εβδομάδας την οποία θα βρείτε σε εξαιρετικό δισκάκι περιοχής 2 από την Articifial Eye, σε τιμή κάτω από 7 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * * *

Dangerous Liaisons (1988), του Stephen Frears. STAR, 00:30, διάρκεια 115’.
Με πρόσχημα τις ακολασίες της αριστοκρατίας της Γαλλίας του 18ου αιώνα, ο Στήβεν Φρίαρς (στο καλύτερο φιλμ της καριέρας του) στήνει πραγματικά άψογα το σκηνικό του για να ανατρέψει τη φύση του σεξουαλικού παιχνιδιού αλλά και να του βάλει μια πονηρή τρικλοποδιά αντιπαραθέτοντάς το με την ανθρώπινη φύση που άλλωστε το γεννά. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές (Μισέλ Φάιφερ, Τζον Μάλκοβιτς και Γκλεν Κλόουζ) με τις γυναικείες να είναι υποψήφιες για Όσκαρ. Ελπίζοντας άδοξα για μια καλή κόπια, θα προτιμήσουμε το απλό δισκάκι Περιοχής 2 με λιγότερα από 6 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

***

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Rachael Yamagata - Sunday Afternoon

2009-07-30T17:28:00.019+03:00

Έτσι για να πούμε ότι πλέον με γνωρίζετε λίγο παραπάνω, σας αφιερώνω αυτή την ανάρτηση.

Λίγα πράγματα αγαπώ με πάθος στη ζωή μου. Υποθέτω ότι αφοσιώνομαι τόσο στο σινεμά, τη μουσική και έναν-δύο ανθρώπους που δεν χωράει τίποτε άλλο να διεκδικήσει ένα γενναίο κομμάτι από την καρδιά μου. Οποιοσδήποτε συνδυασμός όμως με διαλύει, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν μπλέκονται μέσα μου, τότε είναι που πάω να εκραγώ. Και η καρδιά μου καίει, "μια φλόγα φλεγόμενη", που λέει και ο αγαπημένος μας Antony.

Κάτι τέτοιο έγινε όταν άκουσα τούτο το αγαπημένο μου τραγούδι. Ύμνος στα πρωινά μου, ύμνος στα δύσκολα βράδια μου, στα ακουστικά μου στο δρόμο όταν τίποτα γύρω δεν υπάρχει για 9 λεπτά, στο δισκάκι που αφιέρωσα και αδίκησα όλα τα υπόλοιπα τραγούδια, στο αυτοκίνητο κι ας κάνω ώρες αμέτρητες να φτάσω.

Τέλος πάντων.

Δεδομένο ότι ο δίσκος της Rachael Yamagata, "Elephants... Teeth Sinking Into Heart", είναι ο πιο ολοκληρωμένος (και σε στιγμές αφόρητα εσωτερικός) δίσκος που άκουσα εδώ και περίπου έναν χρόνο που έχει βγει. Αν αρχίσουμε τα κομμάτια, δεν θα σταματήσουμε παρά σε αυτό που κλείνει το δίσκο. Το Sunday Afternoon όμως, δεν είναι από αυτό τον κόσμο. Λίγο το μαγικό της άγγιγμα στο πιάνο (ανεπαίσθητο θαρρείς στο κομμάτι), τα ελαφρά πατήματα στα πιατίνια, λίγο τα βιολιά που σε πυκνώνουν, τα αρπίσματα που σου γρατζουνάνε απευθείας την καρδιά και ο "Lucille" ήχος του σόλο, αυτή η σύνθεση οφείλει να θεωρείται ήδη κλασική.

Μπορείτε να ακούσετε το κομμάτι πατώντας ΕΔΩ.

***

It's a choice to stay
It's a dream, yeah, and I wanna wake
You have blood on your hands and I'm feeling faint
And, honey, you can't decide

I'm a drug you don't wanna give up
Smoke your cigarette and make your love flow
You poured blood in my heart, I can't get enough
I'm drowning and you can't decide

It's not about geography or happenstance
You need to fly and take a chance
You don't need to soar to emptiness
And float on high and forever dance alone
You're scared 'cause I feel like home

I hear your voice and I knew right away
If you were here what your eyes would say
I have blood on my feet as I walk away
Rivers are red, it's starting to rain

I'm not gonna live for you or die for you
Won't do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
You leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Won't do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
Oh, you leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Do anything, anymore for you
Because you leave me here on the other side
Oh, you leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
You leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Won't do anything anymore for you

I'm not gonna shed one more tear for you
Shed one more tear for you
I'm not gonna shed one more tear for you At least not 'til Sunday afternoon, Sunday afternoon...

***

Αν, αφού ακούσετε στην καλή ποιότητα του παραπάνω link αυτό το αριστούργημα, θέλετε να απολαύσετε και αυτό το ουράνιο πλάσμα που το εμπνεύστηκε, δείτε τα παρακάτω βίντεο.

Official VideoClip

Ακουστικό Live

Live στα LiveDaily Sessions

Rachael Yamagata @ The Park West (Live στις 23 Μαρτίου 2009)

Τηλεόραση 26/07 - 31/07/2009

2009-07-26T17:52:00.015+03:00

Κυριακή 26/07

Traffic (2000), του Steven Soderbergh. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 147’.
Με το αριστούργημα του Σόντερμπεργκ αρχίζει αυτή η μάλλον αδιάφορη εβδομάδα, οπότε δεν μένει παρά να συντονιστούμε στη ΝΕΤ απόψε, όσο κι αν τα 147 λεπτά της ταινίας μοιάζουν πολλά. Με συνεκτικό δεσμό ανάμεσα στις ιστορίες που αφηγείται την διακίνηση ναρκωτικών ανάμεσα σε Μεξικο και ΗΠΑ, ο Σόντερμπεργκ ολοκληρώνει ένα φιλμικό ταξίδι στα κινηματογραφικά είδη με τρόπο θαυμαστό. Επιλέγει με προσοχή το καστ του το οποίο και αφήνει σχεδόν ελεύθερο να οργιάσει ερμηνευτικά όσο ο ίδιος θα κινείται από την περιπετειώδη δράση στο μελόδραμα και από το αστυνομικό θρίλερ στο ντοκυμαντέρ. Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο σε αυτό το παράδοξο άλμα από είδος σε είδος είναι ότι τελείται τόσο αισθητικά όσο και δραματουργικά, εμβαθύνοντας κάθε φορά στους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους με πραγματική φροντίδα και βαθιά γνώση του θέματος. Έτσι κι αλλιώς, τα θέματά του δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης: Ούτε ο αρχηγός της επιχείρησης κατά της διακίνησης ναρκωτικών που ανακαλύπτει ότι η κόρη του είναι ηρωινομανής, ούτε η γυναίκα ενός εμπόρου που, όταν αυτός συλλαμβάνεται, συνεχίζει τη δουλειά του, είναι αστεία. Το φιλμ σάρωσε με 4 Όσκαρ βασικών κατηγοριών απολύτως δίκαια. Και επειδή τα 147 λεπτά είναι πολλά και το φιλμ είναι έξοχο, θα βρείτε το διπλό περιοχής 1 δισκάκι της Criterion Collection στα ιντερνετικά μαγαζιά κάτω από τα 16-17 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

The Tree of Wooden Clogs (L'albero degli zoccoli) (1978), του Ermanno Olmi. Βουλή, 22:15, διάρκεια 171’.
Υιοθετώντας το ύφος των περασμένων δεκαετιών στον ιταλικό κινηματογράφο και μια αντίστοιχη γραφή, ο Ερμάνο Όλμι κινείται ανάμεσα στο πλήθος των χαρακτήρων του με πραγματική αφοσίωση. Η καθημερινότητα των αγροτών της Ιταλίας των αρχών του περασμένου αιώνα αποτυπώνεται σκληρή και αβάσταχτη, με όλη την οικογένεια να δουλεύει στα χωράφια και το σχόλιο του Όλμι στις καταστάσεις είναι περισσότερο κοινωνικό και λιγότερο πολιτικό, εξυπηρετώντας το δράμα του στο οποίο και εμβαθύνει το φιλμ. Ιστορική βράβευση στις Κάννες για το κομψοτέχνημα αυτό. Δισκάκι θα βρείτε με ευκολία και φτηνό, τόσο περιοχής 1 όσο και περιοχής 2, χωρίς όμως κάποιες πρόσθετες παροχές.
Βαθμολογία: * * * *

The Bodyguard (1992), του Mick Jackson. STAR, 22:45, διάρκεια 119’.
Χαχα.

Δευτέρα 27/07

Sugartown: Οι Γαμπροί (2006), του Κίμωνα Τσακίρη. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 82’.
Ίσως είχε ένα ενδιαφέρον ως καταγραφή, έστω και ως χοντροκομμένη κωμωδία, η ιστορία του χωριού Ζαχάρω, όταν το 2002 ο δήμαρχος διοργάνωσε μια εκδρομή στη Ρωσία προκειμένου να βρουν γυναίκες οι συγχωριανοί του, ωστόσο η απροθυμία του Τσακίρη να καταπιαστεί με ένα θέμα σαν κι αυτό ωθώντας μια περισσότερο αφοσιωμένη κοινωνική προβληματική στην επιφάνεια, καταδικάζει το ντοκυμαντέρ αυτό στην αιώνια μαλακία του.
Βαθμολογία: 0

Τρίτη 28/07

Bound by Honor (ΑΚΑ Blood In, Blood Out) (1993), του Taylor Hackford. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 175’.
Ε, κάποιοι από εμάς μεγαλώσαμε με Βάτος Λόκος, τι να κάνουμε; Δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι αμερόληπτος με το φιλμ αυτό, που πάντως υποψιάζομαι ότι είναι καλό έτσι κι αλλιώς. Η καταγραφή του Χάκφορντ για την λατινοαμερικανική κοινότητα στο Λος Άντζελες, χρειαζόταν ένα όχημα για τη δράση του και το βρήκε (και με σοβαρό κοινωνικό σχόλιο προφανώς) στον χαρακτήρα του Μίκλο, ενός κατά το ήμιση Λατίνου. Ο Χάκφορντ τον τοποθετεί πανέξυπνα στη δράση, αφού ο ίδιος αισθάνεται ξένος μέσα σε μια κοινότητα που και η ίδια, παρά τα φαινόμενα, αισθάνεται ξένη στην Αμερική. Δεν ξέρω τι συνέβη και προβάλλονται τρίωρες ταινίες αυτή την εβδομάδα, αλλά επειδή το φιλμ αξίζει, βρείτε κάποιον τρόπο να το απολαύσετε.
Βαθμολογία: * * * (Βάτος Λόκος φορέβερ ή κάτι τέτοιο)

Birth (2004), του Jonathan Glazer. STAR, 22:00, διάρκεια 100’.
Δεν θυμόμουν ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τη συγκλονιστική πρώτη προβολή της Γέννησης, όταν σε μια αίθουσα που ξεφυσούσε αποδοκιμαστικά ανακάλυπτα μια από της καλύτερες ταινίες της δεκαετίας και ίσως την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στο αντίστοιχο διάστημα. Η συγκλονιστική Νικόλ Κίντμαν υποδύεται μια γυναίκα που, χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της και ενώ ετοιμάζεται να ξαναρχίσει τη ζωή της και να ξαναπαντρευτεί, ενοχλείται από τη συνεχή παρουσία ενός δεκάχρονου αγοριού που ισχυρίζεται ότι είναι ο νεκρός άντρας της. Οι απαντήσεις σε αυτό το θέμα (που θα μπορούσε στα χέρια κάποιου άλλου να είναι ένα θλιβερό ταμπού) οφείλουν και κρατώνται κρυμμένες αλλά σε καμία περίπτωση το φιλμ δεν διστάζει να εξαπολύσει μια οργανωμένη επίθεση στον θεατή. Το γεγονός ότι είναι τόσο αυστηρά υπόγεια στέρησε την... αποδοχή σε αυτό το αριστούργημα από ένα κοινό που αρνήθηκε να προβληματιστεί σχετικά με τη συμπεριφορά της γυναίκας και του τρελού έρωτα που αγνόησε, έστω και προσωρινά όσο το φιλμ διαρκεί και για τον χρόνο που αφηγηματικά καλύπτει, την σεξουαλική του εμπλοκή. Με την προβολή αυτή από το STAR, μάλλον η τηλεόραση δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά, εκτός αν το STAR πλέον προβάλλει τις κόπιες της Βουλής από τον Ταρκόφσκι. Σίγουρα η ταινίατης εβδομάδας.
Βαθμολογία: * * * * * (Για μένα; Ήδη κλασικό!)

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:45-23:45) θα προβληθούν οι ταινίες Αδιόρθωτη Έλσα του Μιχάλη Αναστασίου, Ανεξίτηλα Χρώματα του Νίκου Σέκερη και Το Κυνήγι της Πάπιας του Δημήτρη Ινδαρέ. Ωστόσο, νοσταλγούμε την εποχή που τα μικροκύματα αφορούσαν το παγκόσμιο σινεμά με μικρομηκάδικα από Γκοντάρ και Ρενέ, γιατί πολλές από τις ελληνικές είναι ανυπόφορες βλακείες...

Τετάρτη 29/07

E la nave va (And the Ship Sails On) (1983), του Federico Fellini. Βουλή, 23:10, διάρκεια 125’.
Οι τυπικοί φελινικοί χαρακτήρες σχεδόν παρελαύνουν σε αυτό το φιλμ, που είναι όμως αισθητά κατώτερο από τα υπόλοιπα του σκηνοθέτη. Διατηρείται φυσικά το σουρεαλιστικό ύφος του, η καταγραφή των περιστατικών είναι αυτή ενός ονείρου, η καταγραφή των χαρακτήρων, που ο καθένας είναι μια σύσταση του ξεναγού στο φιλμ, είναι μια τρόπον τινά παρουσίαση της αριστοκρατίας που οδεύει στο θάνατο, χωρίς όμως να γίνεται σαφές αν η σκυτάλη δίνεται σε μια νέα τάξη πραγμάτων ικανή να οδηγήσει στην αναγέννηση ή στην ολική κατάρρευση.
Βαθμολογία: * * *

Fearless (1993), του Peter Weir. STAR, 02:00, διάρκεια 117’.
Ο Μαξ (Τζεφ Μπρίτζες) σώζεται ως εκ θαύματος από αεροπορικό δυστύχημα και αισθάνεται πλέον άτρωτος. Αναζητώντας την υπαρξιακή αλήθεια, απομακρύνεται από τη γυναίκα του αλλά και τους δικούς του ανθρώπους και αποφασίζει να πορευτεί μόνος. Όταν οι απαντήσεις δεν έρχονται, θα αναζητήσει την αλήθεια του αυτή στο πρόσωπο μιας συνεπιβάτιδάς του που σώθηκε επίσης και βασανίζεται από ενοχές για τον θάνατο του παιδιού της στο ίδιο δυστύχημα. Στα χέρια του Γούιαρ το φιλμ γίνεται βασανιστικό και ζητά την αφοσίωση του θεατή για να λειτουργήσει. Ο Τζεφ Μπρίτζες, όπως πάντα, σπουδαίος. Δισκάκι περιοχής 1 με τιμή σκάνδαλο κοντά στα 3 ευρώ θα βρείτε σε γνωστό δισκάδικο του διαδικτύου. Πάντως, σκοτζέζικο ντουζ μας έχει το STAR, από τη μία η εκπληκτική προβολή της Γέννησης και από την άλλη το πέταμα ενός φιλμ σαν κι αυτό στις 2 τα ξημερώματα. Αν και υποψιάζομαι πως όλα είναι μελετημένα: Προκριματικά Champions League στις 10 παρά, αθλητική εκπομπή με τα παρελκόμενα στις 12, οπότε... 2 είναι μάλλον καλή ώρα. Λέτε;
Βαθμολογία: * * * (*)

Πέμπτη 30/07

Stranger Than Fiction (2006), του Marc Forster. STAR, 22:00, διάρκεια 105’.
Στα πάνω του βρήκε τον Φόρστερ αυτό το φιλμ (που είναι και μάλλον το καλύτερό του), αφού ο ίδιος είναι επιρρεπής στα.. σκαμπανευάσματα. Από τον εξαιρετικό Χορό των Τεράτων, στο ανεκδίηγητο Finding Neverland και από το χειρότερο φιλμ της δεκαετίας, το Stay, εδώ στο πολύ καλό αυτό φιλμ με τον Γουιλ Φέρελ (πριν ξαναπιάσει πάτο με το Kite Runner). Φυσικά το καταπληκτικό του σενάριο ήταν ίσως αρκετό για να δημιουργήσει τη βάση αυτής της πολύ καλής κομεντί, στην οποία μια συγγραφέας σχεδόν πνίγεται από τον ίδιο τον ήρωα του μυθιστορήματός της. Εμείς ωστόσο στο μισό φιλμ παρακολουθούμε μόνον αυτόν και μαζί του ανακαλύπτουμε την περίεργη φύση της ζωής του, μαζί του αναζητούμε την αλήθεια, σε ένα σχόλιο πάνω στη δημιουργία και την καλλιτεχνική αφοσίωση που, παρά την ανάλαφρη παρουσίασή του, είναι σοβαρό, ειλικρινές και με άποψη.
Βαθμολογία: * * *

Παρασκευή 31/07

Faraway, So Close! (In weiter Ferne, so nah!) (1993), του Wim Wenders. Βουλή, 23:00, διάρκεια 141’.
Μετά το αξεπέραστο αριστούργημα του Βέντερς, τα «Φτερά του Έρωτα», ο σπουδαίος Γερμανός δημιουργός επιστρέφει στο (ενωμένο) Βερολίνο για να συναντήσει εκ νέου έναν άγγελο (στην πρώτη ταινία ο Μπρούνο Γκανζ) που επιθυμεί κι αυτός να πλησιάσει τη θνητή φύση του ανθρώπου. Έκπτωτος πια, ανακαλύπτει ότι ο κόσμος που λαχταρούσε να ενταχθεί δεν είναι... «αγγελικός» και η σκληρότητά του δεν εξαντλείται. Χωρίς να μπορεί να ρεαλιστικά να συγκριθεί με το πρώτο φιλμ, το «Τόσο μακριά, τόσο κοντά!» είναι και αυτό ένα μικρό διαμάντι (δεν θα μπορούσε άλλωστε ποτέ ο Βέντερς να μας δώσει μια πραγματικά κακή ταινία), άκρατα λυρικό και ποιητικό με τους προβληματισμούς του να απλώνονται από την ασάφεια της πορείας της ανθρώπινης φύσης ως την αντίστοιχη ασάφεια και αγωνία για την πορεία της ίδιας της ανθρωπότητας.
Βαθμολογία: * * *

Passion Fish (1992), του John Sayles. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 115’.
Η Μέι, παράλυτη πλεόν σταρ της τηλεόρασης, αποσύρεται στο πατρικό της σπίτι για να βρει την ησυχία της. Η βοήθεια που χρειάζεται με τη νέα της κατάσταση βρίσκεται δύσκολα, καθώς καμία νοσοκόμα δεν ανέχεται τη συμπεριφορά της μέχρι τη Σαντέλ που, προερχόμενη από μια απαίσια ζωή, δείχνει να μην ενοχλείται από κανέναν και τίποτα. Ο Σέηλς στήνει έναν καθρέφτη ανάμεσα στις δύο γυναίκες, ωστόσο είναι παραμορφωτικός και τα είδωλά τους διαμετρικά αντίθετα. Αυτή την αντίθεση μελετάει ο Σέηλς και με βάση αυτήν αναπτύσσει την δραματική του ιστορία με αυθεντική συγκίνηση, ειλικρινή μηνύματα ζωής και δύο πορτραίτα χαρακτήρων που αναπτύσσονται σε βάθος, λες και πρόκειται για σπουδή του είδους.
Βαθμολογία: * * * *

*****

To παραπάνω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr.

11, από την ομάδα "Blind Mice"

2009-07-25T00:08:00.007+03:00

Έπεσαν στα χέρια μου, αρκετά τυχαία, τα φιλμάκια που διακρίθηκαν στο φετινό 48 Hour Film Project της Αθήνας. Ανάμεσα στις αδιάφορες παπαρίτσες που περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου στάθηκα τυχερός που βρέθηκα στον κόσμο του "11", ενός σπουδαίου 5λεπτου φιλμ από την ομάδα "Blind Mice". Διαβάζω στο site του Φεστιβάλ πως την σκηνοθεσία ανέλαβαν οι Θεόφιλος Παπαστυλιάνος και Γιάννης Χριστοφόρου. Εγώ να δώσω τα συγχαρητήριά μου στα παιδιά (με το δύσκολο είδος που τους έπεσε να τους είναι μάλλον... τυχερό), αλλά ποιον να αφήσεις έξω (ούτως ή άλλως σάρωσε σε κάθε κατηγορία και όχι άδικα, το φιλμάκι έπαιζε μόνο του); Απολαύστε το και μην ασχοληθείτε καν με τα υπόλοιπα. Αν δεν σάρωνε, θα μιλούσαμε για σκάνδαλο.

Παρακάτω θα βρείτε το βίντεο ανεβασμένο στο zshare, πατήστε για αποθήκευση και προβολή σε καλύτερη ποιότητα από αυτή του blogger.

Κατεβάστε την ταινία από ΕΔΩ.

Τηλεόραση 19/07 - 25/07/2009

2009-07-20T00:08:00.001+03:00

Κυριακή 19/07

The Ladykillers (2004), των Ethan Coen και Joel Coen. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 108’.

Το ρημέηκ της ταινίας του Alexander Mackendrick του 1955 από τους αδερφούς Κοέν δεν είναι μονάχα η χειρότερη ταινία της παραπάνω από ενδιαφέρουσας καριέρας τους, αλλά ταυτόχρονα μια ταινία-σημάδι της παρακμής της αμερικανικής κωμωδίας που ξαναμεταφέρει τη δράση στα μέρη της, ξαναπροσαρμόζει τα αστεία της με τρόπο εσωτερικό και υπεροπτικά θεωρεί πως ένα παράλογο σύμπαν αρκεί από μόνο του χωρίς κωμικό timing και ευρηματικά gags για να πείσει για το... γέλιο που έπρεπε, μα ποτέ δεν ήρθε. Η ιστορία της παλιάς βρετανικής κωμωδίας μεταφέρεται αρκετά πιστά στη Νέα Ορλεάνη όπου συμμορία μικροκακοποιών επιχειρεί να «πιάσει την καλή» και συστήνεται σαν μουσική μπάντα προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη της γριάς ενοίκου του σπιτιού δίπλα στο καζίνο. Από εκεί θα προσπαθήσουν να σκάψουν μια σύραγγα ως το ναό του χρήματος και την προσωπική τους ευτυχία αλλά η γριά τους ψιλιάζεται γρήγορα γιατί είναι πιο ηλίθιοι κι από καθυστερημένο περιστέρι. Ξέρω, ακούγεται καλό αλλά, πιστέψτε με, είναι ανέμπνευστο, αφόρητα βαρετό (ακόμα και η καλή μουσική της ταινίας ακουγόταν στα αυτιά μου σαν κομπρεσέρ στις 6 το πρωί) και... όχι Κοέν. Δείτε το, τι να σας πω, έτσι κι αλλιώς η μέρα από τηλεοπτικής πλευράς είναι χειρότερη κι από τηλεμαραθώνιο αγάπης.

Βαθμολογία: 0 στρογγυλό σαν τη μούρη του Τομ Χανκς πριν και μετά το «Ναυαγό».

Flightplan (2005), του Robert Schwentke. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 102’.

Εκνευρίστηκα όταν είχα δει αυτό το θρίλερ με τη Τζόντι Φόστερ γιατί πάνω απ’ όλα περίμενα να είναι αξιοπρεπές (για τις περαιτέρω προσδοκίες θα έφταιγα εγώ και μόνο) και μου ήρθε κατακέφαλα. Άκουγα και κάτι περίεργα για Χιτσκοκικές «κυρίες που εξαφανίζονται» και δεν ήθελα πολύ. Η Τζόντι Φόστερ (ευτυχώς η... «αξιοπρεπής» των προσδοκιών μου) προσπαθεί να σώσει τα καταδικασμένα ως μια γυναίκα που χάνει την κόρη της κατά τη διάρκεια μιας πτήσης μέσα στο ίδιο το αεροπλάνο και το θρίλερ στήνεται στην επιμονή των επιβατών ότι ποτέ δεν ήταν μαζί της κανένα κορίτσι και το γεγονός ότι το όνομα της μικρής λείπει από τη λίστα των επιβατών. Για δεύτερη συνεχόμενη φορά στη μέρα πράγματα ακούγονται καλά αλλά δεν είναι. Τα 102 λεπτά της ταινίας μοιάζει να μην περνούν και παρότι ο Σβέντκε (το όνομα του οποίου μάλλον δεν θα μας απασχολήσει ξανά) τα χρησιμοποιεί εστιάζοντας αποκλειστικά στην ηρωίδα του, το φιλμ του ως ψυχολογικό πορτραίτο αποτυγχάνει οικτρά και στο τέλος θα θέλετε όχι μόνο να μην βρει την κόρη της, αλλά να συντριβεί ολόκληρο το αεροπλάνο με ό,τι χαρακτήρα πέρασε από το φιλμ να τον τρώει η μαρμάγκα και να ησυχάσετε. Σε αυτό, αν μη τι άλλο, θα έχετε την αμέριστη βοήθεια του μόνιμα εκνευριστικού (και χειρότερου... σοβαρού ηθοποιού στο αμερικανικό σινεμά) Peter Sarsgaard, που με εκείνο το βλέμμα το σπινθιροβόλο θα επιχειρήσει να σας αποτελειώσει.

Βαθμολογία: *, σαν τη μία ώρα που θα αντέξετε το φιλμ.

Η Επόμενη Μέρα (The Day After) (1983), του Nicholas Meyer. ΕΤ1, 00:15, διάρκεια 120’.

Απουσία κάποιου καλού DVD για την αμερικανική αυτή τηλεταινία (θα βρείτε ένα «σκέτο» δισκάκι, είτε αμερικανικό είτε ευρωπαϊκό) η εγγραφή από την κόπια της ΕΡΤ είναι μια καλή ιδέα, ειδικά για όσους δεν την έχουν παρακολουθήσει ξανά. Προβληματισμός και άκρατος πεσιμισμός σε ένα φιλμ που χωρίς δισταγμό περιγράφει ένα ολοκαύτωμα ως μοναδική κατεύθυνση και αποτέλεσμα των πυρηνικών δοκιμών.

Βαθμολογία: * * *

Ali G Indahouse (2002), του Mark Mylod. ALTER, 01:30, διάρκεια 87’.

Έξυπνη προβολή του Άλτερ με το ξεκαρδιστικό Μπρούνο να παίζει στις αίθουσες. Προσέξτε το, δεν είναι ακριβώς... bedtime ταινία εκτός αν θέλετε να ξαγρυπνήσετε γελώντας. Κάπως έτσι άρχισαν όλα... Vote for Ali G!!!

Βαθμολογία: * * *

Empire of the Sun (1987), του Steven Spielberg. STAR, 02:45, διάρκεια 140’.

Ο 11χρονος γιος ενός βρετανού διπλωμάτη στη Σανγκάη ζει από κοντά τη φρίκη του πολέμου μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας όταν θα οδηγηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ιαπώνων. Άριστο τεχνικά, ίσως αυτό είναι το καλύτερο φιλμ του Σπίλμπεργκ, με τον Κρίστιαν Μπέηλ σε νεαρή ηλικία και τον Τζον Μάλκοβιτς μαζί του. Η ώρα προβολής είναι ένα ακόμη κακόγουστο κυριακάτικο κάζο του STAR σε όσους δουλεύουν τη Δευτέρα το πρωί, οπότε και θα τελειώνει η ταινία. Προτιμήστε φυσικά το πολύ καλό ευρωπαϊκό διπλό δισκάκι που θα βρείτε με 6 περίπου ευρώ.

Βαθμολογία: * * *

Δευτέρα 20/07

Ransom (1996), του Ron Howard. STAR, 22:00, διάρκεια 117’.

Με τον Γκίμπσον να απολαμβάνει τα αγαθά της προηγούμενης και προσωπικής ταινίας του (Braveheart) και να εκτοξεύει τη δημοτικότητά του στα ύψη με τη συμμετοχή του σε αυτή την τεράστια εισπρακτική (αλλά και καλλιτεχνική για τα ρηχά δεδομένα του σκηνοθέτη της) επιτυχία, το Ράνσομ δεν πέρασε ακριβώς απαρατήρητο. Το καλό για εμάς είναι ότι το θρίλερ πίσω από την ιστορία της απαγωγής του γιου ενός πλούσιου επιχειρηματία και την απόφασή του να δράσει ο ίδιος για να τον σώσει, είναι καλοστημένο, δομημένο με σωστό timing (κάτι σαν άλφα και ωμέγα για το είδος), χρησιμοποιεί τον σταρ του (ο οποίος είναι και μάλλον ένας καλός ηθοποιός) ως πρέπει και σαν επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στο αγύριστο κεφάλι του Ρον Χάουαρντ (ενδεικτικά The Da Vinci Code, Cocoon, Apollo 13, A Beautiful Mind, οπότε, ναι, αυτή είναι η καλύτερη ταινία του) δουλεύει στην ψυχολογία του ήρωα, πάντα στο μέσο της καταιγιστικής δράσης. Από εκεί και πέρα, είναι Ρον Χάουαρντ.

Βαθμολογία: * * (το ξαναλέω, από εκεί και πέρα, είναι Ρον Χάουαρντ)

Faces (1968), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 22:45, διάρκεια 130’.

Γερασμένοι στην ψυχή τους, ο Ρίτσαρντ (Τζον Μάρλεϊ) και η γυναίκα του, μάλλον τυπικό ζευγάρι αστών, υποκύπτει σε αυτό που μέλλει πάντα να καταστρέφει τον έρωτα (ή, αν προτιμάτε, να επικυρώνει την καταστροφή που ίσως νωρίτερα έχει έρθει), τη μοιχεία. Ο Ρίτσαρντ γνωρίζει τη Τζίνι (Τζίνα Ρόουλαντς-δεν θα έχετε δει και πολλές σπουδαιότερες ηθοποιούς στην ιστορία του σινεμά) και η γυναίκα του το νεαρό Τσετ. Και ως σπουδαίοι άνθρωποι νοιάζονται για τον έρωτα μπροστά στο αδιέξοδο, τον αναζητούν, αγωνίζονται και αγωνιούν για την αγάπη που βλέπουν να χάνεται (και όχι να έρχεται, κάνοντας τελικά το φιλμ σπαραχτικό). Μεγαλουργώντας και επηρεάζοντας το αμερικανικό σινεμά όσο λίγοι, ο σπουδαίος Κασαβέτης επεφύλασσε ένα απόλυτο αριστούργημα για την δεύτερη ταινία του. Με τα αυτοσχεδιαστικά παιχνίδια των ηθοποιών του σε μόνιμη θέση εντός του φιλμικού του σύμπαντος, οργάνωσε ένα δαιδαλώδες πρότζεκτ άνω των 100 ωρών υλικού, γεμάτου με τις προσπάθειες τριών χρόνων. Ένα φιλμ άψογα στημένο, μια πραγματική σπουδή της αγάπης και του νοήματος αυτής, της συμβίωσης και των αμφιβολιών, του χρόνου που περνάει από όλους και όλα, τον πραγματικό λόγο της ύπαρξής μας.

Βαθμολογία: * * * * * Απλά αξεπέραστο.

Τρίτη 21/07

The Perfect Storm (2000), του Wolfgang Petersen. STAR, 22:00, διάρκεια 123’.

Αντι-πρόταση της ημέρας που δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, αυτή η βλακώδης περιπέτεια του Πέτερσεν γεμίζει προσδοκίες με το πρώτο μέρος της να αγγίζει ταξικούς προβληματισμούς (ΟΚ, φυσικά και γνωρίζαμε τι θα ακολουθήσει, αλλά σε τι εμπόδιζε το φιλμ να προχωρήσει λίγο παρακάτω;) αλλά να χάνεται στη συνέχεια στη δίνη ή μάλλον στη φουρτούνα των ειδικών εφέ (που, δεν λέμε, φαίνονταν σπουδαία) και του κενού της. Καταιγιστική και εκκωφαντική σίγουρα, αν έχετε όρεξη.

Βαθμολογία: *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:45-23:45) θα προβληθούν οι ταινίες «Η Κυρία Μίκα» της Κατερίνας Ευαγγελάκου, «Σταδιακή Βελτίωση του Καιρού» του Γιάννη Οικονομίδη και «Ελ Ντοράντο» της Πέννυς Παναγιωτιοπούλου.

Τετάρτη 22/07

Lucky You (2007), του Curtis Hanson. STAR, 22:00, διάρκεια 124’.

Στη σκιά του θρύλου του πόκερ και πατέρα του, ο Χακ (Έρικ Μπάνα) προσπαθεί να βρει τα χρήματα για τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα πόκερ. Τολμηρός παίκτης στο τραπέζι αλλά επιφυλακτικός στην προσωπική του ζωή, ο Χακ γνωρίζει την Μπίλι, άρτι αφιχθείσα νεαρή στο Λας Βέγκας, με όνειρα για καλλιτεχνική καριέρα. Ο πολύ συμπαθής κατά τ’ άλλα Κέρτις Χάνσον δείχνει το ίδιο άτολμος με τον ήρωά του και δεν προχωράει τη σχέση που μας γεννά στο πανί όπως θα θέλαμε. Μοιράζοντας άνισα τον κινηματογραφικό του χρόνο στα θέματα που θέλει να πιαστεί αλλά και στους χαρακτήρες του, αναπόφευκτα χάνεται σε αυτά και δεν ολοκληρώνει κανένα. Ο Χακ παραμένει αδιάφορος και απλώς γοητευτικός, η σχέση με τον πατέρα του μοιάζει ουρανοκατέβατη στο φιλμ και δεν καταλαβαίνουμε ποτέ γιατί η Μπίλι τον γοητεύει . Σε αυτό το τελευταίο «βοηθά» βέβαια και η Ντρου Μπάριμορ που ανάθεμα κι αν καταλαβαίνουμε γιατί να την επιλέξει κάποιος για την ταινία του. Πάντα αδιάφορη, πολλές φορές εκνευριστική, όμορφη δεν τη λες και άλλα τέτοια. Το μόνο που σώζεται είναι το παθιασμένο τζογάρισμα του Μπάνα και το πόκερ αλλά κι αυτό μόνο για τους επιφανειακούς γνώστες (οι... επαγγελματίες θα απογοητευτούν από την απλότητα που το χαρακτηρίζει στο φιλμ και οι άσχετοι δεν θα καταλάβουν τι τους γίνεται).

Βαθμολογία: * (Φουλ του άσσου)

A Woman Under the Influence (1974), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 22:30, διάρκεια 140’.

Μια γυναίκα αισθάνεται πως ο σύζυγός της αδιαφορεί γι’ αυτήν και τον απατά. Ο ίδιος όμως την αγαπά πραγματικά και όταν εκείνη θα παλέψει με τις τύψεις της αλλά και τις επερχόμενες ψυχικές διαταραχές, θα σταθεί δίπλα της. Ωστόσο, μόνο ο ίδια μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό της και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Κασαβέτης που στρέφει το φιλμ σε αυτήν, το χτίζει πάνω της, του δίνει τον τίτλο του από αυτή. Άλλη μια εις βάθος μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς από τον Ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη που ανησυχεί ξανά από την αποξένωση, οδηγώντας την ταινία του εν μέσω αλυσιδωτών αντιδράσεων κατευθείαν στη θλίψη της οικογενειακής διάλυσης. Η σπουδαιότερη γυναικεία ερμηνεία που κινηματογραφήθηκε ποτέ είναι εδώ.

Βαθμολογία: * * * * *

Πέμπτη 23/07

Πραγματικά το καλύτερο που έχετε να κάνετε σήμερα είναι να βγείτε μια ωραία βόλτα να δείτε τον Πορτοφολά ή το Μίσος (ή το Hangover για να μην ξεχνίομαστε) σε κανένα θερινό σινεμαδάκι γιατί από την τηλεόραση δεν βλέπω φως.

Παρασκευή 24/07

Opening Night (1977), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 23:00, διάρκεια 144’.

Μια μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου αισθάνεται ενοχές για τον θάνατο μιας γυναίκας που προσπαθούσε να την πλησιάσει από θαυμασμό. Οι ενοχές της θα την καταστρέψουν ψυχολογικά με αποτέλεσμα να επηρεαστεί και στην καλλιτεχνική της ζωή. Ο Κασαβέτης σκηνοθετεί για άλλη μια φορά τη γυναίκα του, Τζίνα Ρόουλαντς, με συνεχή κοντινά στο εκφραστικό της πρόσωπο που λες και με απίστευτη άνεση, ερμηνεύει υποδειγματικά την ψυχολογική κατάρρευση της ηρωίδας, το μπλέξιμο της προσωπικής με την επαγγελματική ζωή, την αγωνία για την επόμενη μέρα σε όλα, κάθε ημέρα και μια Νύχτα Πρεμιέρας.

Βαθμολογία: * * * * *

Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994), του Neil Jordan. STAR, 00:45, διάρκεια 112’.

Όταν χάνει τη γυναίκα και το μωρό του, ένας άντρας ψάχνει το κουράγιο του να κρατηθεί στη ζωή. Τότε συναντά τον βρυκόλακα Λεστάτ που τον πείθει να ζήσει μαζί του στην αιωνιότητα. Η απροθυμία του να σκοτώνει ως βρυκόλακας για την τροφή του κάνει τη νέα του ζωή ακόμη πιο μίζερη και δυσβάσταχτη ώσπου γνωρίζει τη νεαρή Κλαούντια, η ύπαρξη της οποίας θα τον οδηγήσει σε πάνω από 200 χρόνια περιπλάνησης. Με σετ αξεπέραστο και τον σπουδαίο Νηλ Τζόρνταν στο τιμόνι, η Συνέντευξη με Έναν Βρυκόλακα έγινε ένα αριστούργημα των 90s . Το γοτθικό ύφος στο οποίο είναι άριστος ο Τζόρνταν (θυμηθείτε την Παρέα των Λύκων, το σπουδαιότερο ενήλικο παραμύθι στο σινεμά) γίνεται οδηγός του φιλμ, ο ρυθμός του είναι συγκρατημένος και η δράση του συνεχής. Ο Τζόρνταν γνωρίζει πως να χρησιμοποιήσει ως όχημα την βαμπίρ ιστορία του (άλλωστε τα πλάσματα αυτά είναι η ιδανική αλληγορία για τον χρόνο που παγώνει ανεπιθύμητα και περνά δίχως γυρισμό όταν θέλουμε να σταματήσει), καταρρίπτοντας τον μύθο της «σύντομης» ζωής με την απογοήτευση της αιώνιας περιπλάνησης. Κάτι σαν φιλμικό παράδοξο όπου οι ορκισμένοι horror fans ενδεχομένως να ξεφυσήσουν απογοητευμένοι από την απουσία του gore θεάματος και οι σινεφίλ με παρωπίδες ίσως απορρίψουν ένα φιλμ όπου ο Τομ Κρουζ δαγκώνει τον Μπραντ Πιτ, ωστόσο οι υποψιασμένοι θα απολαύσουν ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα. Επιπρόσθετα, η μουσική του Γκόλντεναλ είναι υπέροχη.

Βαθμολογία: * * * * (Ένα για τον Τομ Κρουζ, ένα για τον Μπραντ Πιτ, ένα για την Κίρστεν Ντανστ, ένα για τον Αντόνιο Μπαντέρας και όλα μαζί για το Νηλ Τζόρνταν)

Σάββατο 25/07

La vita è bella (1997), του Roberto Benigni. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 111’.

Στην Ιταλία του ’40 ο Γκουίντο, εβραϊκής καταγωγής Ιταλός βιβλιοπώλης, συλλαμβάνεται και με το γιο του στέλνονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ορκισμένος να προστατέψει το μικρό του γιο από τη νοσηρότητα του φασισμού και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χτίζει έναν κόσμο ψεύτικο, μέσα και έξω από το στρατόπεδο, όπου όλα γίνονται για να είναι οι άνθρωποι χαρούμενοι, ένα οικουμενικό παιχνίδι με νικητές και χαμένους στο οποίο βυθίζονται και οι δύο. Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά βρίσκω το φιλμ του Μπενίνι εξαιρετικό. Γλυκό αλλά όχι γλυκερό, με χιούμορ αλλά όχι ανήθικο στο θέμα που πατάει, μακριά από προβοκατόρικες διαθέσεις και ηθικολογικές εξάρσεις. Το παιδί μεγαλώνει εξίσου μέσα στον μικρό γιο αλλά και τον ίδιο τον Γκουίντο που βγάζουν τη γλώσσα στο θάνατο, ο ένας για να διατηρήσει το κουράγιο του και ο άλλος γιατί δεν τον γνωρίζει (και κατά συνέπεια κανένα δέος και κανένας φόβος δεν προκαλείται από αυτόν). Αν δεν κλάψει κάποιος, υποθέτω ότι έχει κάνει αφαίρεση είτε καρδιάς είτε δακρυγόνων αδένων.

Βαθμολογία: * * * * (Να πάτε να πνιγείτε)

Shadows (1959), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 22:00, διάρκεια 87’.

Στην πρώτη του ταινία, ο Κασαβέτης έπαιξε με την τζαζ μουσική και τον ερμηνευτικό αυτοσχεδιασμό της σχολής που τελικά δημιούργησε σε ένα φιλμ γυρισμένο εξ ολοκλήρου με την κάμερα στο χέρι, αδιαφορώντας για το πλάνο του αλλά εστιάζοντας στους ηθοποιούς του. Δημιουργικά ρηξικέλευθο, απλώνει τις θεματικές του από τον κοινωνικό και φυλετικό ρατσισμό, στον έρωτα ως διέξοδο μιας δύσκολης ζωής, στη σημασία της μουσικής υπό το φόντο της Νέας Υόρκης του τέλους της δεκατίας του ’50. Με τους πρωταγωνιστές χαμένους στις σχέσεις τους αλλά και τις σχέσεις τους χαμένες οι ίδιες, πνίγονται στα αδιέξοδά τους αλλά και τη μητρόπολη του κόσμου που αδυνατεί να τους εντάξει επιπροσθέτοντας στο τραγικό του θέμα. Όσα ακολούθησαν, εν μέρει οφείλονται σε αυτό εδώ.

Βαθμολογία: * * * * (Τζαζ σε 4 τέταρτα)

Υ.Γ. Μιας και δεν γράψαμε πουθενά για τα δισκάκια του Κασαβέτη, να επισημάνουμε ότι η λατρεμένη Criterion έχει κυκλοφορήσει μια εξαιρετική συλλογή τις περισσότερες απ' τις ταινίες του και τιμή περί τα 50 ευρώ. Τραγική ειρωνία, υπάρχει μαγαζί στο κέντρο που τα πουλάει 55 το ένα...

***

To παραπάνω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr.

Blonde Redhead - Elephant Woman

2009-07-15T21:39:00.002+03:00

Ορίστε ένα τραγούδι στο οποίο πραγματικά χάνομαι. Δεν ξέρω πού βρίσκομαι όταν παίζει, ένα trip που συγκρίνεται μόνο με αυτό του Kein Zuruck. Μαγικό.

2009-03-03T10:15:00.003+02:00

Παλιοτράγουδο... Όχι τώρα.

(Nόμιζα πως τα τραγούδια λένε αλήθεια... Αυτό ήταν το λάθος μου;)

Τηλεόραση 12/10 - 18/10/2008

2008-10-12T19:27:00.009+03:00

Κυριακή 12/10:

The Terminator (1984), του James Cameron. 24:00, STAR, διάρκεια 103’.
Από το (κοντινό πλέον) μέλλον του έτους 2029 ένα ρομπότ με την μορφή ανθρώπου στέλνεται στη Γη του σήμερα προκειμένου να εξολοθρεύσει την γυναίκα που αργότερα θα γεννήσει τον ηγέτη στην μελλοντική επανάσταση των ανθρώπων κατά των μηχανών και των ρομπότ. Η ταινία που σύστησε για τα καλά τον Σβαρτζενέγκερ και τον Τζέημς Κάμερον είναι μια καταιγιστική περιπέτεια που διατηρεί την μικρής ανάπτυξης μεγάλη προβληματική της στην μεσσιανική αλληγορία και στο απροσδιόριστο της κάθε μελλοντικής στιγμής, ανάμεσα στα εξαιρετικά εφέ και τις σκηνές ανθολογίας που περιέχει. Το εξαιρετικό ευρωπαϊκό δισκάκι με 7 ευρώ είναι σχεδόν must αγοράς, όπως μικρό must είναι και η αποφυγή εγγραφής του φιλμ με το τηλεοπτικό σήμα του STAR που εκτός των άλλων θα καταστρέψει και το όμορφο σινεμασκόπ του.

Unhook the Stars (1996), του Nick Cassavetes. 24:00, ΝΕΤ, διάρκεια 100’.
Η πρώτη ταινία του γιου του Τζον Κασσαβέτη, Νικ (The Notebook), διαβάζουμε πως είναι συγκινητική ιστορία πάνω στην ανθρώπινη επαφή ως απαραίτητο συστατικό για την εξυγίανση μιας ζωής πνιγμένης στα αδιέξοδα των υποχρεώσεων. Καθώς δεν την έχουμε δει, προτείνεται ως η εγγραφή αλλά και προβολή της βραδιάς.

Basic Instinct (1992), του Paul Verhoeven. 01:00, MEGA, διάρκεια 122’.
Και καθώς όλοι θα έχουν δει αυτό το γοητευτικό ερωτικό παιχνίδι ανάμεσα στον αστυνομικό Ντάγκλας, την ύποπτη για σειρά δολοφονιών Στόουν αλλά και το σασπένς εκ των αμφιβολιών όπως επιβάλλει κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, απλώς θα θυμίσω ότι κάπου εκεί έξω θα βρούμε διπλό special edition με 6 και κάτι ευρώ. Ε;

Δευτέρα 13/10:

Orlando (1992), της Sally Potter. 21:00, ΕΤ1, διάρκεια 93’.
Από βιβλίο της Βιρτζίνα Γουλφ, ο χαρακτήρας του τίτλου είναι ένας νεαρός ευγενής στην Αγγλία του 16ου αιώνα που απέκτησε την μυστηριώδη του μορφή με την ανεξήγητη ικανότητά του να παραμένει νέος και συνεπώς αθάνατος. Τα γυναικεία χαρακτηριστικά του ωστόσο θα αμφισβητούν την πραγματική του ταυτότητα, στους 4 αιώνες αφήγησης του φιλμ της Σάλι Πότερ. Ένα περιεκτικό φιλμ, στιβαρό και ώριμο που όμως χρωστάει πολλά στην εκπληκτική Τίλντα Σουίντον που κρατάει τον ομώνυμο ρόλο και τις συνεχείς αμφισβητήσεις γύρω από το φύλο και την ιδιότητά του. Στα ευρωπαϊκά καταστήματα κυκλοφορεί ένα εξαιρετικής ποιότητας (κυρίως στην εικόνα) διπλό δισκάκι, το οποίο θα βρείτε κοντά στα 15 ευρώ. Ωστόσο, το φιλμ της Σάλι Πότερ παραμένει σπάνιο στην τηλεόραση και η προβολή του είναι μια μικρή έκπληξη.

Malcolm X (1992), του Spike Lee. 23:00, ΝΕΤ, διάρκεια 193’.
Το φιλμ που μαζί με το Do the Right Thing μας γνώρισε έναν πολύ καλό σκηνοθέτη, τον Σπάικ Λι, είναι μια συμπυκνωμένη βιογραφία μιας εκ των πιο ισχυρά αντιφατικών και αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων της Αμερικής, που έφτασε ασπαζόμενος το Ισλαμ στην διάρκεια της φυλάκισής του να γίνει ηγέτης του κινήματος που λίγο αργότερα δημιουργήθηκε από τους καταπιεσμένους μαύρους της χώρας. Μόνιμη προβληματική του σκηνοθέτη, έντονη κριτική ματιά, αλλά και η συνήθης αμφιβολία και αίσθηση πως ο αφροαμερικανός Σπάικ Λι καταγγέλει έναν ρατσισμό με τόσο έντονες αντιπαραθέσεις φτάνοντας στο αντίθετο άκρο. Πάραυτα, σε αυτό το σχεδόν μεγαλειώδες πορτρέτο των 3 και κάτι ωρών που επιχειρεί ο σκηνοθέτης τα ψεγάδια είναι ελάχιστα, ο ρυθμός δεν χάνεται ούτε στιγμή και από κοντά η καταπληκτική παρουσία του (πολλά υποσχόμενου τότε και αποδεδειγμένα σπουδαίου τώρα) Ντένζελ Ουόσινγκτον παραδίδουν στα 90s μια σπουδαία ταινία. Η απαγορευμένη διάρκειά της σε συνδυασμό με το διπλό αμερικανικό δισκάκι μας δείχνουν τον δρόμο μακριά από το REC.

The Life and Death of Peter Sellers (2004), του Stephen Hopkins. 01:15, ΑΝΤ1, διάρκεια 128’.
Γιατί, όσο εξαιρετικός κι αν είναι ο πρωταγωνιστής σου (Τζέφρι Ρας) μια βιογραφία οφείλει να είναι μελετημένη σε βάθος, σοφά επιλεκτική στα 100 λεπτά της και πάνω απ’ όλα, ενδιαφέρουσα, κάτι που στο φιλμ του Χόπκινς δεν συμβαίνει ποτέ.

Τρίτη 14/10:

A Bronx Tale (1993), του Robert De Niro. 00:15, ΝΕΤ, διάρκεια 121’.
Το σινεμά και οι αναμνήσεις που από κοινού μοιράζεται ο σπουδαιότερος ηθοποιός του παγκόσμιου σινεμά με τον Σκορσέζε, στην πρώτη σκηνοθετηική του απόπειρα, 13 χρόνια πριν το The Good Shepherd. Μαζί με τον Τσαζ Παλμιντέρι, το αυθεντικό Μπρονξ των 60s ξαναζεί με την ιστορία ενός 9χρονου που άθελά του ζει από κοντά την Μαφία των ημερών και αν δεν βρίσκετε ακόμα έναν λόγο να το παρακολουθήσετε, κάντε το για να δείτε από που δημιουργήθηκε μια από της καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που διανύουμε, το “A Guide to Recognizing Your Saints”...

Τετάρτη 15/10:

Nostalghia (1983), του Andrei Tarkovsky. 22:45, Βουλή, διάρκεια 120’.
Ο Κορτσάκοφ είναι ένας Ρώσος ποιητής και ερευνητής που κάνει ένα ταξίδι στην Ιταλία προκειμένου να μελετήσει την ζωή ενός συμπατριώτη του συνθέτη που πέρασε την εξορία του στην χώρα . Στην ερευνά του θα γνωρίσει τον Ντομένικο, αυτοεξόριστο μαζί με την οικογένειά του σε ένα αχούρι προκειμένου να σωθεί από τον κόσμο, πράξη που γοητεύει τον Κορτσάκοφ. Η εξορία δίνει χώρο για μια βαθιά νοσταλγία της πατρίδας με την κλασική της έννοια και την ευκαιρία στον Αντρέι Ταρκόφσκι να μεγαλουργήσει με ένα ακόμη δοκίμιο μοιρασμένο εγκεφαλικά και συναισθηματικά, που απαιτεί την ολοκληρωτική παράδοση του θεατή προκειμένου στην αποκρυπτογράφησή του. Διπλό δισκάκι από την γνώριμα εξαιρετική Artificial Eye, αλλά για άλλη μια φορά κοντά στα 25 ευρώ.

Young Adam (2003), του David Mackenzie. 02:00, MEGA, διάρκεια 98’.
Το ανεξάρτητο αυτό φιλμ νουάρ του Μακένζι είχε προκαλέσει μεγάλη έκπληξη στην κινηματογραφική χρονιά με την υπαρξιακή προσέγγιση της ιστορίας του. Ο Τζο, τυχοδιώκτης που καταλήγει ναύτης σε φορτηγό πλοίο, μοιάζει να έχει κάποια σχέση με το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας που βρέθηκε στο ποτάμι. Παράλληλα διατηρεί δεσμό με τη γυναίκα του καπετάνιου και στο μυαλό του όλα συγχέονται με το παρελθόν του, καθώς συγχέονται και στην ανάπτυξη του μύθου και την επίλυση του αστυνομικού μυστηρίου, πάντα στο στενό και κλειστοφοβικό περιβάλλον της εργασίας του (που δίνεται θαυμάσια από τον Μακένζι με το αντίστοιχα κλειστοφοβικό στρίμωγμα τον λεπτομερειών σε κάθε του κάδρο, προσέξτε το). Ένας μικρός θρίαμβος του ανεξάρτητου σινεμά με τον ΜακΓκρέγκορ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και ένα δισκάκι περιοχής 2 σε σκανδαλώδη τιμή!!!

Παρασκευή 17/10:

Final Destination (2000), του James Wong. 23:00, ALPHA, διάρκεια 98’.
Κάπως έτσι συνεχίστηκε η κατρακύλα του σινεμά τρόμου, σε αυτό το φιλμ σήμα κατατεθέν του τρόμου των ‘00s, PG rated slasher με αμερικανικά λυκειόπαιδα και πανηλίθιους διαλόγους σε ένα θέμα όπου ο θάνατος επιστρέφει κάθε φορά που ένα υποψήφιο θύμα του γλιτώνει, μέχρι να πάρει τελικά αυτό που δικαιούται. Με λίγα Μαθηματικά και Φυσική, τον ξεγελάσαμε τον Χάρο, αλλά σινεμά δεν κάναμε...

2046 (2004), του Kar Wai Wong. 24:00, ΕΤ1, διάρκεια 129’.
Επειδή συμφωνώ στο 100% και επειδή είναι ένα απόσπασμα που συμπυκνώνει άψογα το αγαπημένο μου αυτό φιλμ, αντιγράφω από τον φίλο Αχιλλέα:"Ολοκληρώνοντας τον κύκλο που ξεκίνησε πριν μια δεκαετία από το Days of Being Wild και άλλαξε μια για πάντα περνώντας μέσα από μια συντριπτική Ερωτική Επιθυμία, ο Kar Wai καθοδηγεί τον Chow και εμείς ακολουθούμε σε μια μοναδική ανακεφαλαίωση της σπουδαίας καριέρας του. Κατασκευάζοντας εικόνες που το μάτι είναι καταδικασμένο να ερωτευτεί, μας παρασύρει σε ένα άνευ προηγουμένου συναισθηματικό ταξίδι χαμένων ευκαιριών, στιγμών που έφυγαν πριν τις ζήσουμε και επιλογών που θα ακολουθούν για πάντα. Όχι μόνο ένα από τα καλύτερα δημιουργήματα από καταβολής κινηματογράφου, αλλά ένα μοναδικό καλλιτεχνικό επίτευγμα."
Με 6-7 ευρώ δισκάκι περιοχής 1 με έξτρα παροχές, αλλά, πείτε μου, πόσα θα ήταν πολλά για αυτό το αριστούργημα;

Σάββατο 18/10:

Proof (2005), του John Madden. 24:00, ALPHA, διάρκεια 100’.
Ο πατέρας της Κάθριν ήταν μια επιστημονική διάνοια αλλά και σχιζοφρενής προσωπικότητα που αφιέρωσε τη ζωή του στην μελέτη μιας σημαντικής μαθηματικής απόδειξης, αφήνοντας πίσω του γραπτά που δύσκολα θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος. Ωστόσο η ίδια, κληρονομώντας τρόπον τινά την οξυδέρκειά του, διατηρούσε μια ακαδημαϊκή καριέρα που διέκοψε για τον φροντίσει πριν πεθάνει. Ο θάνατος του πατέρα της την φέρνει αντιμέτωπη με τα φαντάσματα του παρελθόντος (υπό την μορφή τόσο των πραγματικών οραμάτων-επισκέψεων, όσο και με την απειλή της σχιζοφρένειας της ίδιας) και με έναν έντονα παρορμητικό φοιτητή της που δείχνει πραγματικό ζήλο στην αποκρυπτογράφηση των γραπών που άφησε, περιπλέκοντας την ήδη τεταμένη ψυχολογική της κατάσταση με τα συναισθήματα που βρίσκουν χώρο να αναπτυχθούν. Μεταφερόμενο στο σινεμά, το θεατρικό κείμενο του Ντέιβιντ Όμπερν παραλλάσσεται όσο χρειάζεται και την θέση της αμεσότητας μεταξύ ηθοποιών και κοινού παίρνει μια μάλλον επιτυχημένη κινηματογραφική αφήγηση, αποτελούμενη από φλασμπάκ και σκέψεις της Κάθριν που ξεγλιστρούν από το εύθραυστο μυαλό της.

Diary of the Dead (2007), του George A. Romero

2008-08-06T22:53:00.004+03:00

"There's always an audience for horror". Κοινό όμως απαιτητικό, που ξεχνά γρήγορα βομβαρδιζόμενο από ανέμπνευστα ριμέηκ σκουπίδια και ξεχειλωμένα σίκουελ φτηνού PG-rated τρόμου.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο πατέρας των zombie-thrills αλλά και δημιουργός καλτ αριστουργημάτων όπως το Martin και το Creepshow, παραμένει ένας καλός μαέστρος του είδους, όσο κι αν ο ίδιος προσπάθησε πολύ στο καινούριο του φιλμ να αλλάξει τις ισορροπίες. Ο Ρομέρο με το ιδιαίτερο χιούμορ του και την δηκτική στάση του στα εκάστοτε κοινωνικά θέματα, πάντοτε μπόλιαζε τους νεκροζώντανούς του με τα δύο αυτά χαρακτηριστικά του σε ένα εκρηκτικό μείγμα. Στο Diary of the Dead, δυστυχώς, δείχνει πραγματικά γερασμένος.

Μια ομάδα σπουδαστών κινηματογράφου που ετοιμάζουν την πτυχιακή τους εργασία, βρίσκεται στο γύρισμα μιας ταινίας τρόμου όπου η απειλή έχει τη μορφή μούμιας (τι επιλογή κι αυτή...). Στο διάλειμμα των γυρισμάτων και όταν όλα έχουν πάει τόσο χάλια, μαθαίνουν από το ραδιόφωνο ότι (για άλλη μια φορά) ο κόσμος απειλείται από νεκρούς που επιστρέφουν στη ζωή και (για άλλη μια φορά) διψούν για αίμα. Αυτό που ως θεατές βλέπουμε, είναι η επαγγελματικά μονταρισμένη, voice-overed εκδοχή όσων πρόλαβαν να καταγράψουν οι δύο κάμερες που διαθέτουν οι πρωταγωνιστές, μαζί με βίντεο από κινητό, κάμερες παρακολούθησης (που μπαίνουν στο παιχνίδι στο τρίτο μέρος της ταινίας) αλλά και πραγματικό αρχειακό υλικό προερχόμενο από τις ειδήσεις.

Με το πρόσφατο Cloverfield ο Ρομέρο πνίγεται από το ατυχές timing της αισθητικής και της φόρμας του. Η κάμερα στο χέρι γίνεται επικίνδυνα σταθερή, το voice over καταστρεπτικό, τα κοινωνικά σχόλια παραφορτώνουν το φιλμ κουράζοντας τον θεατή και ο χρόνος που απομένει δίνει χώρο για μια και μόνο χιουμοριστική στιγμή στο φιλμ που και η ίδια όμως μοιάζει απομονωμένη και άτοπη. Τα όσα ισχυρίζεται το εκνευριστικό voice over περί αληθινού υλικού, δεν γίνονται στιγμή πιστευτά, αντίθετα με την άνευ τρυκ ένταση του Cloverfield. Κι αν το δεύτερο ήταν μια ταινία για την γενιά του Youtube, το Diary of the Dead θα ήθελε (πολύ πρώιμα) να είναι ένα φιλμ σχετικά με αυτή. Τα σχόλιά του όμως (τίποτα δεν είναι αληθινό μέχρι να καταγραφεί από την κάμερα, η επικίνδυνα συνηθισμένη εξοικείωση του μέσου Αμερικανού με τα όπλα, αφού όλοι στο φιλμ στοχεύουν με ακρίβεια ελεύθερου σκοπευτή) πέφτουν στο κενό, αδυνατώντας να μπλεχτούν επιτυχημένα με το απολαυστικό gore θέαμα, τους τυπικούς μέχρι το κόκκαλο χαρακτήρες (από την δυναμική ξανθιά γκόμενα ως τον geek βοηθό) και τα πλακατζίδικα cameos των Ρομέρο, Ταραντίνο και άλλων, δίνοντας την θέση τους σε έναν ενοχλητικό διδακτισμό, στον οποίο ο Ρομέρο δεν μας είχε συνηθίσει...

Ένα μικρό νέο.

2008-03-21T01:02:00.002+02:00

Το Cinemart.gr (ή The Pervert's Guide to Cinema) είναι εδώ και λίγες εβδομάδες σε πλήρη λειτουργία. Κλικ στο λινκ από πάνω ή εδώ.

Κάψιμο; Όοοοχι καλέ!

2008-03-20T09:00:00.003+02:00

Κυρίες και κύριοι, το THERE WILL BE BUD:

Τηλεόραση 09/03 - 15/03/2008

2008-03-10T18:36:00.010+02:00

Μετά από καιρό...

Δευτέρα 10/03:

Spider-Man 2 (2004), του Sam Raimi. 21:00, MEGA, διάρκεια 127’.
Ο Πίτερ Πάρκερ φαντάζει μπροστά στην ψυχολογική του καταστροφή: Δουλειά και σπουδές καταρρέουν, ο Σπάιντι χάνει σε δημοτικότητα και η Μαίρη Τζέην ετοιμάζεται να παντρευτεί κάποιον άλλο. Κάπου εκεί, στην σχέση του με τον παιδικό του έρωτα, βασίζει και το δεύτερο και καλύτερο φιλμ της πολύ καλής αυτής σειράς κόμικ περιπετειών ο Σαμ Ράιμι, πριν το πλαισιώσει με ασταμάτητη δράση, πράγμα που οπωσδήποτε μας εγγυάται ένα ευχάριστο βράδυ Δευτέρας (που πάντοτε όμως είναι τόσο βαρετές τηλεοπτικά). Ωστόσο, κανείς δεν μας βγάζει από το μυαλό την ιδέα πως κάποιος μας δουλεύει, όταν εκεί έξω κυκλοφορεί διπλό δισκάκι με την extended version της ταινίας και extras που δεν τελειώνουν ποτέ, στα 9 και κάτι ευρώ...

Mission: Impossible II (2000), του John Woo. 21:00, STAR, διάρκεια 123’.

Όταν ο Τζον Γου το είχε ήδη χάσει και δημιουργούσε το μελανό σημείο στην σειρά δράσης που άρχισε με εξαιρετικό τρόπο ο Μπράιαν Ντε Πάλμα... Τρέξιμο και εκρήξεις σε σημείο αηδίας και μετά το μισάωρο (όπου και το παιδαριώδες σενάριο έχει ξετυλιχτεί) αφόρητη βαρεμάρα. Πραγματικά.

Heat (1995), του Michael Mann. 23:15, ALTER, διάρκεια 163’.

Ό,τι κι αν γράψω για αυτό το αριστούργημα (ίσως την καλύτερη αστυνομική ταινία εδώ και 20 τουλάχιστον χρόνια) μετά το κείμενο του φίλου Ηλία, θα είναι αστείο. Απλώς ξεχνάτε την εγγραφή, αφού με 7 ευρώ έχετε ένα διπλό ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ DVD.

Τρίτη 11/03:

Vale Abraão (Abraham's Valley ) (1993), του Manoel de Oliveira. 00:30, ΕΤ3, διάρκεια 180’.
Εκεί ακριβώς που οι αργοί ρυθμοί από γοητευτικοί αρχίζουν να γίνονται κουραστικοί, εξυπηρετώντας ένα σενάριο αρκετά αδιάφορο και καθόλου πρωτότυπο, έρχονται να προστεθούν και τα 180 λεπτά της ταινίας και η Κοιλάδα του Αβραάμ, αν και μάλλον το πιο χαρακτηριστικό φιλμ του γερο-Ολιβέιρα, πέφτει στον τηλεοπτικό βούρκο. Όσοι αντέχετε... εγώ όχι.

Τετάρτη 12/03:

Il Cuore altrove (2003), του Pupi Avati. 02:15, ALTER, διάρκεια 107’.
Το Άλτερ συνεχίζει να εκπλήσσει ευχάριστα με τις προβολές της φιλμογραφίας του Πούπι Αβάτι, όμως εδώ είμαστε πραγματικά μπροστά στην χειρότερη ταινία της καριέρας του, ένα μονοδιάστατο υβρίδιο κωμωδίας και δράματος που δεν κερδίζει ούτε δευτερόλεπτο τον θεατή, λειτουργώντας (παρά την εμπειρία του δημιουργού του) απολύτως α-κινηματογραφικά.

Πέμπτη 13/03:

Basic Instinct (1992), του Paul Verhoeven. 00:00, MEGA, διάρκεια 127’.
Και καθώς όλοι θα έχουν δει αυτό το γοητευτικό ερωτικό παιχνίδι ανάμεσα στον αστυνομικό Ντάγκλας, την ύποπτη για σειρά δολοφονιών Στόουν αλλά και το σασπένς εκ των αμφιβολιών όπως επιβάλλει κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, απλώς θα θυμίσω ότι κάπου εκεί έξω θα βρούμε διπλό special edition με 6 και κάτι ευρώ. Ε;

Παρασκευή 14/03:

Επειδή προσωπικά βαριέμαι να δω μια ταινία όπως ο Άνθρωπος με την Κινηματογραφική Μηχανή (Chelovek s kino-apparatom (The Man with a Movie Camera) (1929)), την προβολή που διάλεξε η ΕΤ1 στις 00:05 (διάρκεια 68’), θα προτιμήσω το ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟ The Emperor's New Groove (2000), του Mark Dindal (ΝΕΤ, 22:00), το πιο ανυπόφορα αστείο καρτούν εδώ και χρόνια. Χαρακτήρες και χιούμορ στα όρια της αναρχίας, ατάκες δουλεμένες λες και από μαέστρο της διαλογικής κωμωδίας, ένα από τα τελευταία φιλμ κινουμένων σχεδίων με ήρωες ζωγραφισμένους στις δύο διαστάσεις και έναν κεντρικό ήρωα –λαμόφατσα- πραγματικό αντικείμενο λατρείας, τα στούντιο της Disney έκαναν το θαύμα τους, λίγο πριν την απόλυτη επικράτηση του τρισδιάστατου. Και καθώς τα δισκάκια της Disney παραμένουν πάντα σε πολύ υψηλές τιμές, η προβολή είναι must.

Σάββατο 15/03:

Frantic (1988), του Roman Polanski. 22:30, STAR, διάρκεια 115’.
Το σενάριο θέλει τον Χάρισον Φορντ (πριν γίνει και τελείως γελοίος) να ψάχνει την γυναίκα του στο Παρίσι (όπα), όταν αυτή εξαφανίστηκε από το ξενοδοχείο που έμεναν μαζί. Σας λέω ότι το Παρίσι στην ταινία χρησιμοποιείται με τρόπο τέτοιο ώστε να εξυπηρετεί το αλά Χίτσκοκ σασπένς που εκ των πραγμάτων προσφέρει η βασική σεναριακή ιδέα. Όλα καλά ως εδώ. Τώρα σας λέω και ότι την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο αγαπητός κύριος Πολάνσκι (χεστήκαμε θα μου πείτε, το ήξερε και η θειά μου) και το φιλμ αυτόματα απογειώνεται. Απουσία ενός καλού δίσκου για το έργο, η προβολή του στο αγαπημένο μας κανάλι είναι βάλσαμο.

The People vs. Larry Flynt (1996), του Milos Forman. 00:00, MEGA, διάρκεια 129’.
Αυτή η βιογραφία (με αρκετά κωμικά στοιχεία) του Μίλος Φόρμαν είναι (όντας πιστή στο πρόσωπο που σκιαγραφεί) μια κατά μέτωπο επίθεση στις υποκριτικά αναχρονιστικές και εν τέλει φασιστικής αντιμετώπισης αντιλήψεις που δημιούργησαν (όπως και σε τόσους άλλους) έναν σωρό προβλήματα στον εκδότη του Hustler, ο οποίος φλέρταρε ακόμη και με το να γίνει θύμα δολοφονίας. Δισκάκι περιοχής 2 και Collector’s Edition με αρκετά πρόσθετα πραγματάκια με 10 ευρώ, για όποιον ενδιαφέρεται.

The Cranes Are Flying (Letyat zhuravli) (1957), του Mikhail Kalatozov. 00:30, ΕΤ3, διάρκεια 94’.
Αυτή η βραβευβένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία, τουλάχιστον επιβεβαιώνει την εξωπραγματική ικανότητα των Ρώσων δημιουργών να στήνουν ιστορίες ερωτικές, σχεδόν αυστηρά σε πολιτικό background και να καταφέρνουν να παραμείνουν πιστοί σε αυτές, στον λυρισμό που τις διαποτίζουν, στις εκπληκτικά φωτογραφημένες εικόνες και στις βαθιά φυσικές ανθρώπινες ερμηνείες που εισπράττουν (δημιουργώντας μια ολόκληρη σχολή). Όπως για τόσα άλλα, έτσι και για τούτο εδώ το αριστουργηματικό φιλμ, η Criterion Collection έχει κυκλοφορήσει ένα δισκάκι με την πλήρως uncut έκδοση του, σε transfer που βγάζει μάτια και με δύο τρία συνοδευτικά ανάλογα του κύρους της.

Τα λέμε.

Περί μοιραίων καταλήξεων μιλώντας...

2008-02-22T09:43:00.006+02:00

I took a plane

I took a train

(Ah, who cares, you always end up in the city)

...

εδώ

In the Mood for Love (2000), του Wong Kar-Wai.

2008-02-19T11:20:00.026+02:00

Τι είναι η ερωτική επιθυμία; Κι αν μπορέσουμε να την προσδιορίσουμε, εστιάζοντας σαρκικά είτε εγκεφαλικά, πόσο αυτή είναι ικανή να αντικαταστήσει την ερωτική πράξη αυτή καθαυτή; Πόση αντλούμε ικανοποίηση από την επίγνωση της αποτελεσματικής αύρας μας στον άλλο; Με την "Ερωτική επιθυμία" η δραματουργική αλλά και ουσιαστική δύναμη του φιλμ κρύβεται στον τίτλο του, δίνοντας εδώ αρχή, μέση και τέλος, και διατηρώντας το αβαντάζ του αιφνιδιασμού (που χρησιμοποιεί κιόλας τελικώς) με την ίδια την ομαλότητα και γραμμικότητά του. Η ερωτική επιθυμία δεν προχώρησε παρακάτω, έμεινε εκουσίως τέτοια, επειδή ο ενδιαφερόμενος αρκέστηκε απλώς στο να την προκαλέσει ή ακούσια, απομεινάρι απόρριψης, μονόδρομου ενδιαφέροντος και απολύτως ελαστικής κρούσης συναισθημάτων; Σε ένα χτίσιμο χαρακτήρων (στέρεα δομημένων στην εντέλεια πλην όμως των ασαφών επιθυμιών τους) που σχετίζονται τόσο άμεσα, ο Καρ Γουάι αρπάζει την ευκαιρία και μας αρνείται πότε το πρώτο και πότε το δεύτερο, κρατώντας απαντήσεις και δημιουργώντας αμφιβολίες εναλλάξ.

Στο Χονγκ Κονγκ των αρχών του '60 δύο ζευγάρια, άγνωστα μεταξύ τους, νοικιάζουν διπλανά δωμάτια και μετακομίζουν την ίδια μέρα. Στο ένα η κυρία Τσαν με τον άντρα της και στο άλλο, ο κύριος Τσόου με την γυναίκα του. Λίγο καιρό μετά οι δυο τους θα αντιληφθούν ότι οι σύζυγοί τους έχουν σχέση και, με κοινή την μοιχεία που υπέστησαν, αρχίζουν να συναντιώνται συχνότερα και μόνοι, πνίγοντας την θλίψη στην παρέα ο ένας του άλλου.

Η Ερωτική Επιθυμία του Καρ Γουάι είναι ένα γνήσιο μελόδραμα, με δομή τόσο κλασική όσο τα θεμελιώδη για το είδος χολυγουντιανά αριστουργήματα του Σερκ και των κινηματογραφικών συνοδοιπόρων του. Εκτός αυτού, 50 έτη (σε χρόνο κινηματογραφικό) και μια αιωνιότητα μετά (σε χρόνο πραγματικό) αφηγείται την ίδια και απαράλλακτη ιστορία έρωτα αλλά με δυναμική καταρρακωμένη από την αλόγιστη χρήση, που κρύβει μια λέξη μασημένη αδέξια, χτυπημένη και εν τέλει τσακισμένη στις λάγνες ορέξεις διαφημιστών, τηλεορασάκηδων, βαλεντίνων και εφήβων που βιάζονται να μεγαλώσουν. O σπουδαίος Καρ Γουάι των, με μαθηματική ακρίβεια, αριστουργημάτων όπως Happy Together και Chungking Express, δέχεται το στοίχημα που ο ίδιος βάζει (με τις εις βάρος του πιθανότητες) να αφηγηθεί αυτή την καθημερινή, οικουμενική και διαχρονική όσο η ανθρωπότητα ιστορία και σαν να μην έφτανε αυτό, διαλέγει να το κάνει με τρόπο κλασικό, μη αποφεύγοντας τις συγκρίσεις, αλλά προκαλώντας τις καθώς δεν περνά ούτε δίπλα από τις αναδιαρθρώσεις που υπέστη κινηματογραφικά, από την κωμωδία ως την επιστημονική φαντασία και από τα χέρια σχεδόν όλων των δημιουργών του παγκόσμιου σινεμά. Άλλωστε, ο ίδιος ο Καρ Γουάι αποτελεί εδώ και χρόνια εγγύηση σχεδόν ατράνταχτη για αποτέλεσμα αριστουργηματικό (θα εξαιρούσα την τελευταία του δημιουργία, με πραγματικό κίνδυνο της ζωής μου από έναν δυο φίλους φανατικούς του φιλμ), τόσο αισθητικά όσο και στην ουσία του σινεμά αλλά και των τεχνών εν γένει, δηλαδή συναισθηματικά, στο κέντρο της καρδιάς του θεατή, στο κέντρο του μνημονικού του, στις βαθιές αναμνήσεις του που ενεργοποιούν τους μηχανισμούς για να αγαπήσει το έργο της τέχνης του, στην σπανίως τέλεια αναλογία και αντιστοιχία μυαλού και καρδιάς.

Σε πρώτο επίπεδο, κατανοεί βαθιά τους χαρακτήρες του, δυο ανθρώπους που κρατάνε κρυφό μέσα τους έναν ανεκπλήρωτο πλην παράνομο έρωτα, κλεισμένο καλά υπό τον φόβο του καθωσπρεπισμού. Ο ερωτας που γεννιέται μπροστά στα μάτια μας δείχνει καταδικασμένος, τόσο από το συντηρητικό κλίμα που αποπνέει ο κοινωνικός περίγυρος που πειστικά μας χτίζει (με τρόπο θαυμαστά εσωτερικό) ο Καρ Γουάι, όσο και από τις ίδιες τις αδικαιολόγητες ενοχές που πνίγουν κάθε κίνηση και κάθε σκέψη του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. Σε μια συγκλονιστική σεκάνς, θα υποδυθούν τους συζύγους τους (ο ένας του άλλου), άραγε για να μοιράσουν την θλίψη τους εξίσου ή να ταλαιπωρήσουν τον εαυτό τους λίγο παραπάνω συνειδητοποιώντας την απιστία αυτή πιο άμεσα; Μήπως για να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο, απαλλαγμένοι για πρώτη φορά από τις ενοχές; Η κυρία Τσαν γίνεται κυρία Τσοόυ και ο κύριος Τσόου γίνεται κύριος Τσαν που μέσα στο μικρό θεατρικό τους παραλήρημα μοιράζουν τις ευθύνες για να καταλήξουν θριαμβευτικά "ποτέ δεν θα γίνουμε σαν αυτούς" (σε αριθμό πληθυντικό που πιστοποιεί τρόπον τινά την ένωσή τους, την αρχή μιας σχέσης καταδικασμένης να ζει και να υπάρχει μέσα σε έναν κυκεώνα παραλογισμού, αμφισβήτησης και αυτολογοκρισίας που γέννησε η ρυπογόνα εγκράτεια του καθωσπρεπισμού, αλλά ίσως και εξιδανικεύοντας ο ένας την εικόνα του άλλου, με αυτό το υποβλητικό και προστακτικό "δεν θα γίνουμε" που δεν αφήνει περιθώριο, το δίχως άλλο).

Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ζευγάρι, ιδιοφυώς καδράροντάς το πίσω από τοίχους, γωνίες και μεγάλα αντικείμενα σε γκρο πλάνα αφήνοντάς τους στη σιγουριά του φόντου, ο Καρ Γουάι ακουμπάει συναισθήματα που μετά βίας χωράνε σε μια ματιά, ένα απαλό χάδι, ένα λίκνισμα σε αργή κίνηση. Η Τσενγκ κινείται με απαράμιλλη χάρη παρά την ασφυκτικά στενή γκαρνταρόμπα της, κουρδίζοντας ρυθμικά τα αφόρητα αισθησιακά της βήματα τέλεια με την αργή κίνηση που λατρεύει ο Καρ Γουάι, έτσι απλά για να δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μεταχειρίζεται τον χρόνο κατά βούληση, κυλώντας τον πότε αργά και πότε πιο γρήγορα, αρπάζοντας παιχνιδιάρικα στιγμές που ολοκληρωτικά ανήκουν στους ήρωές του. Ο ίδιος όμως κάθε άλλο παρά νικάει τον χρόνο, του παραδίνεται ολοκληρωτικά σηκώνοντας τα χέρια ψηλά στο πέρασμά του. Δρώντας με οριοθετημένη χρονική αλλά και χωρική αοριστία, ο Καρ Γουάι μας κινεί ανάμεσα στα στάδια της μη-σχέσης των ηρώων, με μόνη ένδειξη για το (πάντα απροσδιόριστο) πέρασμα του χρόνου τις συνεχείς εναλλαγές στα φορέματα, την καταπίεση που εντείνεται κάθε (κινηματογραφικό) λεπτό παραμένοντας πάντα σοφά υπόγεια και το συνεχές καρδάρισμα ρολογιών. Όταν η κάμερα συλλαμβάνει την Τσενγκ σκεφτική κάτω από ένα ρολόι, ο ίδιος ο δημιουργός διαλέγει να πνιγεί από τον χρόνο. Πόση ώρα είναι εκεί; Πόσο διαρκεί αυτή της η περισυλλογή; Τι γινόταν πιο πριν και τι θα γίνει μετά, όταν το πλάνο χαθεί στη δίνη της επόμενης σεκάνς;

Με τον ίδιο τρόπο, αφαιρώντας δηλαδή αφηγηματικά και κατά συνέπεια προσθέτοντας δραματουργικά, λειτουργεί ολόκληρο αυτό το σπουδαίο φιλμ. Εκεί που ο Τζουντ Λο στο My Blueberry Nights καθαρίζει ένα θολωμένο τζάμι αποκαθιστώντας την επικοινωνία και προσφέροντας έναν καλό φίλο στην Νόρα Τζόουνς, στην "Ερωτική Επιθυμία" οι ήρωες μένουν μετέωροι να κοιτούν τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από θολωμένα, βρεγμένα και βρώμικα τζάμια, από γωνίες με οπτικό πεδίο περιορισμένο, αδύναμοι να επικοινωνήσουν "καθαρά", κάτι που τους βυθίζει όλο και περισσότερο στις τύψεις τους. Ξανά, εκεί που οι προηγούμενες ταινίες του Καρ Γουάι λειτουργούσαν πάνω στη διασταύρωση ιστοριών και χαρακτήρων, η "Ερωτική Επιθυμία" δεν είναι παρά το σύμπαν δύο ιστοριών που πορεύονται παράλληλα μην αφήνοντας περιθώρια για την ύπαρξη σημείου τομής: Όταν ο Τσόου θα επιστρέψει αποφασισμένος να συναντήσει την Τσαν, ο Καρ Γουάι θα στερήσει και την τελευταία καθαρή ανάσα στους ήρωες και τους θεατές του, μη επιτρέποντας αυτή την συνάντηση, με τρόπο πραγματικά σπαρακτικό. Το μόνο που τελικά μένει στους ήρωες είναι αυτή η ανάμνηση και νοσταλγία, για όσα όμως δεν έζησαν στην πραγματικότητα.

Και στο αποκορύφωμα των καλά κρυμμένων μυστικών και των ολότελα προσωπικών στιγμών που αφήνει ο Καρ Γουάι στους ήρωες-παιδιά του, o Τσόου είναι έτοιμος να ξεχάσει. Όμως για ποιον λόγο; Ποια λύτρωση θα βρει στη λήθη του; Την δυνατότητα να ξεχάσει ανάμεσα στα καλά κι όσα τον πόνεσαν ή την δυνατότητα να ανακαλύψει ξανά όσα αγάπησε; Όπως και να 'χει, θα ψιθυρίσει το δικό του μυστικό, για πρώτη φορά τόσο φανερά κρυφό, στα χαλάσματα του Άνγκορ και η "Ερωτική Επιθυμία" θα κορυφώσει, κλείνοντάς μας το μάτι για τελευταία φορά, σε ένα ύστερο παιχνίδι με τον χρόνο, παραδίδοντας τον έρωτα αυτό στην επίγεια αιωνιότητα.

2008-01-20T14:15:00.000+02:00

26 χρόνια μετά το Πρώτο Αίμα και ένα ωραίο Σάββατο βράδυ (το χθεσινό δηλαδή), βρέθηκα σε κοντινό μου multiplex για λιγότερο από 10 λεπτά.
26 χρόνια μετά το "I could have killed 'em all, I could kill you. In town you're the law, out here it's me. Don't push it. Don't push it or I'll give you a war you won't believe. Let it go. Let it go.", το μάτι μου πέφτει στο διαφημιστικό φυλλαδιάκι του νέου Ράμπο, με το γαμηστερά εντυπωσιακό poster, το απαραίτητα catchy tagline ("Ο Πόλεμος είναι στο Αίμα του. Η Εκδίκηση στην Καρδιά του") και τη συγκλονιστικά απρόσμενη ημερομηνία εξόδου: 24 Ιανουαρίου!!!
Τι δώρο ήταν πάλι αυτό;
Τα λέμε σε μια εβδομάδα. Στις αίθουσες. Φαντάζομαι τρελό αίμα. Μέχρι τότε:

Και το απαραίτητα αναίμακτο επίσημο trailer εδώ.
Τα λέμε.

2008-01-11T01:28:00.000+02:00

Λοιπόν, από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι να κατεβάζω κάθε Πέμπτη την δισκοκριτική από το site του αθηνοράματος, την οποία επιμελείται τύπος με πολύ κοντινά σε εμένα γούστα, και εν συνεχεία να βρίσκω τα διάφορα albums που περνάνε από το προαναφερθέν δισέλιδο. Η συνέχεια απλή, ακούω κάθε βράδυ ένα με δύο από αυτά και έτσι ανακαλύπτω ή θυμάμαι εξαιρετικά πράγματα.
Σε μια από τις τελευταίες φορές πέτυχα το "Puzzle" των Biffy Clyro. Συμπαθές.
Με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όμως να έχει ένα σπουδαίο τραγούδι για άνοιγμά του. Ακόμη κι αν δεν σας αρέσει, οφείλετε να παραδεχτείται πως το "Living Is A Problem Because Everything Dies" έχει ένα εκπληκτικό intro για ενάμιση λεπτό...
Περιμένω.

Το κομμάτι εδώ.

Παρακάτω ένα βιντεοκλίπ, με μια μικρή παραλλαγή στο τραγούδι. Θα πρότεινα να ακούσετε αυτό που είναι στον δίσκο, δηλαδή στο πιο πάνω link.

Μπουκάτσα Θεέ, πάρε το Σινέ - Ένα post αφιερωμένο.

2008-01-05T21:27:00.000+02:00

Μην γελάτε ρεμάλια. Οι γνωστοί λέω.

Καλή Χρονιά. Σε όλους.

2007-12-31T20:08:00.001+02:00

Du Levande

2007-12-23T18:11:00.000+02:00

Απλά, το πιο επικίνδυνα αστείο δεκάλεπτο των τελευταίων χρόνων.
Απολαύστε το, όσοι έχετε δει το φιλμ.

Εδώ

(Μέγεθος αρχείου: 40 ΜΒ)

Τι έγινε εκεί πάνω; Ένα report καθυστερημένο.

2007-12-13T00:22:00.000+02:00

Στο φετινό, 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, από τις 16 ως τις 25 Νοεμβρίου 2007, βρεθήκαμε εκεί.

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου:

Η μέρα στην δουλειά περνάει αρκετά δύσκολα και αργά. Δίπλα μου έχω μια μεγάλη βαλίτσα και το μυαλό μου είναι ήδη στο λιμάνι (όχι του Πειραιά που βλέπω έξω από το παράθυρο του γραφείου μου, αλλά αυτό το φωτεινό πρωί και βράδυ που θα με περιμένει σε λίγες ώρες).
Η εναπομείνουσα άδειά μου είναι (ελαφρώς) περιορισμένη λόγω των συνεχόμενων ταξιδιών, έτσι την Παρασκευή την δουλεύω μέχρι κάποια ώρα και νωρίς το μεσημέρι είμαι μετά της βαλίτσας μου στον σταθμό Λαρίσης κάτω από έναν πίνακα «Προς Θεσσαλονίκη».
Μέσα ο Πάνος, μέσα και ο κόσμος, ύπνος βαρύς στο τρένο για να αντέξουμε το βράδυ σε μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες του φεστιβάλ, φτάνουμε, κατεβαίνουμε, βρίσκω το ξενοδοχείο μου, αφήνω τα πράγματα και με τη μία (αφού την παπαρολογία της έναρξης στο Ολύμπιον δεν υπήρχε περίπτωση να την περάσω για άλλη μια χρονιά) στο cine John Cassavetes για την προβολή του νέου Ντέηβιντ Γκόρντον Γκρην και το “Snow Angels” στις 23:00. Σε μια καλή πρώτη προβολή, ο Γκρην μας παρουσίασε το γνώριμο ύφος του, αφήνοντας ελεύθερο το εξαιρετικό πρωταγωνιστικό του δίδυμο Μπέικινσεηλ-Ρόκγουελ (ειδικά ο δεύτερος δίνει μια ερμηνεία «φωτιά») και μια ιστορία που γλιστρούσε λίγο στις ανοιχτές τις τρύπες και στην απροθυμία του ίδιου του Γκρην να δώσει μια κατεύθυνση σε αυτήν, αδυνατώντας να ισορροπήσει τις επιλογές του. Μικρή απογοήτευση αμέσως μετά την προβολή, αλλά ένα σινεμά τόσο χαρακτηριστικό από έναν δημιουργό που θα επιμένουμε πως μπορεί να γίνει σπουδαίος, και συνάμα ένα σινεμά που ωριμάζει μέσα μας, έτσι ώστε να το σκεφτόμαστε νοσταλγικά μετά από τις 3 αυτές εβδομάδες.

Κάπου εκεί δίπλα μου έπαιζε ο νέος λατρεμένος Καρ Γουάι, ωστόσο κατάφερα να κρατήσω το μυαλό μου στην αίθουσα...

Το τί έκανα το βράδυ δεν σας νοιάζει τόσο, σωστα; Χεχε...

Σάββατο 17 Νοεμβρίου:

Πρωινό στο ξενοδοχείο και σε δέκα λεπτά έξω από αυτό για το καθιερωμένο πρωινό ΣΤΟ ΧΕΡΙ και ατέλειωτο πήγαινε-έλα στο υπέροχο λιμάνι της πόλης. Η διαδρομή Αποθήκες-Αριστοτέλους-Λευκός Πύργος και πίσω δεν θα γίνει ποτέ βαρετή, τουλάχιστον αυτή την εποχή.

Κάποια στιγμή αποφασίζουμε να πάμε και ένα σινεμαδάκι (σόρυ αγαπημένο μου, αλλά μετά από μήνες δουλειάς έρχεσαι δεύτερο μετά από μια απολαυστική βόλτα) για να δούμε το απρόσμενα καλό φιλμ του Ντίνου Δημόπουλου “Ο Άνθρωπος του Τρένου”, ένα φιλμ που το 1958 οδηγούσε το ελληνικό σινεμά σε μικρά νουάρ μονοπάτια και που δεν είχα την ευκαιρία να το δω ως τότε (το Σάββατο ντε, όχι το 1958!).
Εν τω μεταξύ, ανειλημμένη εργασία με υποχρεώνει σχεδόν σε όλη την διάρκεια του φεστιβάλ να βρίσκομαι στο ξενοδοχείο μεταξύ των ωρών 14:00-18:00, έτσι το μεσημέρι δεν είδαμε τίποτα.
Το El Greco όπως ξέραμε είναι ένα όχι τόσο κακό, αλλά αφόρητα βαρετό έργο και δεν έχω σκοπό να καταστρέψω ένα απόγευμά μου.
Το νέο φιλμ του πολύ καλού Φατίχ Ακίν δεν κατάφερα να το δω (ο χαμός που γινόταν στην προβολή δεν περιγράφεται), ούτε το Ορφανοτροφείο, η κούραση όλης της εβδομάδας βγαίνει σιγά σιγά το Σαββατόβραδο, ύπνος μέχρι αργά και έξοδος σχεδόν μέχρι το πρωί για την απαραίτητη δόση αυπνίας, προς διατήρηση του zombie-style που λανσάρω εδώ και αρκετό καιρό.

Κυριακή 18 Νοεμβρίου:

Κυριακή πρωί μετά το καθιερωμένο πρωινό και περπάτημα (δεν θα το επαναλάβω, γινόταν κάθε μέρα από τις 9 ως τις 11), περάσαμε από το masterclass με τον John Malkovich, γινόταν πάνικ κι έτσι ήλθον-είδον-απήλθον προς την καθημερινή μου υποχρέωση ώστε να είμαι συνεπής στο –ανατριχιαστικά μεγάλης προσμονής- ραντεβού μου με τον Καρ Γουάι στις 18:00.
Έκτη απογευματινή και στο Odeon παίρνω μια πρώτη γεύση κόλασης και φεστιβαλικής ανοργανωσιάς, αλλά και όμορφου χαβαλέ του φουαγέ. Όμορφος γιατί τελικά βρέθηκα στους (όχι μέχρι 10 όπως υστερικά φώναζαν οι πολύ καλές υπάλληλοι του multiplex) 50 τζαμπατζήδες που περίμεναν απ’ έξω, ενώ πολύ περισσότεροι ήταν αυτοί που δεν τα κατάφεραν. Ακολούθησε ένα 40λεπτο ξέφρενου χαβαλέ με τραμπούκικες δηλώσεις του στυλ «θα με αναγκάσετε να χρησιμοποιήσω αστυνομικές μεθόδους» από τον υπεύθυνο της αίθουσας, όλα ωραία και καλά, εκεί πάνω στην φασαρία αρχίζει η προβολή μετά από αρκετή καθυστέρηση.
Το σινεμά του Γουόνγκ Καρ Γουάι ήταν εκεί στο My Blueberry Nights, γοητευτικά προσωπικό, αναγνωρίσιμο μέσα σε λίγα καρέ που κυλούν αργότερα από το κανονικό και γεμίζουν το πανί από άκρη σε άκρη με τα υπέροχα κοντινά στα πιο γλυκά πρόσωπα που πάντα διαλέγει ο δημιουργός. Αλλά όσοι βρεθήκαμε εκεί, είδαμε ένα φιλμ απογοητευτικό στο σύνολό του και τον Καρ Γουάι χαμένο στην μετάφραση να μαζεύει τις απαράδεκτες ερμηνείες των Νόρα Τζόουνς και Ρέητσελ Γουάιζ, να μετακινεί τον (απλά καλό) Τζουν Λο από μέρος σε μέρος απαλλάσσοντάς τον από κάθε συναίσθημα, απαραίτητο συστατικό κάθε κινηματογραφικού καργουαϊκού δευτερολέπτου, αλλά και να ανακουφίζεται από την στιβαρή ερμηνεία του Ντέηβιντ Στράδερν. Η αργή κίνηση που τόσο μας γοήτευσε στην Ερωτική Επιθυμία εδώ κούρασε με την κατάχρησή της, πετώντας μας έξω από την πολύ προσωπική ιστορία των πρωταγωνιστών της.

Έξοδος προς Block House για μπριζολάρα στα γρήγορα πριν την βραδυνή βόλτα και τον χαβαλέ του Γιαγκόναν, που μας θυμίζει πόσο για κλωτσιές έχουν γίνει τα ελληνικά κινηματογραφικά φεστιβάλ κυνηγώντας το καλαμπούρι, αφιερώματα στο κουήρ σίνεμα, το γκράιντχάουζ και λοιπά ηλίθια, παρέα με τις αποτυχημένες προσπάθειες σκηνοθετών ανά τον κόσμο για κάτι διαφορετικό και καινούριο, καταλήγοντας στο τηγάνι με τις υπόλοιπες καυτές πατάτες.

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου:

Η μέρα αρχίζει πολύ όμορφα με μια καλή και αρκετά αστεία συζήτηση με τον δημιουργό του instant classic “Children of Men”, Αλφόνσο Κουαρόν να ξεπερνάει γρήγορα το μικρό και γοητευτικό άγχος που άφησε να φανεί κατά την είσοδο και σύστασή του και να προσφέρει μεγάλες, αυθόρμητες και ειλικρινείς απαντήσεις σε κάθε ερώτημα του κοινού και του Γιώργου Κρασσακόπουλου που κατεύθυνε (προβληματικά) την συζήτηση. Δεν σκέφτηκε δευτερόλεπτο πριν ξεφυσήξει αφοριστικά στην εμφάνιση σκηνής του “Great Expectations”, ούτε όταν με ευκολία διάλεγε για αγαπημένη του ταινία την μικρή του Πριγκίπισσα. Η συζήτηση θα ανέβει κάποια στιγμή και στο blog. Απρόθυμα «το διαλύουμε» καθώς πρέπει να αρχίσει η επόμενη προβολή, εκεί κοντά στη μία.

14:00-18:00 στο ξενοδοχείο, έξι τζαστ αρχίζει το τρέξιμο για την απαράδεκτη αίθουσα Παύλος Ζάννας και το νέο φιλμ του φοβερού και τρομερού Κάρλος Ρειγάδας, “Stellet licht”. Μια σπουδαία έναρξη, αργοί και δύσκολοι ρυθμοί, δυνατές ερμηνείες από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης, συνέχεια καλύτερη από ό,τι μπορούσαμε να περιμένουμε, ο κύκλος κλείνει και το φινάλε μας βρίσκει με απόλυτη σιγουριά για το καλύτερο φιλμ του φεστιβάλ. Το Q&A που ακολουθεί μας συστήνει μια ιδιοφυία του μεξικάνικου και παγκόσμιου σινεμά (άλλη μια συζήτηση που να ανέβει στο blog σύντομα).
Αργότερα το βράδυ και αρκετά κουρασμένος, το ισλανδικό θρίλερ «Μολυσμένο Αίμα» με πάγωσε και με έχωσε για τα καλά στο κάθισμα. Αναμένω την έξοδό του σε οποιοδήποτε μέσο (σινεμά ή DVD) για να την δω μια ακόμη φορά. Υποψηφιότητα για την τριάδα των καλύτερων που είδαμε πάνω, σε μια προβολή τουλάχιστον κατάμεστη.

Τρίτη 20 Νοεμβρίου:

Πρωί πρωί και βαλκανικό σινεμά, συνδυασμός που οδηγεί στην καταστροφή με μαθηματική ακρίβεια. Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια δηλαδή και η υπομονή μας δοκιμάζεται. Το βουλγάρικο «Επιστάτης Νεκρών» αρχίζει καλά, συνεχίζει καλά και τελειώνει καλύτερα. Απλώς γιατί τελειώνει και μπορούμε να πάμε για φαί.
Μεσημέρι στο ξενοδοχείο και 20:30 το πολύ πολύ καλό καναδικό φιλμ του Stéphane LaFleur, “Continental, un film sans fusil”, ένα υβρίδιο Ρόι Άντερσον και αμερικανικού ανεξάρτητου, με προσωπικό στίγμα από τον δημιουργό του, αρκετά αστείο ανά στιγμές, δουλεμένο στην φωτογραφία του και με έναν γλυκύτατο σκηνοθέτη πίσω από τις κάμερες, όπως μας φανέρωσαν οι απαντήσεις του αμέσως μετά την προβολή της ταινίας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε αυτό το φιλμ είδαμε το καλύτερο κινηματογραφικό δευτερόλεπτο του φεστιβάλ. Προσέξτε το δευτερόλεπτο που βγαίνει στην οθόνη ο τίτλος του φιλμ, θα ανατριχιάσετε.
Το block της ημέρας, το αστείο, γλυκόπικρο “Juno” του Jason Reitman, με την καταπληκτική Ellen Page στον ομώνυμο ρόλο, έκλεισε όμορφα την ημέρα μας.

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου:

Ενώ έχουμε εισιτήρια για τον «Άνθρωπο του Τρένου», φροντίσαμε να το δούμε την προηγούμενη εβδομάδα κι έτσι βρεθήκαμε νωρίς νωρίς στην προβολή μιας απολαυστικής ταινίας του Τζον Σέηλς, “Passion Fish”. Με μια ιστορία που κρύβει μελό παγίδες σε κάθε γραμμή του σεναρίου, η ταινία που παρακολουθήσαμε (σε μια καταστροφική προβολή με την κόπια φλουταρισμένη στα 2/3 του έργου παρά τα κόκκινα από το χειροκρότημα χέρια μας) ήταν ένα ανθρώπινο φιλμ που παρότι δεν ξεστρατίζει στο ελάχιστο από την βασική του ιδέα και ιστορία, καταφέρνει να αφήνει χαμόγελα στα χείλη μας και να μην εκβιάζει το δάκρυ μας (πράγμα που εν τέλει δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο). Πάλι ο καταπληκτικός Στράδερν ήταν εκεί.
Στις 15:30 στην αίθουσα Κασσαβέτης θα δούμε τον μοναδικό Ναρούσε σε τόσες μέρες. Δεν είδα άλλο του φιλμ, καθώς το αφιέρωμα μου φάνηκε αρκετά άστοχο, ειδικά κοιτώντας το υπόλοιπο πρόγραμμα. Το φιλμ ήταν βαθιά ανθρώπινο αλλά και ελαφρώς ξεπερασμένο και αυτό είναι που το αφήνει πίσω στην σύγκρισή του με τον μεγάλο Όζου.
Το βράδυ της Τετάρτης είχα την υποχρέωση που με κράτησε στο ξενοδοχείο, σε συνδυασμό με έναν ποδοσφαιρικό αγώνα που ήταν και βαρετός τελικά. Αργότερα όμως, είχα ένα πολύ καλό βράδυ, πρώτα για καλό κρέας στο Block House και εν συνεχεία στο πολύ όμορφο basement στην παραλία, με πολύ καλή μουσική και, ευτυχώς, καλή παρέα.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου:

Αργήσαμε σήμερα κι έτσι το πρωινό μας γίνεται πιο γρήγορο από ποτέ, η βόλτα πιο σύντομη και οι μπουκιές λιγότερες και μεγαλύτερες. Δεν χάνουμε όμως το 20λεπτο απολαυστικότατο φιλμ του Ν. Τριανταφυλλίδη “Τα Σκυλιά Γλύφουν την Καρδιά μου” και στο καπάκι φλερτάρουμε με την αυτοκτονία με τα πρώτα 30 λεπτά της Σκιάς του Λέμυ Κώσιον, από τον σούπερ τρας Νίκο Ζερβό. Πρέπει να έφυγαν πάνω από 30 άτομα σε μια προβολή που συγκέντρωσε 35, χωρίς να γυρίσουν ποτέ ξανά. Αν κάνω λάθος στα νούμερα συγχωρήστε με, ωστόσο εγγυώμαι μικρές ως μηδενικές αποκλίσεις...
Νωρίς το βράδυ στην αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη είχα την χαρά να βρεθώ στην προβολή του Valse Sentimentale. Ένα έργο καταπληκτικό, με ψυχή που σπάνια συναντάμε στο ελληνικό σινεμά, μηδενική επιτήδευση και έντονα κινηματογραφικά στοιχεία-αρετές. Κρίμα που το Q&A με την Κωνσταντίνα Βούλγαρη μας αποκάλυψε μια σκηνοθέτη με απογοητευτική παρουσία μπροστά στο κοινό. Το έργο ήταν απίθανο, με 2-3 σκηνές που θα μου κολλάνε για πάντα.
Το βράδυ ήθελα να το περάσω ήσυχα και παραλίγο να μην το περάσω καθόλου με το ρημάδι το ισπανικό “Ορφανοτροφείο” που με έκανε να πάρω ταξί για το ξενοδοχείο. Αυθεντικός τρόμος, συγκρατημένη σκηνοθεσία και όμορφο σενάριο, στοιχεία που λείπουν και πληγώνουν το είδος του φανταστικού εδώ και χρόνια δηλαδή. Θα το ξαναδώ, αλλά με τα χέρια στο πρόσωπο, αυτό είναι σίγουρο...

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου:

Άλλη μια καλή πρωινή ταινία, το τουρκικό “Κρυμμένα Πρόσωπα” της Χαντάν Ιπεκτσί φλερτάρει με τον βραζιλιάνικο Σπασμένο Απρίλη έντονα, διατηρεί ωστόσο την προσωπική του ματιά, το ωραίο θρίλερ και το σασπένς του αμείωτο.
Πεταγόμαστε στον Παύλο Ζάννα για μια κουβέντα σχετικά με την κριτική στο internet και το φαινόμενο των blogs, που καταλήγει, παρουσία του Ηλία Φραγκούλη, να γίνεται μια κουβέντα γύρω από την λογοκρισία στην κριτική, εξίσου και μάλλον πιο ενδιαφέρουσα από την αρχική και προγραμματισμένη. Αν δεν μας εδιωχναν για να αρχίσει η επόμενη προβολή μετά από 2 ώρες, θα βρισκόμασταν ακόμα εκεί...

Μετά, τα σκατά. Κουστουρίτσα στα χειρότερά του (σόρυ Νετρίνο), πανηγυρτζίδικο και βρωμιάρικο Μάο Τσε Τουνγκ με τα ίδια και τα ίδια να λαμβάνουν χώρα επί 90 λεπτά (θα ορκιζόμουν ότι ήταν τουλάχιστον τα τριπλάσια) και να μην μπορώ να φύγω γιατί είμαι και στην προνομιακή θέση στο κέντρο της αίθουσας, πανάθεμά με. Μετά από αυτό, πίσω πίσω και δεξιά ο Πανούλης.

Σάββατο 24 Νοεμβρίου:

Απλά η χειρότερη μέρα φεστιβαλικά. Δεν είδα πολλά, έκανα τις βολτίτσες μου υπό το νοσταλγικό του δεκαημέρου που είχε αρχίσει να με ρίχνει λιγάκι και σαν να μην υπήρχαν άσχημα ήδη, να σου το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ φιλμ «Κλέφτες» του Μάκη Παπαδημητράτου. Σε μια προβολή που μύριζε ξινίλα εμετού από την φεστιβαλική υποκρισία μπροστά στους συντελεστές, βρέθηκα σαστισμένος μπροστά από μια ταινία με πλάνα ερασιτεχνικά, καλαμπούρι χωριού, ερμηνείες για γέλια και για κλάματα, σενάριο του κώλου και αποτέλεσμα του... ένηγουέη. Και όταν τελείωσε, άπαντες γλείφτες, σαλιομένοι καθώς ήταν, ξέσπασαν σε χειροκροτήματα σαν λυσσασμένοι πολιτικοί ψηφοφόροι. Είχα βγει ήδη εκτός αίθουσας με 30 ψηφοδέλτια στο χέρι. Έριξα ένα γιατί δεν είμαι τόσο μαλάκας (ακόμα).

Κυριακή 25 Νοεμβρίου:

7 και 35 το πρωί επιστροφή για Αθήνα. Μια σκέψη για στάση στη Λάρισα πέρασε από το μυαλό μου, να δούμε και την Πανάθα. Διάολε, 14:00 έπρεπε να είμαι σπίτι…

Και του χρόνου... για καλύτερα.

2007-11-02T12:19:00.000+02:00

Δυο πραγματάκια στα γρήγορα:

Σήμερα, Παρασκευή, η ΕΤ1 προβάλλει το σχετικά δυσεύρετο Le Diable probablement (1977) του (λίγο διαφορετικού) Robert Bresson, στις 24:00. Η διάρκεια του φιλμ είναι 95'.

Αύριο, Σάββατο, δεν χάνουμε με τίποτα το καταπληκτικό θρίλερ The Spiral Staircase (1945) του Robert Siodmak στις 00:30 στην ΕΤ3, με διάρκεια 83'.

Δείτε αυτά και τα λέμε από Κυριακή...

Μιλώντας για Θαύματα...

2007-10-27T14:42:00.000+03:00

Τσιμπήστε ένα κινηματογραφικό θαύμα ΕΔΩ.

Μέγεθος: Περίπου 60 ΜΒ.

2007-10-21T13:00:00.000+03:00

Ο Dario Argento αποτελεί την κινηματογραφική μου ενηλικίωση.

Είμαι ήδη συγκλονισμένος.

Καλό μου ταξίδι. Τα λέμε από την άλλη εβδομάδα.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days

2007-10-19T15:09:00.000+03:00

Trailer για την καλύτερη ταινία των τελευταίων χρόνων.