Τα 20 Καλύτερα Soundtrack (2000-2009)

01) The Fountain (2006), του Clint Mansell
02) 2046 (2004), του Shigeru Umebayashi
03) The Return (Vozvrashcheniye) (2003), του Andrei Dergachyov
04) Trouble Every Day (2001), των Tindersticks
05) Once (2006), των Glen Hansard και Markéta Irglová
06) The New World (2005), του James Horner
07) In the Mood for Love (2000), των Shigeru Umebayashi και Mike Galasso
08) The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), των Nick Cave και Warren Ellis
09) Requiem for a Dream (2000), του Clint Mansell
10) 25th Hour (2002), του Terence Blanchard
11) There Will Be Blood (2007), του Jonny Greenwood
12) The Village (2004), του James Newton Howard
13) Birth (2004), του Alexandre Desplat
14) Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004), της Ελένης Καραΐνδρου
15) Les Chansons d' Amour (2007), του Alex Beaupain
16) Oldboy (2003), του Hyun-jung Shim
17) The Departed (2006), του Howard Shore
18) The Hours (2002), του Philip Glass
19) Exils (2004), των Tony Gatlif και Delphine Mantoulet
20) Million Dollar Baby (2004), του Clint Eastwood

(έγινε μικρή αλλαγή λόγω του ότι τα Mysterious Skin, Ali και Brown Bunny δεν είναι πρωτότυπα)

Οι 20 Καλύτερες Ταινίες (2000-2009)

01) The Brown Bunny (2003), του Vincent Gallo
02) 2046 (2004), του Wong Kar Wai
03) The Fountain (2006), του Darren Aronofsky
04) The Beat That My Heart Skipped (De battre mon coeur s'est arete) (2005), του Jacques Audiard
05) Eloge de l'Amour (2001), του Jean-Luc Godard
06) Elephant (2003), του Gus Van Sant
07) Oldboy (2003), Chan-wook Park
08) Caché (2005), του Michael Haneke
09) Ali (2001), του Michael Mann
10) There Will Be Blood (2007), του Paul Thomas Anderson.
11) 25th Hour (2002), του Spike Lee
12) A Guide to Recognizing Your Saints (2006), του Dito Montiel
13) The Wrestler (2008), του Darren Aronofsky
14) Match Point (2005), του Woody Allen
15) The Return (Vozvrashcheniye) (2003), του Andrei Zvyagintsev
16) Twentynine Palms (2003), του Bruno Dumont
17) L' Homme du Train (2002), του Patrice Leconte
18) Irréversible (2002), του Gaspar Noé
19) Dancer in the Dark (2000), του Lars von Trier
20) Birth (2004), του Jonathan Glazer

Unfair, αλλά θα γράψω και καμιά δεκαριά "από κοντά":
4 Months, 3 Weeks & 2 Days, Solaris, In the Mood for Love, The Others, Once, Million Dollar Baby, The Yards, Before Sunset, The Curious Case of Benjamin Button, Inland Empire, The Aviator, Yi-Yi, έλα μωρέ, τη σιχάθηκα ήδη αυτή τη λίστα, δεν μου πάει η καρδιά...

Ένας φίλος κάποτε μου είπε: "For me the sun rises and sets with her, man."

Τηλεόραση 20/09 - 26/09/2009

Κυριακή 20/09

The Night of San Lorenzo (La Notte di San Lorenzo) (1982), των Paolo Taviani & Vittorio Taviani. Βουλή, 22:30, διάρκεια 107’.
Τον Αύγουστο του 1944 οι κάτοικοι μιας μικρής ιταλικής πόλης αποφασίζουν να ενταχθούν στις Συμμαχικές Δυνάμεις, αντιστεκόμενοι στις γερμανικές προσταγές. Η νύχτα του Σαν Λορέντζο, η νύχτα δηλαδή που τα αστέρια πεφτουν και πραγματοποιούνται όλες οι ευχές, είναι η πιο προσωπική ταινία του σπουδαίου αυτού κινηματογραφικού διδύμου με έντονα τα αυτοβιογραφικά στοιχεία και τις παρατεταγμένες εμπειρίες των ίδιων. Όπως πάντα το σινεμά τους, σινεμά απλό και πιστά λαϊκό, είναι διαποτισμένο με τις αρχές μιας ποιητικές ελεγείας. Κάθε πλάνο του ένας μικρός καμβάς, βαθιά συγκινητικό όλο το αποτέλεσμα.
Βαθμολογία: * * *

In Dreams (1999), του Neil Jordan. ΑΝΤ1, 23:15, διάρκεια 95’.
Σε αυτή την σχετικά πιο άγνωστη (ή, καλύτερα, πιο υποτιμημένη) ταινία του Νηλ Τζόρνταν (ακόμη και στο κοινό που λάτρεψε τη Συνέντευξη με Έναν Βρικόλακα ή το Παιχνίδι των Λυγμών), η Ανέτ Μπένινγκ υποδύεται μια γυναίκα που βασανίζεται από εφιαλτικά όνειρα στα οποία επικοινωνεί με έναν κατά συρροή δολοφόνο παιδιών, μέχρι που πείθεται ότι είναι αυτός που σκότωσε την μικρή της κόρη. Αυτοί που δεν πείθονται είναι ο σύγυζός της και ένας γιατρός που προσπαθούν να της προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη διατεινόμενοι πως πάσχει από σχιζοφρένεια. Για άλλη μια φορά ο Τζόρνταν μεγαλουργεί δημιουργώντας μια πραγματικά υποβλητική ταινία, αρκούντως τρομακτική και με μια πραγματικά αρρωστημένη ατμόσφαιρα. Σκηνές ανθολογίας διαδέχονται η μία την άλλη κι αν αφεθεί κανείς στον κόσμο της θα βουλιάξει μαζί του.
Βαθμολογία: * * * *

Kika (1993), του Pedro Almodóvar. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 114’.
Λίγο πριν ο Αλμοδόβαρ αρχίσει την εξαιρετική σειρά από τα δράματά του πραγματοποίησε την τελευταία αμιγώς κωμική ταινία του. Στο γνώριμο φαρσικό του ύφος, η ιστορία της Κίκα, μιας κοπέλας που έχει μια μπλεγμένη σχέση με τον πατριό του συζύγου της αλλά τραβά και το βλέμμα της λεσβίας υπηρέτριάς της, μέχρι να βιαστεί και να αλλάξει η ζωή της, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την μετέπειτα ταινίες του Ισπανού. Το φιλμ καταφέρνει ωστόσο να κρατήσει το ενδιαφέρον και με το παραπάνω (όσων εξ ημών αντέξουν την υστερία που το διακατέχει αρκετές φορές) καθώς αυτό τριγυρνά από τη σάτιρα στην φαρσική κωμωδία και από το γκραν γκινιόλ στην «πειραγμένη» ηθογραφία.
Βαθμολογία: * *


Δευτέρα 21/09

Offside (2006), του Jafar Panahi. ΕΤ1, 21:00, διάρκεια 93’.
Στο Ιράν του 2006 και λόγω της απαγόρευσης των γυναικών να εισέλθουν σε οποιοδήποτε γήπεδο, μια κοπέλα μεταμφιεσμένη ως άντρας προσπαθεί να μπει στον αγώνα του Ιράν με το Μπαχρέιν,συλλαμβάνεται πριν ολοκληρώσει την παρανομία της και οδηγείται σε κοντινό πρόχειρο.. κρατητήριο. Η απλή αυτή ιστορία του σπουδαίου Ιρανού Τζαφάρ Παναχί είναι το όχημα προκειμένου να ξεδιπλωθούν μπροστά στα ούτως ή άλλως υποψιασμένα μάτια μας μια σειρά από παραλογίες και υπερβολές που, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα χαρακτηρίζουν την περιορισμένη ελευθερία των γυναικών (και όχι μόνο) στα... σύγχρονα μουσουλμανικά κράτη. Σε μια μετωπική επίθεση, καθόλου με το γάντι, όπως θα νόμιζε κανείς, ο Παναχί χτυπά ανελέητα με όπλο του το χιούμορ που δυστυχώς περισσότερο οι δυτικοί μπορούν να αντιληφθούν (γι’ αυτό αλλωστε και η ταινία είχε τρομακτικό πρόβλημα στη διανομή της στο Ιράν) το νοσηρό αυτό κλίμα περιορισμού. Ο ποδοσφαιρικός αγώνας σχεδόν μεταδίδεται ολόκληρος (τα γυρίσματα έγιναν εξάλλου κατά τη διάρκεια του πραγματικού αγώνα), αλλά μονάχα ηχητικά, αφού ούτε οι θεατές ούτε οι πρωταγωνίστριες μπορούν να έχουν οπτική επαφή. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η ανθρώπινη στάση του Παναχί απέναντι σε ένα μάτσο κατευθυνόμενα «προϊόντα» του καθεστώτος, τους στρατιώτες δηλαδή που φρουρούν αυτές τις... άκρως επικίνδυνες μικρές εγκληματίες.
Βαθμολογία: * * * *

E la nave va (And the Ship Sails On) (1983), του Federico Fellini. Βουλή, 22:00, διάρκεια 125’.
Οι τυπικοί φελινικοί χαρακτήρες σχεδόν παρελαύνουν σε αυτό το φιλμ, που είναι όμως αισθητά κατώτερο από τα υπόλοιπα του σκηνοθέτη. Διατηρείται φυσικά το σουρεαλιστικό ύφος του, η καταγραφή των περιστατικών είναι αυτή ενός ονείρου, η καταγραφή των χαρακτήρων, που ο καθένας είναι μια σύσταση του ξεναγού στο φιλμ, είναι μια τρόπον τινά παρουσίαση της αριστοκρατίας που οδεύει στο θάνατο, χωρίς όμως να γίνεται σαφές αν η σκυτάλη δίνεται σε μια νέα τάξη πραγμάτων ικανή να οδηγήσει στην αναγέννηση ή στην ολική κατάρρευση.
Βαθμολογία: * * *


Τρίτη 22/09

Collateral (2004), του Michael Mann. STAR, 22:00, διάρκεια 130’.
Δεν θα ήταν ιδιαίτερα τολμηρό ούτε άστοχο να λέγαμε ότι ο Μαν είναι ίσως ο σημαντικότερος εν ζωή Αμερικανός σκηνοθέτης. Ένας μάγος του σινεμά είναι ικανός να μετατρέψει μια ιστορία δράσης και περιπέτειας σε ένα αστικό ποίημα, μια ελεγειακής λεπτομέρειας σύγκρουση χαρακτήρων. Ένας πληρωμένος δολοφόνος (Τομ Κρουζ) αναγκάζει έναν ήσυχο ταξιτζή του Λος Άντζελες να τον πάει σε πέντε διαφορετικά σημεία της πόλης προκειμένου να εκτελέσει την αποστολή του, δολοφονώντας αντίστοιχα πέντε ανθρώπους. Η πλοκή είναι σχεδόν μελέτη, ο ταξιτζής του Τζέιμι Φοξ γνωρίζει το τέλος του αφού γίνεται μάρτυρας όλων των δολοφονιών και ουσιαστικά αρχίζει ένα παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού αλλά σε σχέση με το χρόνο του που τελειώνει όταν τελειώσει και η βάρδιά του. Προκειμένου λοιπόν αυτή η «Διαδρομή» να ξεφύγει από το προδιαγεγραμμένο τέλος της (και εκεί που ο Μάικλ Μαν δε μπορεί δυστυχώς να ξεφύγει από ένα λίγο πιο συμβατικό φινάλε), το ένστικτο της επιβίωσης έναντι ενός πραγματικού «αγριμιού» (προσέξτε τις αντίστοιχες συμβολικές σκηνές στο φιλμ) θα δώσει τη λύση.
Βαθμολογία: * * * * *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 71’) θα προβληθούν οι ταινίες Γέφυρα και Ύψωμα 33, του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου.


Τετάρτη 23/09

Hammett (1982), του Wim Wenders. Βουλή, 22:00, διάρκεια 97’.
Ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων γίνεται σχεδόν ήρωας των έργων του όταν μπλέκεται σε μια υπόθεση εξαφάνισης. Ο Βιμ Βέντερς ξεκινά από το σημείο αυτό το ιδιαίτερο ταξίδι του στο νουάρ θρίλερ με ένα αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι τα γυρίσματα του φιλμ έλαβαν χώρα περιπετειωδώς, μετά τη σύγκρουση του σκηνοθέτη με τον παραγωγό Κόπολα που παράτεινε την ολοκλήρωση του έργου για αρκετό καιρό και όταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης είχε αποσυρθεί πνευματικά από το πρότζεκτ.
Βαθμολογία: * * *


Πέμπτη 24/09

Awake (2007), του Joby Harold. STAR, 22:00, διάρκεια 84’.
Βρισκόμενος σε κατάσταση «αναισθητικής αντίληψης» (το αναισθητικό δεν έχει πιάσει και ο υποβληθείς σε αυτό έχει πλήρη αντίληψη όσων συμβαίνουν γύρω του, χωρίς όμως να μπορεί να κινηθεί και να μιλήσει) κατά τη διάρκεια εγχείρησης της προβληματικής καρδιάς του, ένας νεαρός κροίσος ανακαλύπτει μια συνωμοσία εις βάρος του. Ξεκινά από εκεί και μάλιστα με ενδιαφέρουσα εισαγωγή και εντυπωσιακά χιτσκοκικούς χαρακτήρες, οι συνεχείς ανατροπές του όμως κουράζουν πολύ και εκτός αυτού εκνευρίζουν κιόλας με το εξυπνακίστικο στυλ τους ενώ πρόκειται για βλακώδεις εμπνεύσεις που απλώς γεμίζουν τα 90 λεπτά της ταινίας. Ωστόσο, πρόκειται για μια καλή προβολή από το κανάλι, πρώτης μετάδοσης και σε αξιοπρεπή ώρα.
Βαθμολογία: *

Throne of Blood (Kumonosu-jou) (1957), του Akira Kurosawa. Βουλή, 22:00, διάρκεια 105’.
Κανείς δεν θα μπορούσε να μεταφέρει καλύτερα τον απόλυτα θεατρικό Σαιξπηρικό λόγο από κάποιον που τον έχει μελετήσει σε βάθος. Ο σκηνοθέτης διασκευάζει τον «Μακβεθ» έτσι ώστε να ταυτιστεί με τον Ιαπωνικό μεσαίωνα, όπου ένας άρχοντας μιας αγροτικής περιοχής, πιεζόμενος και από τη γυναίκα του, πασχίζει να πραγματοποιήσει την προφητεία που λέει πως κάποτε θα γίνει αυτοκράτορας. Ατμοσφαιρικό φιλμ και εξαιρετικό δείγμα της κινηματογραφικής ιδιοφυίας που λέγεται Ακίρα Κουροσάουα, στο καλύτερο εδώ φιλμ του.
Βαθμολογία: * * * * *


Παρασκευή 25/09

Αν αξίζει ακόμα να έχουμε τηλεόραση, είναι για μέρες σαν αυτή εδώ. Εξηγούμαι:

In the Mood for Love (Fa yeung nin wa) (2000), του Kar Wai Wong. Βουλή, 22:30, διάρκεια 98’.
Στο Χονγκ Κονγκ των αρχών του '60 δύο ζευγάρια, άγνωστα μεταξύ τους, νοικιάζουν διπλανά δωμάτια και μετακομίζουν την ίδια μέρα. Στο ένα η κυρία Τσαν με τον άντρα της και στο άλλο, ο κύριος Τσόου με την γυναίκα του. Λίγο καιρό μετά οι δυο τους θα αντιληφθούν ότι οι σύζυγοί τους έχουν σχέση και, με κοινή την μοιχεία που υπέστησαν, αρχίζουν να συναντιώνται συχνότερα και μόνοι, πνίγοντας την θλίψη στην παρέα ο ένας του άλλου. O σπουδαίος Καρ Γουάι δέχεται το στοίχημα που ο ίδιος βάζει (με τις εις βάρος του πιθανότητες) να αφηγηθεί την καθημερινή, οικουμενική και διαχρονική όσο η ανθρωπότητα ιστορία του έρωτα και σαν να μην έφτανε αυτό, διαλέγει να το κάνει με τρόπο κλασικό, μη αποφεύγοντας τις συγκρίσεις, αλλά προκαλώντας τις καθώς δεν περνά ούτε δίπλα από τις αναδιαρθρώσεις που υπέστη κινηματογραφικά, από την κωμωδία ως την επιστημονική φαντασία και από τα χέρια σχεδόν όλων των δημιουργών του παγκόσμιου σινεμά. Σε πρώτο επίπεδο, κατανοεί βαθιά τους χαρακτήρες του, δυο ανθρώπους που κρατάνε κρυφό μέσα τους έναν ανεκπλήρωτο πλην παράνομο έρωτα, κλεισμένο καλά υπό τον φόβο του καθωσπρεπισμού. Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ζευγάρι, ιδιοφυώς καδράροντάς το πίσω από τοίχους, γωνίες και μεγάλα αντικείμενα σε γκρο πλάνα αφήνοντάς τους στη σιγουριά του φόντου, ο Καρ Γουάι ακουμπάει συναισθήματα που μετά βίας χωράνε σε μια ματιά, ένα απαλό χάδι, ένα λίκνισμα σε αργή κίνηση. Η Τσενγκ κινείται με απαράμιλλη χάρη παρά την ασφυκτικά στενή γκαρνταρόμπα της, κουρδίζοντας ρυθμικά τα αφόρητα αισθησιακά της βήματα τέλεια με την αργή κίνηση που λατρεύει ο Καρ Γουάι, έτσι απλά για να δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μεταχειρίζεται τον χρόνο κατά βούληση, κυλώντας τον πότε αργά και πότε πιο γρήγορα, αρπάζοντας παιχνιδιάρικα στιγμές που ολοκληρωτικά ανήκουν στους ήρωές του. Δρώντας με “οριοθετημένη” χρονική αλλά και χωρική αοριστία, ο Καρ Γουάι μας κινεί ανάμεσα στα στάδια της μη-σχέσης των ηρώων, με μόνη ένδειξη για το (πάντα απροσδιόριστο) πέρασμα του χρόνου τις συνεχείς εναλλαγές στα φορέματα, την καταπίεση που εντείνεται κάθε (κινηματογραφικό) λεπτό παραμένοντας πάντα σοφά υπόγεια και το συνεχές καρδάρισμα ρολογιών.
Λειτουργώντας με αφηγηματική αφαίρεση, εκεί που ο Τζουντ Λο στο My Blueberry Nights καθαρίζει ένα θολωμένο τζάμι αποκαθιστώντας την επικοινωνία και προσφέροντας έναν καλό φίλο στην Νόρα Τζόουνς, στην "Ερωτική Επιθυμία" οι ήρωες μένουν μετέωροι να κοιτούν τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από θολωμένα, βρεγμένα και βρώμικα τζάμια, από γωνίες με οπτικό πεδίο περιορισμένο, αδύναμοι να επικοινωνήσουν "καθαρά", κάτι που τους βυθίζει όλο και περισσότερο στις τύψεις τους. Ξανά, εκεί που οι προηγούμενες ταινίες του Καρ Γουάι λειτουργούσαν πάνω στη διασταύρωση ιστοριών και χαρακτήρων, η "Ερωτική Επιθυμία" δεν είναι παρά το σύμπαν δύο ιστοριών που πορεύονται παράλληλα μην αφήνοντας περιθώρια για την ύπαρξη σημείου τομής. Το μόνο που τελικά μένει στους ήρωες είναι αυτή η ανάμνηση και νοσταλγία, για όσα όμως στην πραγματικότητα δεν έζησαν. Και στο αποκορύφωμα των καλά κρυμμένων μυστικών και των ολότελα προσωπικών στιγμών που αφήνει ο Καρ Γουάι στους ήρωες-παιδιά του, o Τσόου είναι έτοιμος να ξεχάσει. Θα βρει όμως στη λήθη του τη δυνατότητα να ξεχάσει ανάμεσα στα καλά κι όσα τον πόνεσαν ή την δυνατότητα να ανακαλύψει ξανά όσα αγάπησε; Όπως και να 'χει, θα ψιθυρίσει το δικό του μυστικό, για πρώτη φορά τόσο φανερά κρυφό, στα χαλάσματα του Άνγκορ (εξόχως συμβολική η χρήση ενός μνημείου του ανθρώπινου πολιτισμού) και η "Ερωτική Επιθυμία" θα κορυφώσει, κλείνοντάς μας το μάτι για τελευταία φορά σε ένα ύστερο παιχνίδι με τον χρόνο, παραδίδοντας τον έρωτα αυτό στην επίγεια αιωνιότητα.
Βαθμολογία: * * * * *

The Beat That My Heart Skipped (De battre mon coeur s'est arête) (2005), του Jacques Audiard. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 103’.
Αυτή κι αν είναι προβολή. Δε γνωρίζω αν είναι η πρώτη προβολή από τηλεοπτικό σταθμό, αλλά όπως και να ‘χει μιλάμε για την σπουδαιότερη γαλλική ταινία εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία! Ο Τομ, μεσίτης κατοικιών που όμως δρα αποκλειστικά μέσα από την παρανομία ώστε να αγοράζει φτηνά και να πουλάει ακριβά, συναντιέται τυχαία τον ατζέντη της μητέρας του, που πριν πεθάνει ήταν σπουδαία σολίστ πιανίστρια. Χωρίς να το καταλάβει, του ζητάει μια οντισιόν και εκείνος δέχεται, παρότι έχει παρατήσει τη μουσική εδώ και πολύ καιρό. Αρχίζει λοιπόν μαθήματα με μια Κινέζα νεαρή καθηγήτρια και ενώ δεν τα καταφέρνει όπως παλιά, του γίνεται εμμονή και προσπαθεί περισσότερο. Με έναν συγκλονιστικό Ρομέν Ντουρίς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Ζακ Οντιάρ βουτάει σε ένα one man show ταξίδι αυτογνωσίας, έναν βασανιστικό ψυχολογικό λαβύρινθο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ζήσει το πάθος του, να αγνοήσει το παρελθόν του και να νιώσει την επιτυχία ως τελευταία ελπίδα ανάτασης της ψυχολογίας του. Σκηνές βασανιστικές και σπαραχτικές σε ένα φιλμ που μάλλον δεν είχε ως πρόθεση να φορτίσει συγκινησιακά το κοινό του. Δίχως δεύτερη σκέψη, το φιλμ του μήνα (και βάλε).
Βαθμολογία: * * * * * (πώς σταματάνε;)


Σάββατο 26/09

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), του Peter Jackson. STAR, 21:00, διάρκεια 170’.
Η πρώτη ταινία της τριλογίας (και για πολλούς η καλύτερη), αυτό το φιλμ δεν υπόκειται σε καμία σύμβαση του φανταστικού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε ο Πίτερ Τζάκσον των Braindead και Bad Taste, αλλά και λάτρης της μυθολογίας του Τόλκιν να δαμαστεί ακόμη κι από έναν εξωπραγματικό προϋπολογισμό για τη δημιουργία του φιλμ; Οι χαρακτήρες, ενώ ουσιαστικά συστήνονται για να δράσουν στα δύο επόμενα μέρη, αναπτύσσονται υποδειγματικά, η δράση δεν λείπει, οι ερμηνείες αποτελούν σταθμό γι’ αυτό το παρεξηγημένο είδος. Τα 170 λεπτά του βέβαια αποτελούν απαγορευτικό για τηλεοπτική προβολή παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του STAR να προβάλλει το φιλμ σε ανθρώπινη ώρα. Για όλους εμάς υπάρχει ένα διπλό δισκάκι για κάθε ταινία, αλλά και ένα τετραπλό για τις extended versions, σε τιμή σκανδαλώδη, περί τα 5 ευρώ για κάθε μέρος της τριλογίας. Δεν χάνεται.
Βαθμολογία: * * * * *

Tokyo Story (Tôkyô monogatari) (1953), του Yasujiro Ozu. Βουλή, 23:00, διάρκεια 136’.
Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι ταξιδεύει στο Τόκιο. Έχουν σκοπό να επισκευθούν τα παιδιά τους, αλλά συναντούν την αδιαφορία, τον εγωισμό και την αχαριστία. Ίσως η πιο ανθρώπινη ταινία που κινηματογραφήθηκε ποτέ, ένας πραγματικός άθλος μινιμαλιστικού σινεμά και μια ταινία αναφοράς για όλο τον κινηματογραφικό κόσμο. Μπορείτε να την βρείτε στο εξαιρετικό διπλό δισκάκι περιοχής 1 της Criterion Collection.
Βαθμολογία: * * * * *

*****

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Τηλεόραση 13/09 - 19/09/2009

Κυριακή 13/09

Το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο (2001), των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου. ALPHA, 21:00, διάρκεια 120’.
Περισσότερο σάτιρα και λιγότερο παρωδία του ελληνικού κινηματογράφου του παρελθόντος (αν και συγκλίνει προς τα αποτελέσματα του δεύτερου), απ’ όπου παρελαύνουν άπαντα σχεδόν τα «διαμάντια» του ’60 με φανερή έμφαση στα ανυπόφορα μελοδράματα. Αυτό το υπερφιλόδοξο εγχείρημα ευτυχώς βρίσκει τους δημιουργούς του σε κέφια αν και καθόλου δεν αποφεύγουν οι ίδιοι να «βολευτούν» με απλές αναπαραστάσεις σκηνών των, ούτως ή άλλως, γελοίων αυτών ταινιών. Βέβαια, όλοι θα γελάσουν και μάλιστα πολύ όλο αυτό εις βάρος μιας πραγματικά αυθεντικής δημιουργίας που θα μπορούσε να βρει χώρο, έστω και στα διαστήματα του παρωδικού παροξυσμού των Ρέππα και Παπαθανασίου.
Βαθμολογία: * *

Shooter (2007), του Antoine Fuqua. ΑΝΤ1, 21:00, διάρκεια 126’.
Ένας δεινός σκοπευτής που έχει αποσυρθεί και ζει αυτοεξόριστος προσπαθώντας να συνέλθει από τον θάνατο ενός αθώου πολίτη, επιστρέφει ύστερα από τις παροτρύνσεις των πρώην συναδέλφων του προκειμένου να αποτρέψουν την απόπειρα δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου, όμως τελικά βρίσκεται μπλεγμένος να κατηγορείται για την δολοφονία που κλήθηκε να αποτρέψει. Στην εξαιρετική του “Μέρα Εκπαίδευσης” ο Φούκουα δεν χαρίστηκε σε κανέναν, ούτε καν στα αστέρια του καστ του. Κι ενώ στον Εκτελεστή του επιστρατεύεται το ταλέντο του στην κινηματογράφηση των σκηνών δράσης και μερικών καλών στιγμών στην εισαγωγή της υπόθεσης γρήγορα πνίγεται στις συμβάσεις και κολλάει στις συνεχή αναζήτηση σεναριακού οχήματος. Δεν είναι κακό, παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα, παρά τα εμφανή προβλήματά του. Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ, όπως πάντα, είναι αξιοπρεπέστατος.
Βαθμολογία: * *

Dead Man (1995), του Jim Jarmusch. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 121’.
Ο Τζόνι Ντεπ (μάλλον στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του) ερμηνεύει μοναδικά στο σημαντικό αυτό αριστούργημα των ‘90s (και μια από τις καλύτερες ταινίες του Τζάρμους) έναν λογιστή που ταξιδεύει στην Αγρια Δύση του τέλους του 19ου αιώνα για να πιάσει δουλειά και αντ’ αυτού βρίσκεται να έχει δολοφονήσει κάποιον και να των κυνηγούν όλοι οι πληρωμένοι δολοφόνοι της περιοχής. Στην πορεία του προς την φυγή γνωρίζει έναν περίεργο Ινδιάνο που τον ακολουθεί, πιστεύοντας πως πρόκειται για την μετεμψύχωση του ποιητή Γουίλιαμ Μπλέικ. Απόλυτο ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης, δεν διστάζει να μιλήσει για τον θάνατο (ως τελικό προορισμό αυτού του... ταξιδιού) με αυθάδεια, τυλιγμένο στον μυσταγωγικό του μανδύα. Ένας νεκρός (όπως ο τίτλος και το όνομα του ήρωά του) που ταξιδεύει σε μια ήπειρο νεκρών ανθρώπων και νεκρών πολιτισμών, μέχρι να χαθεί οριστικά στο τέλος της περιήγησής του. Πραγματικό ποίημα και, φυσικά, η προβολή της εβδομάδας. Βαθμολογία: * * * * *


Δευτέρα 14/09

Coffee and Cigarettes (2003), του Jim Jarmusch. Βουλή, 22:00, διάρκεια 105’.
Σπονδυλωτή ταινία του Τζάρμους στην οποία εμφανίζονται από τον Μπενίνι και την Μπλάνσετ μέχρι τον Τομ Γουέιτς και τον Ίγκι Ποπ απλώς για να συναντηθούν και να μιλήσουν (περί ανέμων και υδάτων θα λέγαμε). Όσοι σπουδαίοι εμφανίζονται, με ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι καφέ αναλύουν τα άλλοτε ανάλαφρα κι άλλοτε πιο σοβαρά (όπως οι ίδιοι θα ήθελαν να τα βλέπουν) θέματά τους σε ένα σύνολο 11 σκετς που γύρισε ο Τζάρμους σε διάστημα αρκετών χρόνων. Η μαγεία του καθημερινού και του απλού εξυμνείται από έναν σπουδαίο κινηματογραφιστή.
Βαθμολογία: * * *

On the Town (1949), του Stanley Donen. STAR, 04:30, διάρκεια 98’.
Πρώτη σωστή κίνηση για το STAR που προβάλλει αυτό το ανυπόφορο μιούζικαλ (όπως και τα περισσότερα του... συναφιού) στην ώρα που του αξίζει. Οι βιτσιόζοι που ξημερώματα Τρίτης θέλουν να δουν τηλεόραση θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.


Τρίτη 15/09

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 60’) θα προβληθούν οι ταινίες Αθέμιτος Συναγωνισμός του Δήμου Αβδελιώδη, Μήδεια 70 του Μιχάλη Παπανικολάου και Η Ρόδα του Θεόδωρου Αδαμόπουλου.

Liberty Heights (1999), του Barry Levinson. STAR, 04:00, διάρκεια 118’.
Αν και η ταινία παρουσιάζει ένα αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον (η ιστορία άλλωστε δύο νεαρών εβραίων στην Βαλτιμόρη των ’50s περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία), η προβολή του καναλιού είναι, για άλλη μια φορά, καταδικαστική.
Βαθμολογία: * * *


Τετάρτη 16/09

Ladri di Biciclette (1948), του Vittorio De Sica. Βουλή, 23:00, διάρκεια 85’.
Από τις σημαντικότερες στιγμές του παγκόσμιου σινεμά, ένα φιλμ που δίδαξε και δημιούργησε ένα ολόκληρο ρεύμα (νεορεαλισμός) για το ιταλικό σινεμά που με τη σειρά του επηρέασε σκηνοθέτες διεθνούς βεληνεκούς. Η φαινομενικά απλή ιστορία ενός πάμφτωχου ιταλού που καταφέρνει να βρει δουλειά ως αφισοκολλητής και χάνει σχεδόν τα πάντα όταν του κλέβουν το ποδήλατο – εργαλείο της δουλειάς του, κινηματογραφεί με ασυγκράτητο ρεαλισμό τη φτώχεια της μεταπολεμικής Ιταλίας χωρίς στιγμή να καταφεύγει σε φτηνές ηθικολογίες, χωρίς να χρησιμοποιεί την αυθεντική της συγκίνηση εκβιαστικά, παραδίδοντας ένα ουμανιστικό αριστούργημα.
Βαθμολογία: * * * * *


Πέμπτη 17/09

Wedding Crashers (2005), του David Dobkin. STAR, 22:00, διάρκεια 120’.
Δυο κολλητοί έχουν την περίεργη συνήθεια να πηγαίνουν απρόσκλητοι σε γάμους και να την πέφτουν στις ελεύθερες γυναίκες που θα βρουν εκεί. Όταν ο ένας από τους δύο θα ερωτευθεί μια κοπέλα που γνώρισε (και δεν είναι άλλη από την κόρη ενός αμερικανού υπουργού) τα πράγματα θα πάνε διαφορετικά από ό,τι τα υπολόγιζαν. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι σε στιγμές το φιλμ του Ντόμπκιν γίνετια ξεκαρδιστικό (ειδικά όταν στο παιχνίδι μπαίνει ο απίθανος Γουίλ Φέρελ), οφείλουν όμως και οι φανατικοί του φιλμ τα παραδεχτούν ότι τα αστεία του μερικές φορές είναι άβολα και αμήχανα και επίσης σε μεγάλα μέρη του φιλμ αργούν να κάνουν την εμφάνισή τους. Έτσι, ολόκληρα γκαγκς μετατοπίζουν τη σημαντικότητά τους από το κωμικό timing (το άλφα και το ωμέγα της κωμωδίας, όμως) αποκλειστικά στο σίγουρο ταλέντο των πρωταγωνιστών τους που δεν βγάζουν πάντα το φιλμ... ασπροπρόσωπο.
Βαθμολογία: * *

Hanussen (1988), του István Szabó. Βουλή, 22:00, διάρκεια 110’.
Δεν έχουμε δει το συγκεκριμένο φιλμ. Διαβάζουμε από το κανάλι της Βουλής: «Ένας τραυματίας του Α΄ Παγκ. Πολέμου, διαπιστώνει πως διαθέτει μια έκτη αίσθηση, που τον κάνει διάσημο υπνωτιστή και «μάντη». Λέει πάντα την αλήθεια για όσα προβλέπει κι αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό για ένα μέλλον στη ναζιστική Γερμανία.»


Παρασκευή 18/09

Buried Alive (1990), του Frank Darabont. ALTER, 24:00, διάρκεια 98’.
Πριν την Απόδρασή του με τη Ρίτα Χέιγουορθ, πριν το Πράσινο Μίλι του και τον κινηματογράφο Ματζέστικ , ο «πολύς» Φρανκ Ντάραμποντ είχε κάνει την καλύτερη ταινία του (την ξεπέρασε φυσικά με την καινούρια οπτική του στην Ομίχλη του Κινγκ), ένα καθαρόαιμο θρίλερ. Μια γυναίκα που διατηρεί κρυφά δεσμό με ένα γιατρό , δηλητηριάζει τον άντρα της και μαζί με τον εραστή της τον θάβουν. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι ο ίδιος δεν έχει πεθάνει και θα βγει από τον τάφο του ορκισμένος εκδίκηση. Ακολουθεί ένα σκληρό ψυχολογικό θρίλερ αλλά με αρκετά μακάβριες σκηνές και υπόγειο χιούμορ. Πολύ καλή προβολή από το Άλτερ.
Βαθμολογία: * * *


Σάββατο 19/09

Hulk (2003), του Ang Lee. Alter, 21:00, διάρκεια 137’.
Παρεξηγημένη, η οπτική του σπουδαίου Ανγκ Λι στον κόμικ μύθο του Hulk, μπολιασμένη με φροϋδικές και φιλοσοφικές αναφορές, ήταν γραφτό να απαξιωθεί από ένα κοινό που περίμενε έναν «ανόητο» ήρωα και μια περιπέτεια δράσης (τους ήρθε κανονικότατα 5 χρόνια μετά, με τον «Απίθανο» Hulk, να τον χαίρονται...), πιθανότατα συνδέοντας τον Ανγκ Λι με τον συνεπώνυμό του, Μπρους. Για όσους επιθυμούν μια ανοιχτόμυαλη προβολή, ας αναζητήσουν το εξαιρετικό διπλό δισκάκι Περιοχής 1. Δεν θα τους πάρει περισσότερα από 5-6 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

Solaris (Solyaris) (1972), του Andrei Tarkovsky. Βουλή, 22:00, διάρκεια 165’.
Περισσότερο έχοντας στην άκρη του λιγότερο μεταφέροντας το μυθιστόρημα του Στάνισλαβ Λεμ, ο σπουδαίος Ρώσος παρασύρεται στην επιστημονική φαντασία, με οδηγό έναν αστροναύτη ψυχολόγο που εξερευνεί τον πλανήτη Σολάρις και ανακαλύπτει ότι είναι γεννήτρια οπτασιών και φαντασιώσεων που ανασύρονται από τη μνήμη του. Μυστικισμός, όρια μεταφυσικού, θρησκευτική αλληγορία πάνω σε καθαρόαιμο μοτίβο επιστημονικής φαντασίας, το «Σολάρις» πρόκειται για το πρώτο αληθινό αριστούργημα της δεκαετίας του ’70. Τα 165 λεπτά του φιλμ και το ανεπανάληπτο αμερικανικό δισκάκι της Criterion Collection ίσως κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση κάποιους, οι υπόλοιποι όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σπουδαίο και ποιητικό έργο.
Βαθμολογία: * * * * *

*****

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

The Curious Case of Benjamin Button (2008), του David Fincher

Το κείμενο που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από την εξαιρετική ματιά του φίλου Ηλία Δημόπουλου στο φιλμ, όπου συνόψισε με ενοχλητική ευστοχία την αντίστοιχη προσωπική του υπογράφοντος σε αυτό. «Θεού θέλοντος και Καιρού επιτρέποντος», έλεγαν οι παλιότεροι.

Κάθε ζωντανό ον στον άλλοτε μίζερο κι άλλοτε εξαιρετικά συναρπαστικό πλανήτη μας κουβαλάει πάνω του ένα ρολόι. Ένα ελαφρώς χαλασμένο ρολόι αφού άλλο μετράει γρήγορα κι άλλο αργά (βασανιστικά ή προς τέρψιν μιας ευτυχισμένης ζωής, αυτό έχει πολύ μεγάλη βιολογική, φιλοσοφική και κοινωνιολογική σημασία, αλλά είναι εκτός των στόχων του παρόντος κειμένου), πάντοτε όμως προορισμένο, με την υποχονδριακά προσεκτική, την κάκιστη ή την στοιχειωδώς καλή του συντήρηση, να κολλήσει τους δείκτες του για πάντα. Το στοίχημα τούτης της θλιβερά μικρής ή βαμπιρικά μεγάλης περιπλάνησης είναι να κερδίσουμε στα σημεία τον αντίπαλο πριν αυτός δεδομένα μας ρίξει στο καναβάτσο. Να προλάβουμε με την καρδιά μας να κλέψουμε εκείνες τις στιγμές που αργότερα θα φυλάξουμε στο μυαλό μας για πάντα (και εκεί είμαστε, ευτυχώς, θριαμβευτές), έναν μηρυκασμό δηλαδή: Απ’ το μυαλό για λίγο στην καρδιά, ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και πίσω στο σεντούκι του μνημονικού. Και κάπως έτσι περνάνε οι ζωές όλων.

Ο Χρόνος δεν είναι σαρωτικός γιατί οδηγεί έναν προδιαγεγραμμένο βηματισμό προς τον Θάνατο, αυτό θα ήταν απαράδεκτα μοιρολατρικό. Ο Χρόνος είναι αμείλικτος μόνο για το μικρό εκείνο διάστημα, την στιγμή εκείνη, όπου το παρόν γίνεται παρελθόν και δεν προλάβαμε να αγγίξουμε, να μιλήσουμε, να νιώσουμε κάποιον, να πάρουμε μια διαφορετική απόφαση, να ζήσουμε το πάθος πριν τη λογική. Για τον λόγο αυτό άλλωστε μια εξαιρετική σπουδή στην έννοια και την επίδραση του Χρόνου σαν τούτη εδώ γίνεται εμμονοληπτική. Όλες όμως εκείνες οι αντιθέσεις που είναι η μήτρα της ανθρώπινης φύσης (η μίζερη ή συναρπαστική οπτική του κόσμου, η αξιολόγηση των στιγμών) ενώνονται υπό μια οικουμενική αλήθεια για την πραγματική ζωή του ανθρώπου, όπως αυτή πορεύεται: Από τον Έρωτα εκκινεί και στον Θάνατο καταλήγει, οτιδήποτε κι αν συμβεί ενδιάμεσα.

Η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον είναι παράξενη απλώς γιατί αυτός γεννιέται με συνθήκες διαφορετικές: Με ένα γερασμένο σώμα ως παιδί και με ένα μωρουδιακό λίγο πριν τον φυσιολογικό του θάνατο, ωστόσο και τούτη η ζωή οδηγείται από την μεγάλη οικουμενική αλήθεια της εκκίνησης και της κατάληξής της. Όπως ο καθένας, έτσι και ο Μπέντζαμιν επιλέγει να ζήσει την (παράξενη) ζωή του όπως εκείνος θέλει (αλλά και όπως εκείνη του επιτρέπει). Και, ευτυχώς, ζει το τώρα αδιαφορώντας για το νόημα μιας ζωής που, ούτως ή άλλως, είναι μάλλον σύντομη. Από την αρχή ως το τέλος ή, εν προκειμένω, από το τέλος ως την αρχή. Πριν ο Fincher γεμίσει με ιστορίες κάτω από την ομπρέλα της χρονοϊστορίας του το φιλμ, πριν εγκλωβιστούμε μαζί με τον εκπληκτικό Μπραντ Πιτ σε βλέμματα απορίας, έχει φροντίσει να παραδοθεί στον Χρόνο, βαδίζοντας επικίνδυνα σε μια μοιρολατρική γραμμή: Ο ωρολογοποιός που φτιάχνει ένα ρολόι του οποίου οι δείκτες γυρνούν ανάποδα και ύστερα αποσύρεται στη γνώση του ότι ο Χρόνος δεν σταματά, πόσω μάλλον δεν γυρνά πίσω κατά βούληση. Και μαζί με αυτόν ούτε οι νεκροί του, ούτε οι μοναδικές στιγμές που πήρε στο φευγιό του. Και γι’ αυτό η γερασμένη Ντέιζι βλέποντας τον Θάνατο να πλησιάζει (ή τον Χρόνο της να τελειώνει, όπως προτιμούμε ματαιόδοξα να λέμε) ζει ξανά τη ζωή της μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της και με το ίδιο το νόημα της ζωής στο πλάι της. Τι κι αν το βρήκε αργά, τι κι αν δεν το έβρισκε. Έζησε κι αυτή το παρόν, έγραψε το μέλλον της, αναπολεί το παρελθόν που η ίδια δημιούργησε και τελικά οριοθέτησε (ως ένας ακόμη θνητός άνθρωπος) την αιωνιότητα και τη “παντοτινότητα” στη διάρκεια μιας ζωής, όπου και έχει νόημα. Κι αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτό το φιλμ ένα συγκλονιστικό αριστούργημα, είναι η ίδια η αδυναμία του Fincher, του μοναδικού στον κινηματογραφικό πλανήτη που τόλμησε μια τόσο υπερβατική ευθεία αναλογία του Χρόνου με τον Θάνατο προκειμένου να διηγηθεί μια ερωτική ιστορία, να ξεφύγει από τα όσα περιβάλλουν την ιστορία αυτή. Το προσπαθεί ως το τέλος χωρίς να τα καταφέρνει και εκεί που για δυόμιση ώρες νομίζεις πως έχεις δει ένα αποστασιοποιημένο και συναισθηματικά κλινικό φιλμ που σπουδάζει τον Χρόνο και δεν χωρά καρδιακές συγκινήσεις, εκείνο το βλέμμα αναγνώρισης του Μπάτον (περίπου όπως το «φυσιολογικό» μωρό ενστικτωδώς αναγνωρίζει την μητέρα του στις πρώτες του ματιές) στην Ντέιζι λίγο πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα, είναι εκεί για να σου σμπαραλιάσει την καρδιά και να στείλει στο μνημονικό σου άλλη μια συγκλονιστική στιγμή για να μηρυκάζεις.

Τηλεόραση 23/08 - 29/08-2009

Κυριακή 23/08

Captain’s Corelli’s Mandolin (2001), του John Madden. ΑΝΤ1, 21:00, διάρκεια 125’.
Από τη διάσημη νουβέλα του Λουίς Ντε Μπερνιέρ και τον έρωτα μιας Κεφαλονίτισσας για έναν Ιταλό των κατοχικών δυνάμεων εμπνεύστηκε αυτή την κινηματογραφική μεταφορά ο Τζον Μάντεν και μας έδωσε αυτό το σχετικά συμπαθές (αν και αδιάφορο) καρτ-ποστάλ δράμα που αν είναι ευχάριστο είναι γιατί δεν εμβαθύνει στην προβληματική συνύπαρξη των εμπλεκόμενων λαών, τον κοινωνικό αντίκτυπο που έχει αυτή η ερωτική ιστορία, ούτε επιχειρεί μια ηθογραφία που δεδομένης της κουλτούρας που αφορά, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους φυσικά, δεν έχει κανένα κινηματογραφικό ενδιαφέρον.
Βαθμολογία: * *

Il Caimano (2006), του Nanni Moretti. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 112’.
Θα ήθελε να είναι πολύ πιο αιχμηρή και πνευματώδης η σάτιρά του ο Νάνι Μορέτι, ωστόσο ο ίδιος έχει κινηματογραφικά γεράσει όπως ο ήρωας της ταινίας του (παρηκμασμένος κινηματογραφικός παραγωγός που επιχειρεί να χρηματοδοτήσει μια πολιτική ταινία με βέλη εναντίον του Μπερλουσκόνι) και τα ψευτοαριστερά πειράγματα στον ούτως ή άλλως γελοίο Ιταλό πρωθυπουργό μοιάζουν με σαλαμάκι νηπιαγωγείου (σ.α. ;;;).
Βαθμολογία: *

Accattone (1961), του Pier Paolo Pasolini. Βουλή, 22:30, διάρκεια 120’.
Από την πρώτη του ταινία ο Πιερ Πάολο Παζολίνι καταφέρνει να δώσει στον ιταλικό ρεαλισμό του σινεμά της εποχής μια νότα ποιητική, με την δομή του όμως να παραμένει αφοσιωμένη στη ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής του Ακατόνε, ενός προαγωγού στη Ρώμη που ζει εκπορνεύοντας τη σύντροφό του. Η κατρακύλα του αρχίζει όταν εκείνη συλλαμβάνεται και ο ίδιος πρέπει να βρει μια δουλειά αληθινή για να ζήσει, κάτι που ποτέ στη ζωή του δεν είχε κάνει, επιστρέφοντας αναγκαστικά στην παρανομία.
Βαθμολογία: * * * *


Δευτέρα 24/08

Patriot Games (1992), του Phillip Noyce. STAR, 22:00, διάρκεια 117’.
Αν καταφέρει κανείς να κλείσει τα μάτια μπροστά σε αυτό το εξώφθαλμα τρομολάγνο και ιδεολογικά επικίνδυνο φιλμ, θα κρατήσει στο μυαλό του μια εντυπωσιακή και συνεχή δράση, σφιχτοδεμένη και με σωστό timing. Η δουλειά του Νόις στο φιλμ ήταν η καλύτερη δυνατή ώστε να μην εκτεθεί από το σενάριο που του έπεσε στα χέρια (βιβλίο του Τομ Κλάνσι βλέπετε...), όπου πρώην πράκτορας της CIA απειλείται από τον IRA και επιστρέφει στην ενεργό δράση.
Βαθμολογία: * *

Rampage (1988), του William Friedkin. ΕΤ3, 00:30, διάρκεια 97’.
Εκτός από το παρασκηνιακό ενδιαφέρον του φιλμ του Γουίλιαμ Φρίντκιν, αφού αντιμετώπισε φοβερό πρόβλημα με την αμερικανική διανομή και γνώρισε δυο ακόμη εκδοχές στο μοντάζ, ενδιαφέρον υπάρχει και αμιγώς κινηματογραφικό. Η αληθινή ιστορία του θανατοποινίτη που κατηγορήθηκε για πολλαπλές δολοφονίες και μια απίστευτα αρρωστημένη του συνήθεια (να πίνει το αίμα των θυμάτων του) βρίσκειτον Φρίντικ αφενός σε φόρμα και αφετέρου με μεγάλη όρεξη. Μας παραδίδει λοιπόν ένα δυνατό θρίλερ αλλά και ένα πρώτης τάξεως δράμα που και προβληματισμούς έχει (η κοινωνιολογική προσέγγιση της θανατικής ποινής είναι πολύ προσεκτική και απασχολεί μεγάλο μέρος του φιλμ) και πολιτικές αιχμές αποτολμά (κυρίως κατά του συστήματος δικαιοσύνης).
Βαθμολογία: * * *


Τρίτη 25/08

Στα Μικροκύματα της Βουλής (23:00, διάρκεια 60’) θα προβληθούν οι ταινίες: Χθες το Απόγευμα της Ελισάβετ Χρονοπούλου και Skipper – Straad της Ειρήνης Βαχλιώτη.


Τετάρτη 26/08

Dolls (2002), του Takeshi Kitano. Βουλή, 23:00, διάρκεια 113’.
Εμπνευσμένος από το παραδοσιακό ιαπωνικό κουκλοθέατρο, ο Τακέσι Κιτάνο βρίσκει μια από της καλύτερες στιγμές του εδώ και χρόνια, σε αυτό το δράμα που αφηγείται με τρόπο παραμυθένιο τρεις ιστορίες που μοιάζουν τελείως ρεαλιστικές (κι ας μην είναι). Ένα ζεγάρι δεμένο με μια κόκκινη κλωστή και ψάχνει την χαμένη του αγάπη, ένας γέρος γιακούζα μετά από μια συνάντηση με μια παλιά του αγαπημένη αναπολεί τον έρωτα των εφηβικών του χρόνων, μια τραγουδίστρια της ποπ παραμορφώνεται σε ένα ατύχημα και κρατά το πρόσωπό της κρυμμένο μέσα σε επιδέσμους. Σπουδαίο το δράμα, σπουδαία και η σημειολογική επιλογή του Κιτάνο να γυρίσει το φιλμ με ερμηνείες που παραπέμπουν σε ανθρώπινες μαριονέτες, μια πραγματική απόλαυση του απωανατολικού σινεμά.
Βαθμολογία: * * * *

Bullitt (1968), του Peter Yates. STAR, 02:45, διάρκεια 108’.
Φυσικά και θα γράφαμε ένα σωρό πράγματα για αυτό το πολύ σπουδαίο αστυνομικό φιλμ (που μάλλον υπήρξε σημείο αναφοράς του είδους), αλλά η ώρα προβολής του μας αναγκάζει να το προσπεράσουμε.

Le affinità elettive (1978), του Gianni Amico. Alter, 04:15, διάρκεια 170’.
Δεν έχουμε δει το φιλμ, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισής του και η ώρα προβολής του είναι απολύτως ενδεικτικά της τηλεοπτικής νοοτροπίας και κουλτούρας. Να τους χαιρόμαστε.


Πέμπτη 27/08

School for Scoundrels (2006), του Todd Phillips. STAR, 22:00, διάρκεια 99’.
Υπό άλλες συνθήκες μπορεί να προσπερνούσαμε αυτή την μικρή κωμωδία, ωστόσο το φετινό αριστουργηματικό Hangover του Τοντ Φίλιπς μας κάνει να ξαναδούμε όλη την φιλμογραφία του με άλλο μάτι. Μόνιμα ντροπαλός νεός ερωτεύεται μια κοπέλα και προκειμένου να καταφέρει να την κερδίσει παίρνει μαθήματα από εξπέρ του είδους ώστε να ξεπεράσει τις ντροπές του και να μπορέσει να κάνει την κίνησή του. Αντί όμως να λύσει το πρόβλημά του, δημιουργεί έναν ακόμη πονοκέφαλο αφού την κοπέλα φαίνεται να γουστάρει και ο εξπέρ που εμπιστεύτηκε. Φοβερός και τρομερός ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον στην ερμηνεία του και μερικές πραγματικά αστείες στιγμές σε μια προβολή του STAR που αξίζει... συγχαρητήρια!
Βαθμολογία: * * *


Παρασκευή 28/08

A Face in the Crowd (1957), του Elia Kazan. Βουλή, 22:30, διάρκεια 109’.
Τολμηρό (τουλάχιστον στην εποχή του) φιλμ του Καζάν που μέσω της ιστορίας ενός μέσου αμερικανού πολίτη που από το πουθενά γίνεται αστέρι των ΜΜΕ απλώς με τη βοήθεια μιας παραγωγού του ραδιοφώνου. Εύστοχο και επίκαιρο, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο και τόσο ενοχλητικό (όχι για εμάς φυσικά...).
Βαθμολογία: * * *

Before Night Falls (2000), του Julian Schnabel. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 129’.
Πριν καταπιαστεί απολύτως επιτυχημένα με το «Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», ο Τζούλιαν Σνέημπελ επιχείρησε μια λίγο «πειραγμένη» δραματική αφήγηση της ιστορίας του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας. Ο ίδιος, ομοφυλόφιλος και συνεπώς κυνηγημένος δεινά από το καθεστώς της χώρας του, εξέδιδε τα ποιήματά του στην Γαλλία, όπου και βραβεύονταν συστηματικά. Θέλοντας να μιλήσει για τις χιλιάδες ανθρώπινες ιστορίες που εφάπτονται σε αυτή του Αρένας, τραβήχτηκε ελαφρώς από την ξεκάθαρη βιογραφία επιλέγοντας ένα δράμα στηριζόμενο περισσότερο στην μυθοπλασία. Σπουδαία ερμηνεία (και τεράστιος αρωγός στην καλλιτεχνική επιτυχία του φιλμ) από τον Χαβιέρ Μπαρδέμ που τον έβαλε για τα καλά στον κινηματογραφικό χάρτη.
Βαθμολογία: * * *


Σάββατο 29/08

America, America (1963), του Elia Kazan. Βουλή, 21:00, διάρκεια 168’.
(σ.α. Στα τέλη του 19ου αιώνα ένας νεαρός Έλληνας της Μ. Ασίας ονειρεύεται την Αμερική, την ώρα που ο ίδιος και οι συγγενείς του βιώνουν την καταπίεση και τον καθημερινό εξευτελισμό από τους Τούρκους που έχουν κατακτήσει πλέον την περιοχή. Τουλάχιστον 5 αστεράκια για μια απ' τις σημαντικότερες, αν όχι την σημαντικότερη, ταινία του Kazan, ο οποίος στην πιο φάλτσα νότα της φιλμογραφίας του υπερκερνά στουντιακούς συμβιβασμούς εκμεταλλευόμενος την γονιδιακή/πολιτιστική του κληρονομιά και παραδίδει ένα σπάνιας ομορφιάς ποιητικό φιλμ. Εμπνευσμένο απ' την πραγματική ιστορία του Σταύρου Τοπούζογλου, που δημιουργώντας την δική του Οδύσσεια εξασφάλισε στους απογόνους του -ένας εκ των οποίων και ο σκηνοθέτης- ένα καλύτερο αύριο στην σύγχρονη Γη της Επαγγελίας.)

Matchstick Men (2003), του Ridley Scott. STAR, 23:00, διάρκεια 107’.
Περισσότερο σαν αξιοπερίεργο στην φιλμογραφία του Σκοτ αξίζει να το παρακολουθήσετε καθώς κατά τ’ άλλα δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια συμπαθή... βλακειούλα όπου ορκισμένος αλλά και νευρωτικός απατεώνας αλλάζει άρδην συνήθειες με την εμφάνιση της έφηβης κόρης του (της οποίας την ύπαρξη αγνοούσε) στη ζωή του. Δεν τα πάει και άσχημα με τους χαρακτήρες του και κουμαντάρει το συναισθηματικό κομμάτι σαν ανάλαφρη κωμωδία, όπως μάλλον έπρεπε να κάνει, ωστόσο το φιλμ δεν ανεβαίνει σκαλοπάτι (και δεν είναι να πεις ότι μένει στο... πλατύσκαλο, αλλά διστάζει να κάνει το πρώτο βήμα κιόλας) και τελικά το καλύτερο που μένει από αυτό είναι ότι ο Κέητζ επιτέλους δεν ήταν αντιπαθητικός και ο Ρόκγουελ είναι COOL. Όχι και πολλά πράγματα, ε;
Βαθμολογία: * *

Misery (1990), του Rob Reiner. Alpha, 23:00, διάρκεια 120’.
Ενοχλητικά υπερεκτιμημένο (αλλά φυσικά καθόλου κακό) φιλμ του Ράινερ από το ομώνυμο μπεστ σέλλερ του Στίβεν Κινγκ, στο οποίο μια γυναίκα με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα από την κοινωνική της απομόνωση κρατάει με το ζόρι στο σπίτι της τον αγαπημένο της συγγραφέα, ασκώντας βία και απειλώντας για πολύ χειρότερα αν ο ίδιος δεν συνεχίσει να γράφει τα αγαπημένα της αισθηματικά βιβλία. Η Κάθι Μπέητς ήταν όντως σπουδαία στην τελείως αβανταδόρικη όμως περσόνα που υποδυόταν και έτσι βρέθηκε με το αγαλματάκι του θείου Όσκαρ στα χέρια.
Βαθμολογία: * * *

5x2 (2004), του Francois Ozon. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 90’.
Όταν ο Μάριον και η Ζιλ χωρίζουν, αναπόφευκτα το παρελθόν χτυπάει την πόρτα του μυαλού μέσω των αναμνήσεων και ο Φρανσουά Οζόν (στο μοναδικό καλό φιλμ της καριέρας του) στήνει την αφήγησή του ανάποδα ταξιδεύοντάς μας στο χρονικό της σχέσης αυτής, από το τέλος ως την αρχή. Ένα συγκλονιστικό αριστούργημα, μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της (2004), το έργο ζωής αυτό του Οζόν επιλέγει σχεδόν σοφά πέντε σκηνές από την ζωή του ζευγαριού, μας φέρνει αντιμέτωπους με την βαθιά πεσιμιστική ανθρώπινη φύση και στα μούτρα του θεατή πετά την πορεία, που όσο εκατό ευτυχείς καταλήξεις (και ποια "κατάληξη" είναι ευτυχής άλλωστε;) δεν αξίζει. Εξαιρετικές ερμηνείες από την Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και τον Στέφαν Φρέις, οπωσδήποτε η προβολή της εβδομάδας.
Βαθμολογία: * * * *

B. Monkey (1998), του Michael Radford. ET3, 00:30, διάρκεια 90’.
Ο Ράντφορντ του έξοχου μελοδράματος “Il Postino” καταπιάστηκε λίγο αργότερα με αυτό το στιλιζαρισμένο και ευχάριστο φιλμάκι με την Άσια Αρτζέντο (στα πολύ σημαντικά προτερήματα της ταινίας). Το 5x2 που προβάλλεται την ίδια όμως ώρα, καθιστά το φιλμ αυτό βροντερό αουτσάιντερ για προβολή.
Βαθμολογία: * * *

* * * * *

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Τηλεόραση 09/08 - 15/08/2009

Τους τρέλανε η ζέστη τους υπεύθυνους προγράμματος των καναλιών και γι’ αυτή την εβδομάδα τα αριστουργήματα που προβάλλονται είναι ουκ ολίγα. Καλό αυτό υποθέτω για όσους έμειναν πίσω, όπως εγώ, να γράφουν κειμενάκια για τις ταινίες του Δεκαπενταύγουστου, να δουλεύουν χωρίς άδεια, να προσέχουν την πόλη γενικότερα... Πάμε να δούμε.


Κυριακή 09/08

The Wings of the Dove (1997), του Iain Softley. ΕΤ3, 18:00, διάρκεια 102’.
Η ταινία στην οποία λατρεύεις την Μπόναμ Κάρτερ. Το ίδιο και η ακαδημία που, γι’ αυτή την εξαίσια κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Χένρι Τζέημς της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Τα πλούτη και η χλιδή που φαίνονταν να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για μια ξεπεσμένη αριστοκράτισσα της βρετανικής υψηλής κοινωνίας, την στοιχειώνουν όταν επανεμφανίζονται, παρασέρνοντας έρωτες και ηθικές υπολήψεις. Προσεκτικά δομημένο, το σενάριο του Χοσείν Αμίνι κρατάει όσα κινηματογραφικά χρειάζεται ο αναπάντεχα καλός εδώ Ίαν Σόφτλι, λύνοντάς του τα χέρια με τρόπο τέτοιο ώστε να δουλέψει τελικά, όπως έπρεπε, σε ψυχολογικό βάθος με τους ήρωές του.
Βαθμολογία: * * * (Μωρέ μπράβο!)

Maccheroni (1985), του Ettore Scola. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 103’.
Αν και προτιμώ τις κωμικές στιγμές του Ετόρε Σκόλα, αυτό το ευχάριστο κατά τ’ άλλα ταινιάκι για τον έρωτα ενός Αμερικανού με μια Ναπολιτάνα που συντηρείται από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τρόπο κάπως... ανορθόδοξο, περνάει χωρίς να αγγίζει ιδιαίτερα. Βέβαια, η παρουσία της Ντάρια Νικολόντι από μόνη της είναι ένας καλός λόγος για να δούμε ξανά το φιλμ αν και η ημέρα το... καταδικάζει.
Βαθμολογία: * * (Για τη... Ντάρια)

Citizen Kane (1941), του Orson Welles. Βουλή, 22:30, διάρκεια 115’.
Όταν ο μεγαλοεκδότης και δισεκατομμυριούχος Τσαρλς Φόστερ Κέην πεθαίνει, ένας δημοσιογράφος ρίχνεται στην έρευνα της ζωής του, αποφασισμένος να ανακαλύψει την μυστηριώδη έννοια της τελευταίας λέξης που είπε πριν πεθάνει. Όταν το φιλμ αυτό απαντάται στο 90% των λιστών ως η κορυφαία στιγμή του κινηματογράφου, ό,τι κι αν γράψουμε περιττεύει. Άλλωστε, από το πρώτο της δευτερόλεπτο ακόμη και ο πιο άσχετος αντιλαμβάνεται την εικαστική της τελειότητα και αν της δώσεις λίγα λεπτά θα σε διαλύσει σαν ωστικό κύμα με την καινοτόμα κινηματογράφιση αλλά και γραφή της, ένα πραγματικό αλλά και επικίνδυνο tête-à-tête με την ιστορικότερη καμπή στην πορεία της σπουδαιότερης τέχνης του ανθρώπου.
Βαθμολογία: Μαντέψτε.

Glory Road (2006), του James Gartner. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 118’.
Αν και συνήθως είναι εξαιρετικά βλακώδεις, όλοι μας (ΟΚ, έστω, οι άντρες) γουστάρουμε τις αθλητικές ταινίες. Είτε με λευκούς που δεν πηδάνε, είτε με σβάστικες στα δοκάρια και αποδράσεις, είτε σε καρτούν με πρωταγωνιστές Βενιαμίν που κάνουν κατακόρυφα σουτ, αλλά και με τα προβλήματα κάθε Κυριακής, βρίσκουν το δρόμο για την συμπάθειά μας. Κάτι τέτοιο και εδώ (με το φιλμ του Γκάρτνερ να ξαναβλέπεται άνετα), στην αληθινή ιστορία του προπονητή Ντον Χάσκινς ο οποίος κατάφερε να επιβάλλει την απόφασή του και να θριαμβεύσει σε έναν θρυλικό αγώνα μπάσκετ με την ομάδα του να αποτελείται αποκλειστικά από μαύρους παίκτες. Το κοινωνικό σχόλιο, αν και παρόν, είναι βέβαια κάπως επιφανειακό παρότι ο ίδιος ο Γκάρντερ οδηγεί την ταινία του με βάση αυτή την κατεύθυνση.
Βαθμολογία: * * (Οι μαύροι και μπορούν και πήδηξαν)

The Girl in the Park (2007), του David Auburn. STAR, 23:00, διάρκεια 109’.
Η Τζούλια έχει χάσει την κόρη της όταν ήταν 3 ετών και εξαφανίστηκε σε μια βόλτα στο πάρκο. 15 χρόνια μετά (σε ένα εντυπωσιακά ανόητο fast forward του φιλμ) και έχοντας γίνει αφόρητα εσωστρεφής, γνωρίζει ένα ταλαιπωρημένο κορίτσι και με τον καιρό αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση. Τα παιχνίδια του μυαλού όμως, απρόβλεπτα ως είναι, την κάνουν να δει την χαμένη κόρη της στο πρόσωπο της νεαρής κοπέλας. Βλακεία ολκής από τον πρωτο(και τελευταιο-)εμφανιζόμενο Όμπερν σε όλη τη διάρκεια της οποίας αναρωτιέσαι για τον λόγο που ακόμα την παρακολουθείς. Η Σιγκούρνι την κάνει την προσπάθειά της, αλλά εμείς είμαστε επί 100 λεπτά ένα βήμα πριν απ’ το απονενοημένο...
Βαθμολογία: 0 (Ας μου εξηγήσει κάποιος ΓΙΑΤΙ)

The Godfather: Part II (1974), του Francis Ford Coppola. ΑΝΤ1, 23:00, διάρκεια 200’.
Η φαμίλια των Κορλεόνε στο δεύτερο μέρος της σειράς ξετυλίγεται μέσα από μια εντυπωσιακά δαιδαλώδη αλλά και σχεδόν άναρχη αφήγηση, η πορεία του Βίτο (συγκλονιστική ερμηνεία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο που υποδύεται τον χαρακτήρα του ογκόλιθου Μάρλον Μπράντο σε νεαρή ηλικία) στην κορυφή του εγκλήματος, η μπίζνα, ο άρρηκτα συνδεδεμένος με την πολιτική διαφθορά καπιταλισμός. Ένα από τα αριστουργήματα της δεκαετίας του ’70 αλλά και του παγκόσμιου σινεμά και προσωπικός θρίαμβος του σπουδαίου Κόπολα που κατάφερε να ξεπεράσει... τον εαυτό του. Τα 200 λεπτά του είναι σίγουρο πως θα σας αποτρέψουν (όπως και πρέπει) από την τηλεοπτική προβολή, αλλά οφείλετε να αποκτήσετε την κασετίνα με τα τρία φιλμ που, ούτως ή άλλως, πωλείται σε τιμή σκάνδαλο.
Βαθμολογία: * * * * *


Δευτέρα 10/08

Mortelle Randonnée (1983), του Claude Miller. ΕΤ1, 21:00, διάρκεια 120’.
Ο Μισέλ Σερό σε αυτή την συνεργασία του με τον Κλωντ Μιλέρ υποδύεται έναν ιδιωτικό αστυνομικό που έχει εδώ και χρόνια επιδοθεί στην αναζήτηση της χαμένης κόρης του. Όταν του ανατίθεται μια νέα υπόθεση σειράς δολοφονιών, οι σκέψεις ότι η βασική ύποπτη είναι η κόρη του, δεν έχει επιλογή από το να την βοηθήσει να ξεφύγει, ακολουθώντας την και προστατεύοντάς την από χώρα σε χώρα, ακόμα και όταν συνειδητοποιεί πως, εκτός από τον ίδιο, την γυναίκα ακολουθούν και τα πτώματα των εραστών της όπου πηγαίνει. Εξαιρετικό αστυνομικό φιλμ του καλύτερου μαθητή του Τρυφό και μια νέα φόρμα ευρωπαϊκού νουάρ, μπολιασμένου δηλαδή εκτός από μυστήριο και με έναν ερωτισμό ακαταμάχητο, με γερές δόσεις ενός μεταφυσικού τρόμου και με υπαινικτικό χιούμορ. Ο Μισέλ Σερό είναι καταπληκτικός με την «ήσυχη» ερμηνεία του ως εμμονοληπτικός και γερασμένος ντετέκτιβ που επιτέλους βρίσκει νόημα και κίνητρο στη δουλειά του και η Ιζαμπέλ Ατζανί είναι ένα από τα πιο όμορφα πλάσματα που κινηματογραφήθηκαν ποτέ. Ανάθεμα κι αν δεν την βοηθούσαμε όλοι κι ας προσθέταμε απλά στη λίστα των... θυμάτων.
Βαθμολογία: * * * *

Borsalino and Co. (1974), του Jacques Deray. Βουλή, 22:00, διάρκεια 110’.
Η συνέχεια του αστυνομικού Μπορσαλίνο χωρίς το αντίπαλο δέος (ο χαρακτήρας του Μπελμοντό δεν υπάρχει στο δεύτερο φιλμ) ήταν αναπόφευκτο να αποτύχει χρησιμοποιώντας ολόκληρη την ιταλική μαφία εναντίον ενός, εξόφθαλμα μηχανικά προς τέρψιν όλων των οπαδών του πρώτου φιλμ. Το φιλμ φυσικά δεν είναι κακό, αλλά η σύγκριση δεν θα μπορούσε να μην γίνει.
Βαθμολογία: * *

Hero (Ying Xiong) (2002), του Yimou Zhang. STAR, 22:00, διάρκεια 89’.
Σε πρώτο επίπεδο ένας εικαστικός άθλος, ένα οπτικό αριστούργημα (που, σημειωτέον, επανέλαβε και μάλλον ξεπέρασε ο Γιμού). Το σενάριό του αλλά και ίσως η πρόθεση του Γιμού είνα αυτά που δυσκολεύουν τη μετάβαση σε ένα επίπεδο βαθύτερο που έχει φανερά τις ρίζες του στην κινεζική παράδοση και κουλτούρα. Δεν επιθυμούσαμε φυσικά να ξεφύγουμε από την retinal ηδονή των άψογα χορογραφημένων και κινηματογραφημένων σκηνών πολεμικών τεχνών, αλλά να χρησιμοποιηθούν ως όχημα για το πραγματικό σινεμά, εκεί δηλαδή που κανείς συναντά χαρακτήρες, ψυχολογία, δραματικές συγκρούσεις, όπως έκανε ο ίδιος ο Γιμού λίγο αργότερα με τα Στιλέτα του.
Βαθμολογία: * * *


Τρίτη 11/08

Dr T and the Women (2000), του Robert Altman. Alpha, 21:00, διάρκεια 112’.
Οι γυναίκες του τίτλου για τον Δρ. Τ, επιτυχημένο γυναικολόγο, δεν είναι μόνο οι πελάτισσές του αλλά και η σχιζοφρενής σύζυγος, η έτοιμη να παντρευτεί αλλά και άστατη κόρη και φυσικά, η νέα σχέση του. Όλες έχουν την δική τους ιστορία, ωστόσο από την ιδιοσυγκρασία του ο Δρ. Τ δεν μπορεί να στενοχωρήσει καμία και πραγματικά αφοσιώνεται σε όλες, κινδυνεύοντας ο ίδιος να καταρρεύσει. Το ενδιαφέρον στο φιλμ αυτό δεν βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο, αλλά στην εντυπωσιακή αλλαγή ύφους του Όλτμαν (όχι ότι δεν τον είχαμε ικανό). Το ίδιο το φιλμ είναι εξαιρετικά αδιάφορο, παρά το εντυπωσιακό κολλάζ χαρακτήρων που επιχειρεί ο σκηνοθέτης.
Βαθμολογία: * *

Dark Water (2005), του Walter Salles. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 100’.
Πολύ καλή διασκευή του ομώνυμου ιαπωνικού φιλμ από τον βραζιλιάνο Βάλτερ Σάλες (Σπασμένος Απρίλης) με την εκθαμβωτικά όμορφη Τζένιφερ Κόνελι. Η κλασική ιστορία φαντασμάτων του Νακάτα μπαίνει σοφά σε καλούπια ψυχολογικά αλλά και κοινωνικού προβληματισμού. Η ασταθής συμπεριφορά (μια τρομακτική περίπτωση φανταστικής φίλης, οι συχνές εξαφανίσεις) της μικρής κόρης μιας γυναίκας που μετακομίζει μαζί της σε ένα παλιό διαμέρισμα, γίνονται ένα πρώτης τάξεως αφηγηματικό όχημα και ο διόλου τυχαίος Βάλτερ Σάλες όχι απλώς το αντιλαμβάνεται αλλά το επιδιώκει για να κινήσει την ιστορία του με βάση την αποξένωση της μεγαλούπολης, τη μοναξιά της οικογενειακής διάλυσης και την επερχόμενη ψυχοπαθολογία.
Βαθμολογία: * * *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 58’) θα προβληθούν οι ταινίες: Ακόμα της Εύης Καραμπάτσου, Απών του Βασίλη Λουλέ και Όχι πια Ιστορίες Αγάπης της Στρατούλας Θεοδωράτου. Είπαμε πόσο προτιμούσαμε όταν προβάλλονταν ξένες μικρομηκάδικες;

Το Μόνον της Ζωής μου Ταξείδιον (2001), του Λάκη Παπαστάθη. Βουλή, 23:00, διάρκεια 87’.
Από το κανάλι της Βουλής: “Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο εντεκάχρονος Βιζυηνός, μαθητευόμενος ράφτης στην Κωνσταντινούπολη, έχει για παρηγοριά τις διηγήσεις των περιπετειών του παππού του. Όμως, αντιμέτωπος με το θάνατο, ο παππούς ομολογεί στον εγγονό του πως όλες του οι περιπέτειες ήταν φανταστικές και ότι στη ζωή του έχει κάνει μόνο ένα ταξίδι.”

Τετάρτη 12/08

The Fugitive (1947), του John Ford. Βουλή, 22:00, διάρκεια 104’.
Ένας ιερέας αλλά και επαναστάτης (Χένρι Φόντα) προσπαθεί να φυγαδευτεί και να διαφύγει από ένα χωριό της Λατινικής Αμερικής όπου η θρησκεία και ειδικά ο Χριστιανισμός θεωρείται παρανομία. Παρά το προσωρινό του καταφύγιο, η απόδρασή του δεν θα είναι τόσο εύκολη. Αν και αρχικά εντυπωσιάζει με κάποιες από τις σκηνές του ως περιπέτεια, το φιλμ πρόκειται για ένα εξαιρετικό δράμα χαρακτήρων, τα αδιέξοδα των οποίων θα οδηγήσουν σε μια πρώτης τάξεως ψυχολογική καταγραφή από τον Τζον Φορντ.
Βαθμολογία: * * * * *


Πέμπτη 13/08

Fitzcarraldo (1982), του Werner Herzog. Βουλή, 22:00, διάρκεια 151’.
Ένας οραματιστής έμπορος καουτσούκ στο Περού, ονειρεύεται με τα χρήματα που κερδίζει να πραγματοποιήσει το όνειρό του: Ως λάτρης της όπερας, να χτίσει ένα θέατρο στη μέση της περουβιανής ζούγκλας, από όπου και αντλεί το προϊόν που του αποφέρει όλα του τα χρήματα. Άλλη μια συνεργασία του Χέρτσογκ με τον Κλάους Κίνσκι που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε αριστούργημα. Με θρυλικές σκηνές (όπως αυτή που ο Φιτσκαράλντο πάνω σε ένα ολόκληρο πλοίο που το σέρνουν ιθαγενείς από τη μία μεριά του βουνού στην άλλη (!), παίζει δίσκους του Καρούζο) και εξίσυ θρυλική ερμηνεία του Κίνσκι, το φιλμ του Χέρτσογκ είναι μια εξαιρετική ματιά στα όνειρα που, πριν καταστραφούν, καταστρέφουν όσους τα τολμούν.
Αν σας αρέσει, βρείτε τις δύο εξαιρετικές συλλογές DVD με ταινίες του Χέρτσογκ (6 η μία και 7 η άλλη) σε τιμή κάτω από 20 ευρώ απο την Anchor Bay. Σε περιοχή 1 αλλά και 2.
Βαθμολογία: * * * * * (Όπως και όλες οι ταινίες του Χέρτσογκ)

Open Water 2: Adrift (2006), του Hans Horn. STAR, 22:00, διάρκεια 84’.
Αν το πρώτο φιλμ λειτουργούσε αφαιρώντας όχι στη δράση αλλά σε όσα χωρούσαν στο κάδρο του, το δεύτερο θα έπρεπε επιπρόσθετα με τη σεναριακή ιδέα του να θεωρείται ήδη αριστούργημα. Η ιδέα της επιβίωσης είναι εδώ πολύ πιο ύπουλα υποβλητική, διαβολικά υπόγεια καθώς πλεόν εξαρτάται μόνο από τον άνθρωπο. Όλη η παρέα που βγήκε νεοπλουτιστικά να απολαύσει το πολυτελές ιστιοφόρο της καταμεσής του ωκεανού βρίσκεται από λάθος στη θάλασσα και η σκάλα δεν έχει κατεβεί με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να ανεβεί ξανά. Η ιδέα του πνιγμού, της εξουθένωσης, των ευθυνών και συγκρούσεων, της κλειστοφοβίας στο πιο ανοιχτό μέρος στον πλανήτη υποθάλπτουν έναν τρόμο που όσο το φιλμ κυλά, ετοιμάζει το μείγμα που τελικά εκρήγνυται θεαματικά.
Βαθμολογία: * * * * (Ανατριχιαστικό)


Παρασκευή 14/08

A Fistful of Dollars (Per un pugno di dollari) (1964), του Sergio Leone. Βουλή, 23:00, διάρκεια 100’.
Ένας περιπλανόμενος πιστολέρο φτάνει σε ένα απομονωμένο χωριό στα μεξικανικά σύνορα. Όταν ανακαλύπτει πως το χωριό διοικούν δυο αντίπαλες οικογένειες αποφασίζει προς εύνοιά του να πάρει το μέρος και των δύο, μέχρι να αλληλοεξοντωθούν. Μια νέα ανάγνωση του «Γιοζίμπο» του Ακίρα Κουροσάουα που εισήγαγε για τα καλά το σπαγγέτι γουέστερν, πειράζοντας την κλασική αμερικανική συνταγή. Τα φιλμ που ακολούθησαν ωστόσο, ήταν που απογείωσαν το είδος.
Βαθμολογία: * * * * (Ο Κακός, ο Κακός και ο Κακός)


Σάββατο 15/08

Green Card (1990), του Peter Weir. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 103’.
Ένας Γάλλος μετανάστης στην Αμερική παντρεύεται μια αμερικανίδα επιστήμονα προκειμένου να εκδοθεί η πράσινη κάρτα του. Ο λευκός αυτός γάμος σιγά σιγά βγάζει στην επιφάνειά του έναν έρωτα που τρεφόταν από όλες εκείνες τις προσωπικές στιγμές που δυο αληθινοί άνθωποι δεν μπορούν να αποφύγουν. Μπορεί αυτή να είναι η λιγότερο καλή ταινία του έξοχου Πίτερ Γουίαρ, ωστόσο είναι 10 φορές καλύτερη από τις μισές αισθηματικές κομεντί που είδαμε εδώ και μια δεκαετία.
Βαθμολογία: * * * (Για τις σκηνές των φωτογραφιών και μόνο, πάλι θα το άξιζε)

Le Temps du Loup (2003), του Michael Haneke. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 109’.
Χτυπημένο από το σύνολο της κριτικής και με έναν αποκαρδιωτικό μέσο όρο αστεριών στα περιοδικά της χρονιάς, θυμάμαι ότι ήταν μόλις η δεύτερη ταινία του Χάνεκε που έβλεπα. Έχοντας δει μονάχα τα Παιχνίδια του πιο πριν, αδυνατούσα να πιστέψω ότι αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να κάνει κακή ταινία (φανταστείτε όταν είδα τις υπόλοιπες). Και ευτυχώς δικαιώθηκα. Ο πιο σκεπτόμενος άνθρωπος του σινεμά αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, ο άνθρωπος που ο μεγάλος Γκοντάρ αξίζει να σηκωθεί και να παραχωρήσει τη θέση του, με πρόσχημα την ιστορία επιβίωσης μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν επιζήσει μιας τεράστιας (αλλά και άγνωστης) οικολογικής καταστροφής, μελετάει την ανθρώπινη συμπεριφορά, σαν Δημιουργός χτίζει τον κόσμο από την αρχή, τους χαρακτήρες του, την εικόνα και την ανθρωπότητα, ετοιμάζει την επερχόμενη κινηματογραφική Γέννεσή του με τον Κρυμμένο. Οπωσδήποτε μιλάμε για την ταινία της εβδομάδας την οποία θα βρείτε σε εξαιρετικό δισκάκι περιοχής 2 από την Articifial Eye, σε τιμή κάτω από 7 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * * *

Dangerous Liaisons (1988), του Stephen Frears. STAR, 00:30, διάρκεια 115’.
Με πρόσχημα τις ακολασίες της αριστοκρατίας της Γαλλίας του 18ου αιώνα, ο Στήβεν Φρίαρς (στο καλύτερο φιλμ της καριέρας του) στήνει πραγματικά άψογα το σκηνικό του για να ανατρέψει τη φύση του σεξουαλικού παιχνιδιού αλλά και να του βάλει μια πονηρή τρικλοποδιά αντιπαραθέτοντάς το με την ανθρώπινη φύση που άλλωστε το γεννά. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές (Μισέλ Φάιφερ, Τζον Μάλκοβιτς και Γκλεν Κλόουζ) με τις γυναικείες να είναι υποψήφιες για Όσκαρ. Ελπίζοντας άδοξα για μια καλή κόπια, θα προτιμήσουμε το απλό δισκάκι Περιοχής 2 με λιγότερα από 6 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

***

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Rachael Yamagata - Sunday Afternoon

Έτσι για να πούμε ότι πλέον με γνωρίζετε λίγο παραπάνω, σας αφιερώνω αυτή την ανάρτηση.

Λίγα πράγματα αγαπώ με πάθος στη ζωή μου. Υποθέτω ότι αφοσιώνομαι τόσο στο σινεμά, τη μουσική και έναν-δύο ανθρώπους που δεν χωράει τίποτε άλλο να διεκδικήσει ένα γενναίο κομμάτι από την καρδιά μου. Οποιοσδήποτε συνδυασμός όμως με διαλύει, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν μπλέκονται μέσα μου, τότε είναι που πάω να εκραγώ. Και η καρδιά μου καίει, "μια φλόγα φλεγόμενη", που λέει και ο αγαπημένος μας Antony.

Κάτι τέτοιο έγινε όταν άκουσα τούτο το αγαπημένο μου τραγούδι. Ύμνος στα πρωινά μου, ύμνος στα δύσκολα βράδια μου, στα ακουστικά μου στο δρόμο όταν τίποτα γύρω δεν υπάρχει για 9 λεπτά, στο δισκάκι που αφιέρωσα και αδίκησα όλα τα υπόλοιπα τραγούδια, στο αυτοκίνητο κι ας κάνω ώρες αμέτρητες να φτάσω.

Τέλος πάντων.

Δεδομένο ότι ο δίσκος της Rachael Yamagata, "Elephants... Teeth Sinking Into Heart", είναι ο πιο ολοκληρωμένος (και σε στιγμές αφόρητα εσωτερικός) δίσκος που άκουσα εδώ και περίπου έναν χρόνο που έχει βγει. Αν αρχίσουμε τα κομμάτια, δεν θα σταματήσουμε παρά σε αυτό που κλείνει το δίσκο. Το Sunday Afternoon όμως, δεν είναι από αυτό τον κόσμο. Λίγο το μαγικό της άγγιγμα στο πιάνο (ανεπαίσθητο θαρρείς στο κομμάτι), τα ελαφρά πατήματα στα πιατίνια, λίγο τα βιολιά που σε πυκνώνουν, τα αρπίσματα που σου γρατζουνάνε απευθείας την καρδιά και ο "Lucille" ήχος του σόλο, αυτή η σύνθεση οφείλει να θεωρείται ήδη κλασική.



Μπορείτε να ακούσετε το κομμάτι πατώντας ΕΔΩ.

***

It's a choice to stay
It's a dream, yeah, and I wanna wake
You have blood on your hands and I'm feeling faint
And, honey, you can't decide

I'm a drug you don't wanna give up
Smoke your cigarette and make your love flow
You poured blood in my heart, I can't get enough
I'm drowning and you can't decide

It's not about geography or happenstance
You need to fly and take a chance
You don't need to soar to emptiness
And float on high and forever dance alone
You're scared 'cause I feel like home

I hear your voice and I knew right away
If you were here what your eyes would say
I have blood on my feet as I walk away
Rivers are red, it's starting to rain

I'm not gonna live for you or die for you
Won't do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
You leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Won't do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
Oh, you leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Do anything, anymore for you
Because you leave me here on the other side
Oh, you leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
You leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Won't do anything anymore for you

I'm not gonna shed one more tear for you
Shed one more tear for you
I'm not gonna shed one more tear for you At least not 'til Sunday afternoon, Sunday afternoon...

***

Αν, αφού ακούσετε στην καλή ποιότητα του παραπάνω link αυτό το αριστούργημα, θέλετε να απολαύσετε και αυτό το ουράνιο πλάσμα που το εμπνεύστηκε, δείτε τα παρακάτω βίντεο.

Official VideoClip




Ακουστικό Live




Live στα LiveDaily Sessions




Rachael Yamagata @ The Park West (Live στις 23 Μαρτίου 2009)