Τηλεόραση 13/09 - 19/09/2009

Κυριακή 13/09

Το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο (2001), των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου. ALPHA, 21:00, διάρκεια 120’.
Περισσότερο σάτιρα και λιγότερο παρωδία του ελληνικού κινηματογράφου του παρελθόντος (αν και συγκλίνει προς τα αποτελέσματα του δεύτερου), απ’ όπου παρελαύνουν άπαντα σχεδόν τα «διαμάντια» του ’60 με φανερή έμφαση στα ανυπόφορα μελοδράματα. Αυτό το υπερφιλόδοξο εγχείρημα ευτυχώς βρίσκει τους δημιουργούς του σε κέφια αν και καθόλου δεν αποφεύγουν οι ίδιοι να «βολευτούν» με απλές αναπαραστάσεις σκηνών των, ούτως ή άλλως, γελοίων αυτών ταινιών. Βέβαια, όλοι θα γελάσουν και μάλιστα πολύ όλο αυτό εις βάρος μιας πραγματικά αυθεντικής δημιουργίας που θα μπορούσε να βρει χώρο, έστω και στα διαστήματα του παρωδικού παροξυσμού των Ρέππα και Παπαθανασίου.
Βαθμολογία: * *

Shooter (2007), του Antoine Fuqua. ΑΝΤ1, 21:00, διάρκεια 126’.
Ένας δεινός σκοπευτής που έχει αποσυρθεί και ζει αυτοεξόριστος προσπαθώντας να συνέλθει από τον θάνατο ενός αθώου πολίτη, επιστρέφει ύστερα από τις παροτρύνσεις των πρώην συναδέλφων του προκειμένου να αποτρέψουν την απόπειρα δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου, όμως τελικά βρίσκεται μπλεγμένος να κατηγορείται για την δολοφονία που κλήθηκε να αποτρέψει. Στην εξαιρετική του “Μέρα Εκπαίδευσης” ο Φούκουα δεν χαρίστηκε σε κανέναν, ούτε καν στα αστέρια του καστ του. Κι ενώ στον Εκτελεστή του επιστρατεύεται το ταλέντο του στην κινηματογράφηση των σκηνών δράσης και μερικών καλών στιγμών στην εισαγωγή της υπόθεσης γρήγορα πνίγεται στις συμβάσεις και κολλάει στις συνεχή αναζήτηση σεναριακού οχήματος. Δεν είναι κακό, παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα, παρά τα εμφανή προβλήματά του. Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ, όπως πάντα, είναι αξιοπρεπέστατος.
Βαθμολογία: * *

Dead Man (1995), του Jim Jarmusch. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 121’.
Ο Τζόνι Ντεπ (μάλλον στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του) ερμηνεύει μοναδικά στο σημαντικό αυτό αριστούργημα των ‘90s (και μια από τις καλύτερες ταινίες του Τζάρμους) έναν λογιστή που ταξιδεύει στην Αγρια Δύση του τέλους του 19ου αιώνα για να πιάσει δουλειά και αντ’ αυτού βρίσκεται να έχει δολοφονήσει κάποιον και να των κυνηγούν όλοι οι πληρωμένοι δολοφόνοι της περιοχής. Στην πορεία του προς την φυγή γνωρίζει έναν περίεργο Ινδιάνο που τον ακολουθεί, πιστεύοντας πως πρόκειται για την μετεμψύχωση του ποιητή Γουίλιαμ Μπλέικ. Απόλυτο ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης, δεν διστάζει να μιλήσει για τον θάνατο (ως τελικό προορισμό αυτού του... ταξιδιού) με αυθάδεια, τυλιγμένο στον μυσταγωγικό του μανδύα. Ένας νεκρός (όπως ο τίτλος και το όνομα του ήρωά του) που ταξιδεύει σε μια ήπειρο νεκρών ανθρώπων και νεκρών πολιτισμών, μέχρι να χαθεί οριστικά στο τέλος της περιήγησής του. Πραγματικό ποίημα και, φυσικά, η προβολή της εβδομάδας. Βαθμολογία: * * * * *


Δευτέρα 14/09

Coffee and Cigarettes (2003), του Jim Jarmusch. Βουλή, 22:00, διάρκεια 105’.
Σπονδυλωτή ταινία του Τζάρμους στην οποία εμφανίζονται από τον Μπενίνι και την Μπλάνσετ μέχρι τον Τομ Γουέιτς και τον Ίγκι Ποπ απλώς για να συναντηθούν και να μιλήσουν (περί ανέμων και υδάτων θα λέγαμε). Όσοι σπουδαίοι εμφανίζονται, με ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι καφέ αναλύουν τα άλλοτε ανάλαφρα κι άλλοτε πιο σοβαρά (όπως οι ίδιοι θα ήθελαν να τα βλέπουν) θέματά τους σε ένα σύνολο 11 σκετς που γύρισε ο Τζάρμους σε διάστημα αρκετών χρόνων. Η μαγεία του καθημερινού και του απλού εξυμνείται από έναν σπουδαίο κινηματογραφιστή.
Βαθμολογία: * * *

On the Town (1949), του Stanley Donen. STAR, 04:30, διάρκεια 98’.
Πρώτη σωστή κίνηση για το STAR που προβάλλει αυτό το ανυπόφορο μιούζικαλ (όπως και τα περισσότερα του... συναφιού) στην ώρα που του αξίζει. Οι βιτσιόζοι που ξημερώματα Τρίτης θέλουν να δουν τηλεόραση θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.


Τρίτη 15/09

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 60’) θα προβληθούν οι ταινίες Αθέμιτος Συναγωνισμός του Δήμου Αβδελιώδη, Μήδεια 70 του Μιχάλη Παπανικολάου και Η Ρόδα του Θεόδωρου Αδαμόπουλου.

Liberty Heights (1999), του Barry Levinson. STAR, 04:00, διάρκεια 118’.
Αν και η ταινία παρουσιάζει ένα αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον (η ιστορία άλλωστε δύο νεαρών εβραίων στην Βαλτιμόρη των ’50s περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία), η προβολή του καναλιού είναι, για άλλη μια φορά, καταδικαστική.
Βαθμολογία: * * *


Τετάρτη 16/09

Ladri di Biciclette (1948), του Vittorio De Sica. Βουλή, 23:00, διάρκεια 85’.
Από τις σημαντικότερες στιγμές του παγκόσμιου σινεμά, ένα φιλμ που δίδαξε και δημιούργησε ένα ολόκληρο ρεύμα (νεορεαλισμός) για το ιταλικό σινεμά που με τη σειρά του επηρέασε σκηνοθέτες διεθνούς βεληνεκούς. Η φαινομενικά απλή ιστορία ενός πάμφτωχου ιταλού που καταφέρνει να βρει δουλειά ως αφισοκολλητής και χάνει σχεδόν τα πάντα όταν του κλέβουν το ποδήλατο – εργαλείο της δουλειάς του, κινηματογραφεί με ασυγκράτητο ρεαλισμό τη φτώχεια της μεταπολεμικής Ιταλίας χωρίς στιγμή να καταφεύγει σε φτηνές ηθικολογίες, χωρίς να χρησιμοποιεί την αυθεντική της συγκίνηση εκβιαστικά, παραδίδοντας ένα ουμανιστικό αριστούργημα.
Βαθμολογία: * * * * *


Πέμπτη 17/09

Wedding Crashers (2005), του David Dobkin. STAR, 22:00, διάρκεια 120’.
Δυο κολλητοί έχουν την περίεργη συνήθεια να πηγαίνουν απρόσκλητοι σε γάμους και να την πέφτουν στις ελεύθερες γυναίκες που θα βρουν εκεί. Όταν ο ένας από τους δύο θα ερωτευθεί μια κοπέλα που γνώρισε (και δεν είναι άλλη από την κόρη ενός αμερικανού υπουργού) τα πράγματα θα πάνε διαφορετικά από ό,τι τα υπολόγιζαν. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι σε στιγμές το φιλμ του Ντόμπκιν γίνετια ξεκαρδιστικό (ειδικά όταν στο παιχνίδι μπαίνει ο απίθανος Γουίλ Φέρελ), οφείλουν όμως και οι φανατικοί του φιλμ τα παραδεχτούν ότι τα αστεία του μερικές φορές είναι άβολα και αμήχανα και επίσης σε μεγάλα μέρη του φιλμ αργούν να κάνουν την εμφάνισή τους. Έτσι, ολόκληρα γκαγκς μετατοπίζουν τη σημαντικότητά τους από το κωμικό timing (το άλφα και το ωμέγα της κωμωδίας, όμως) αποκλειστικά στο σίγουρο ταλέντο των πρωταγωνιστών τους που δεν βγάζουν πάντα το φιλμ... ασπροπρόσωπο.
Βαθμολογία: * *

Hanussen (1988), του István Szabó. Βουλή, 22:00, διάρκεια 110’.
Δεν έχουμε δει το συγκεκριμένο φιλμ. Διαβάζουμε από το κανάλι της Βουλής: «Ένας τραυματίας του Α΄ Παγκ. Πολέμου, διαπιστώνει πως διαθέτει μια έκτη αίσθηση, που τον κάνει διάσημο υπνωτιστή και «μάντη». Λέει πάντα την αλήθεια για όσα προβλέπει κι αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό για ένα μέλλον στη ναζιστική Γερμανία.»


Παρασκευή 18/09

Buried Alive (1990), του Frank Darabont. ALTER, 24:00, διάρκεια 98’.
Πριν την Απόδρασή του με τη Ρίτα Χέιγουορθ, πριν το Πράσινο Μίλι του και τον κινηματογράφο Ματζέστικ , ο «πολύς» Φρανκ Ντάραμποντ είχε κάνει την καλύτερη ταινία του (την ξεπέρασε φυσικά με την καινούρια οπτική του στην Ομίχλη του Κινγκ), ένα καθαρόαιμο θρίλερ. Μια γυναίκα που διατηρεί κρυφά δεσμό με ένα γιατρό , δηλητηριάζει τον άντρα της και μαζί με τον εραστή της τον θάβουν. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι ο ίδιος δεν έχει πεθάνει και θα βγει από τον τάφο του ορκισμένος εκδίκηση. Ακολουθεί ένα σκληρό ψυχολογικό θρίλερ αλλά με αρκετά μακάβριες σκηνές και υπόγειο χιούμορ. Πολύ καλή προβολή από το Άλτερ.
Βαθμολογία: * * *


Σάββατο 19/09

Hulk (2003), του Ang Lee. Alter, 21:00, διάρκεια 137’.
Παρεξηγημένη, η οπτική του σπουδαίου Ανγκ Λι στον κόμικ μύθο του Hulk, μπολιασμένη με φροϋδικές και φιλοσοφικές αναφορές, ήταν γραφτό να απαξιωθεί από ένα κοινό που περίμενε έναν «ανόητο» ήρωα και μια περιπέτεια δράσης (τους ήρθε κανονικότατα 5 χρόνια μετά, με τον «Απίθανο» Hulk, να τον χαίρονται...), πιθανότατα συνδέοντας τον Ανγκ Λι με τον συνεπώνυμό του, Μπρους. Για όσους επιθυμούν μια ανοιχτόμυαλη προβολή, ας αναζητήσουν το εξαιρετικό διπλό δισκάκι Περιοχής 1. Δεν θα τους πάρει περισσότερα από 5-6 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

Solaris (Solyaris) (1972), του Andrei Tarkovsky. Βουλή, 22:00, διάρκεια 165’.
Περισσότερο έχοντας στην άκρη του λιγότερο μεταφέροντας το μυθιστόρημα του Στάνισλαβ Λεμ, ο σπουδαίος Ρώσος παρασύρεται στην επιστημονική φαντασία, με οδηγό έναν αστροναύτη ψυχολόγο που εξερευνεί τον πλανήτη Σολάρις και ανακαλύπτει ότι είναι γεννήτρια οπτασιών και φαντασιώσεων που ανασύρονται από τη μνήμη του. Μυστικισμός, όρια μεταφυσικού, θρησκευτική αλληγορία πάνω σε καθαρόαιμο μοτίβο επιστημονικής φαντασίας, το «Σολάρις» πρόκειται για το πρώτο αληθινό αριστούργημα της δεκαετίας του ’70. Τα 165 λεπτά του φιλμ και το ανεπανάληπτο αμερικανικό δισκάκι της Criterion Collection ίσως κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση κάποιους, οι υπόλοιποι όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σπουδαίο και ποιητικό έργο.
Βαθμολογία: * * * * *

*****

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

The Curious Case of Benjamin Button (2008), του David Fincher

Το κείμενο που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από την εξαιρετική ματιά του φίλου Ηλία Δημόπουλου στο φιλμ, όπου συνόψισε με ενοχλητική ευστοχία την αντίστοιχη προσωπική του υπογράφοντος σε αυτό. «Θεού θέλοντος και Καιρού επιτρέποντος», έλεγαν οι παλιότεροι.

Κάθε ζωντανό ον στον άλλοτε μίζερο κι άλλοτε εξαιρετικά συναρπαστικό πλανήτη μας κουβαλάει πάνω του ένα ρολόι. Ένα ελαφρώς χαλασμένο ρολόι αφού άλλο μετράει γρήγορα κι άλλο αργά (βασανιστικά ή προς τέρψιν μιας ευτυχισμένης ζωής, αυτό έχει πολύ μεγάλη βιολογική, φιλοσοφική και κοινωνιολογική σημασία, αλλά είναι εκτός των στόχων του παρόντος κειμένου), πάντοτε όμως προορισμένο, με την υποχονδριακά προσεκτική, την κάκιστη ή την στοιχειωδώς καλή του συντήρηση, να κολλήσει τους δείκτες του για πάντα. Το στοίχημα τούτης της θλιβερά μικρής ή βαμπιρικά μεγάλης περιπλάνησης είναι να κερδίσουμε στα σημεία τον αντίπαλο πριν αυτός δεδομένα μας ρίξει στο καναβάτσο. Να προλάβουμε με την καρδιά μας να κλέψουμε εκείνες τις στιγμές που αργότερα θα φυλάξουμε στο μυαλό μας για πάντα (και εκεί είμαστε, ευτυχώς, θριαμβευτές), έναν μηρυκασμό δηλαδή: Απ’ το μυαλό για λίγο στην καρδιά, ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και πίσω στο σεντούκι του μνημονικού. Και κάπως έτσι περνάνε οι ζωές όλων.

Ο Χρόνος δεν είναι σαρωτικός γιατί οδηγεί έναν προδιαγεγραμμένο βηματισμό προς τον Θάνατο, αυτό θα ήταν απαράδεκτα μοιρολατρικό. Ο Χρόνος είναι αμείλικτος μόνο για το μικρό εκείνο διάστημα, την στιγμή εκείνη, όπου το παρόν γίνεται παρελθόν και δεν προλάβαμε να αγγίξουμε, να μιλήσουμε, να νιώσουμε κάποιον, να πάρουμε μια διαφορετική απόφαση, να ζήσουμε το πάθος πριν τη λογική. Για τον λόγο αυτό άλλωστε μια εξαιρετική σπουδή στην έννοια και την επίδραση του Χρόνου σαν τούτη εδώ γίνεται εμμονοληπτική. Όλες όμως εκείνες οι αντιθέσεις που είναι η μήτρα της ανθρώπινης φύσης (η μίζερη ή συναρπαστική οπτική του κόσμου, η αξιολόγηση των στιγμών) ενώνονται υπό μια οικουμενική αλήθεια για την πραγματική ζωή του ανθρώπου, όπως αυτή πορεύεται: Από τον Έρωτα εκκινεί και στον Θάνατο καταλήγει, οτιδήποτε κι αν συμβεί ενδιάμεσα.

Η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον είναι παράξενη απλώς γιατί αυτός γεννιέται με συνθήκες διαφορετικές: Με ένα γερασμένο σώμα ως παιδί και με ένα μωρουδιακό λίγο πριν τον φυσιολογικό του θάνατο, ωστόσο και τούτη η ζωή οδηγείται από την μεγάλη οικουμενική αλήθεια της εκκίνησης και της κατάληξής της. Όπως ο καθένας, έτσι και ο Μπέντζαμιν επιλέγει να ζήσει την (παράξενη) ζωή του όπως εκείνος θέλει (αλλά και όπως εκείνη του επιτρέπει). Και, ευτυχώς, ζει το τώρα αδιαφορώντας για το νόημα μιας ζωής που, ούτως ή άλλως, είναι μάλλον σύντομη. Από την αρχή ως το τέλος ή, εν προκειμένω, από το τέλος ως την αρχή. Πριν ο Fincher γεμίσει με ιστορίες κάτω από την ομπρέλα της χρονοϊστορίας του το φιλμ, πριν εγκλωβιστούμε μαζί με τον εκπληκτικό Μπραντ Πιτ σε βλέμματα απορίας, έχει φροντίσει να παραδοθεί στον Χρόνο, βαδίζοντας επικίνδυνα σε μια μοιρολατρική γραμμή: Ο ωρολογοποιός που φτιάχνει ένα ρολόι του οποίου οι δείκτες γυρνούν ανάποδα και ύστερα αποσύρεται στη γνώση του ότι ο Χρόνος δεν σταματά, πόσω μάλλον δεν γυρνά πίσω κατά βούληση. Και μαζί με αυτόν ούτε οι νεκροί του, ούτε οι μοναδικές στιγμές που πήρε στο φευγιό του. Και γι’ αυτό η γερασμένη Ντέιζι βλέποντας τον Θάνατο να πλησιάζει (ή τον Χρόνο της να τελειώνει, όπως προτιμούμε ματαιόδοξα να λέμε) ζει ξανά τη ζωή της μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της και με το ίδιο το νόημα της ζωής στο πλάι της. Τι κι αν το βρήκε αργά, τι κι αν δεν το έβρισκε. Έζησε κι αυτή το παρόν, έγραψε το μέλλον της, αναπολεί το παρελθόν που η ίδια δημιούργησε και τελικά οριοθέτησε (ως ένας ακόμη θνητός άνθρωπος) την αιωνιότητα και τη “παντοτινότητα” στη διάρκεια μιας ζωής, όπου και έχει νόημα. Κι αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτό το φιλμ ένα συγκλονιστικό αριστούργημα, είναι η ίδια η αδυναμία του Fincher, του μοναδικού στον κινηματογραφικό πλανήτη που τόλμησε μια τόσο υπερβατική ευθεία αναλογία του Χρόνου με τον Θάνατο προκειμένου να διηγηθεί μια ερωτική ιστορία, να ξεφύγει από τα όσα περιβάλλουν την ιστορία αυτή. Το προσπαθεί ως το τέλος χωρίς να τα καταφέρνει και εκεί που για δυόμιση ώρες νομίζεις πως έχεις δει ένα αποστασιοποιημένο και συναισθηματικά κλινικό φιλμ που σπουδάζει τον Χρόνο και δεν χωρά καρδιακές συγκινήσεις, εκείνο το βλέμμα αναγνώρισης του Μπάτον (περίπου όπως το «φυσιολογικό» μωρό ενστικτωδώς αναγνωρίζει την μητέρα του στις πρώτες του ματιές) στην Ντέιζι λίγο πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα, είναι εκεί για να σου σμπαραλιάσει την καρδιά και να στείλει στο μνημονικό σου άλλη μια συγκλονιστική στιγμή για να μηρυκάζεις.

Τηλεόραση 23/08 - 29/08-2009

Κυριακή 23/08

Captain’s Corelli’s Mandolin (2001), του John Madden. ΑΝΤ1, 21:00, διάρκεια 125’.
Από τη διάσημη νουβέλα του Λουίς Ντε Μπερνιέρ και τον έρωτα μιας Κεφαλονίτισσας για έναν Ιταλό των κατοχικών δυνάμεων εμπνεύστηκε αυτή την κινηματογραφική μεταφορά ο Τζον Μάντεν και μας έδωσε αυτό το σχετικά συμπαθές (αν και αδιάφορο) καρτ-ποστάλ δράμα που αν είναι ευχάριστο είναι γιατί δεν εμβαθύνει στην προβληματική συνύπαρξη των εμπλεκόμενων λαών, τον κοινωνικό αντίκτυπο που έχει αυτή η ερωτική ιστορία, ούτε επιχειρεί μια ηθογραφία που δεδομένης της κουλτούρας που αφορά, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους φυσικά, δεν έχει κανένα κινηματογραφικό ενδιαφέρον.
Βαθμολογία: * *

Il Caimano (2006), του Nanni Moretti. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 112’.
Θα ήθελε να είναι πολύ πιο αιχμηρή και πνευματώδης η σάτιρά του ο Νάνι Μορέτι, ωστόσο ο ίδιος έχει κινηματογραφικά γεράσει όπως ο ήρωας της ταινίας του (παρηκμασμένος κινηματογραφικός παραγωγός που επιχειρεί να χρηματοδοτήσει μια πολιτική ταινία με βέλη εναντίον του Μπερλουσκόνι) και τα ψευτοαριστερά πειράγματα στον ούτως ή άλλως γελοίο Ιταλό πρωθυπουργό μοιάζουν με σαλαμάκι νηπιαγωγείου (σ.α. ;;;).
Βαθμολογία: *

Accattone (1961), του Pier Paolo Pasolini. Βουλή, 22:30, διάρκεια 120’.
Από την πρώτη του ταινία ο Πιερ Πάολο Παζολίνι καταφέρνει να δώσει στον ιταλικό ρεαλισμό του σινεμά της εποχής μια νότα ποιητική, με την δομή του όμως να παραμένει αφοσιωμένη στη ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής του Ακατόνε, ενός προαγωγού στη Ρώμη που ζει εκπορνεύοντας τη σύντροφό του. Η κατρακύλα του αρχίζει όταν εκείνη συλλαμβάνεται και ο ίδιος πρέπει να βρει μια δουλειά αληθινή για να ζήσει, κάτι που ποτέ στη ζωή του δεν είχε κάνει, επιστρέφοντας αναγκαστικά στην παρανομία.
Βαθμολογία: * * * *


Δευτέρα 24/08

Patriot Games (1992), του Phillip Noyce. STAR, 22:00, διάρκεια 117’.
Αν καταφέρει κανείς να κλείσει τα μάτια μπροστά σε αυτό το εξώφθαλμα τρομολάγνο και ιδεολογικά επικίνδυνο φιλμ, θα κρατήσει στο μυαλό του μια εντυπωσιακή και συνεχή δράση, σφιχτοδεμένη και με σωστό timing. Η δουλειά του Νόις στο φιλμ ήταν η καλύτερη δυνατή ώστε να μην εκτεθεί από το σενάριο που του έπεσε στα χέρια (βιβλίο του Τομ Κλάνσι βλέπετε...), όπου πρώην πράκτορας της CIA απειλείται από τον IRA και επιστρέφει στην ενεργό δράση.
Βαθμολογία: * *

Rampage (1988), του William Friedkin. ΕΤ3, 00:30, διάρκεια 97’.
Εκτός από το παρασκηνιακό ενδιαφέρον του φιλμ του Γουίλιαμ Φρίντκιν, αφού αντιμετώπισε φοβερό πρόβλημα με την αμερικανική διανομή και γνώρισε δυο ακόμη εκδοχές στο μοντάζ, ενδιαφέρον υπάρχει και αμιγώς κινηματογραφικό. Η αληθινή ιστορία του θανατοποινίτη που κατηγορήθηκε για πολλαπλές δολοφονίες και μια απίστευτα αρρωστημένη του συνήθεια (να πίνει το αίμα των θυμάτων του) βρίσκειτον Φρίντικ αφενός σε φόρμα και αφετέρου με μεγάλη όρεξη. Μας παραδίδει λοιπόν ένα δυνατό θρίλερ αλλά και ένα πρώτης τάξεως δράμα που και προβληματισμούς έχει (η κοινωνιολογική προσέγγιση της θανατικής ποινής είναι πολύ προσεκτική και απασχολεί μεγάλο μέρος του φιλμ) και πολιτικές αιχμές αποτολμά (κυρίως κατά του συστήματος δικαιοσύνης).
Βαθμολογία: * * *


Τρίτη 25/08

Στα Μικροκύματα της Βουλής (23:00, διάρκεια 60’) θα προβληθούν οι ταινίες: Χθες το Απόγευμα της Ελισάβετ Χρονοπούλου και Skipper – Straad της Ειρήνης Βαχλιώτη.


Τετάρτη 26/08

Dolls (2002), του Takeshi Kitano. Βουλή, 23:00, διάρκεια 113’.
Εμπνευσμένος από το παραδοσιακό ιαπωνικό κουκλοθέατρο, ο Τακέσι Κιτάνο βρίσκει μια από της καλύτερες στιγμές του εδώ και χρόνια, σε αυτό το δράμα που αφηγείται με τρόπο παραμυθένιο τρεις ιστορίες που μοιάζουν τελείως ρεαλιστικές (κι ας μην είναι). Ένα ζεγάρι δεμένο με μια κόκκινη κλωστή και ψάχνει την χαμένη του αγάπη, ένας γέρος γιακούζα μετά από μια συνάντηση με μια παλιά του αγαπημένη αναπολεί τον έρωτα των εφηβικών του χρόνων, μια τραγουδίστρια της ποπ παραμορφώνεται σε ένα ατύχημα και κρατά το πρόσωπό της κρυμμένο μέσα σε επιδέσμους. Σπουδαίο το δράμα, σπουδαία και η σημειολογική επιλογή του Κιτάνο να γυρίσει το φιλμ με ερμηνείες που παραπέμπουν σε ανθρώπινες μαριονέτες, μια πραγματική απόλαυση του απωανατολικού σινεμά.
Βαθμολογία: * * * *

Bullitt (1968), του Peter Yates. STAR, 02:45, διάρκεια 108’.
Φυσικά και θα γράφαμε ένα σωρό πράγματα για αυτό το πολύ σπουδαίο αστυνομικό φιλμ (που μάλλον υπήρξε σημείο αναφοράς του είδους), αλλά η ώρα προβολής του μας αναγκάζει να το προσπεράσουμε.

Le affinità elettive (1978), του Gianni Amico. Alter, 04:15, διάρκεια 170’.
Δεν έχουμε δει το φιλμ, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισής του και η ώρα προβολής του είναι απολύτως ενδεικτικά της τηλεοπτικής νοοτροπίας και κουλτούρας. Να τους χαιρόμαστε.


Πέμπτη 27/08

School for Scoundrels (2006), του Todd Phillips. STAR, 22:00, διάρκεια 99’.
Υπό άλλες συνθήκες μπορεί να προσπερνούσαμε αυτή την μικρή κωμωδία, ωστόσο το φετινό αριστουργηματικό Hangover του Τοντ Φίλιπς μας κάνει να ξαναδούμε όλη την φιλμογραφία του με άλλο μάτι. Μόνιμα ντροπαλός νεός ερωτεύεται μια κοπέλα και προκειμένου να καταφέρει να την κερδίσει παίρνει μαθήματα από εξπέρ του είδους ώστε να ξεπεράσει τις ντροπές του και να μπορέσει να κάνει την κίνησή του. Αντί όμως να λύσει το πρόβλημά του, δημιουργεί έναν ακόμη πονοκέφαλο αφού την κοπέλα φαίνεται να γουστάρει και ο εξπέρ που εμπιστεύτηκε. Φοβερός και τρομερός ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον στην ερμηνεία του και μερικές πραγματικά αστείες στιγμές σε μια προβολή του STAR που αξίζει... συγχαρητήρια!
Βαθμολογία: * * *


Παρασκευή 28/08

A Face in the Crowd (1957), του Elia Kazan. Βουλή, 22:30, διάρκεια 109’.
Τολμηρό (τουλάχιστον στην εποχή του) φιλμ του Καζάν που μέσω της ιστορίας ενός μέσου αμερικανού πολίτη που από το πουθενά γίνεται αστέρι των ΜΜΕ απλώς με τη βοήθεια μιας παραγωγού του ραδιοφώνου. Εύστοχο και επίκαιρο, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο και τόσο ενοχλητικό (όχι για εμάς φυσικά...).
Βαθμολογία: * * *

Before Night Falls (2000), του Julian Schnabel. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 129’.
Πριν καταπιαστεί απολύτως επιτυχημένα με το «Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», ο Τζούλιαν Σνέημπελ επιχείρησε μια λίγο «πειραγμένη» δραματική αφήγηση της ιστορίας του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας. Ο ίδιος, ομοφυλόφιλος και συνεπώς κυνηγημένος δεινά από το καθεστώς της χώρας του, εξέδιδε τα ποιήματά του στην Γαλλία, όπου και βραβεύονταν συστηματικά. Θέλοντας να μιλήσει για τις χιλιάδες ανθρώπινες ιστορίες που εφάπτονται σε αυτή του Αρένας, τραβήχτηκε ελαφρώς από την ξεκάθαρη βιογραφία επιλέγοντας ένα δράμα στηριζόμενο περισσότερο στην μυθοπλασία. Σπουδαία ερμηνεία (και τεράστιος αρωγός στην καλλιτεχνική επιτυχία του φιλμ) από τον Χαβιέρ Μπαρδέμ που τον έβαλε για τα καλά στον κινηματογραφικό χάρτη.
Βαθμολογία: * * *


Σάββατο 29/08

America, America (1963), του Elia Kazan. Βουλή, 21:00, διάρκεια 168’.
(σ.α. Στα τέλη του 19ου αιώνα ένας νεαρός Έλληνας της Μ. Ασίας ονειρεύεται την Αμερική, την ώρα που ο ίδιος και οι συγγενείς του βιώνουν την καταπίεση και τον καθημερινό εξευτελισμό από τους Τούρκους που έχουν κατακτήσει πλέον την περιοχή. Τουλάχιστον 5 αστεράκια για μια απ' τις σημαντικότερες, αν όχι την σημαντικότερη, ταινία του Kazan, ο οποίος στην πιο φάλτσα νότα της φιλμογραφίας του υπερκερνά στουντιακούς συμβιβασμούς εκμεταλλευόμενος την γονιδιακή/πολιτιστική του κληρονομιά και παραδίδει ένα σπάνιας ομορφιάς ποιητικό φιλμ. Εμπνευσμένο απ' την πραγματική ιστορία του Σταύρου Τοπούζογλου, που δημιουργώντας την δική του Οδύσσεια εξασφάλισε στους απογόνους του -ένας εκ των οποίων και ο σκηνοθέτης- ένα καλύτερο αύριο στην σύγχρονη Γη της Επαγγελίας.)

Matchstick Men (2003), του Ridley Scott. STAR, 23:00, διάρκεια 107’.
Περισσότερο σαν αξιοπερίεργο στην φιλμογραφία του Σκοτ αξίζει να το παρακολουθήσετε καθώς κατά τ’ άλλα δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια συμπαθή... βλακειούλα όπου ορκισμένος αλλά και νευρωτικός απατεώνας αλλάζει άρδην συνήθειες με την εμφάνιση της έφηβης κόρης του (της οποίας την ύπαρξη αγνοούσε) στη ζωή του. Δεν τα πάει και άσχημα με τους χαρακτήρες του και κουμαντάρει το συναισθηματικό κομμάτι σαν ανάλαφρη κωμωδία, όπως μάλλον έπρεπε να κάνει, ωστόσο το φιλμ δεν ανεβαίνει σκαλοπάτι (και δεν είναι να πεις ότι μένει στο... πλατύσκαλο, αλλά διστάζει να κάνει το πρώτο βήμα κιόλας) και τελικά το καλύτερο που μένει από αυτό είναι ότι ο Κέητζ επιτέλους δεν ήταν αντιπαθητικός και ο Ρόκγουελ είναι COOL. Όχι και πολλά πράγματα, ε;
Βαθμολογία: * *

Misery (1990), του Rob Reiner. Alpha, 23:00, διάρκεια 120’.
Ενοχλητικά υπερεκτιμημένο (αλλά φυσικά καθόλου κακό) φιλμ του Ράινερ από το ομώνυμο μπεστ σέλλερ του Στίβεν Κινγκ, στο οποίο μια γυναίκα με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα από την κοινωνική της απομόνωση κρατάει με το ζόρι στο σπίτι της τον αγαπημένο της συγγραφέα, ασκώντας βία και απειλώντας για πολύ χειρότερα αν ο ίδιος δεν συνεχίσει να γράφει τα αγαπημένα της αισθηματικά βιβλία. Η Κάθι Μπέητς ήταν όντως σπουδαία στην τελείως αβανταδόρικη όμως περσόνα που υποδυόταν και έτσι βρέθηκε με το αγαλματάκι του θείου Όσκαρ στα χέρια.
Βαθμολογία: * * *

5x2 (2004), του Francois Ozon. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 90’.
Όταν ο Μάριον και η Ζιλ χωρίζουν, αναπόφευκτα το παρελθόν χτυπάει την πόρτα του μυαλού μέσω των αναμνήσεων και ο Φρανσουά Οζόν (στο μοναδικό καλό φιλμ της καριέρας του) στήνει την αφήγησή του ανάποδα ταξιδεύοντάς μας στο χρονικό της σχέσης αυτής, από το τέλος ως την αρχή. Ένα συγκλονιστικό αριστούργημα, μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της (2004), το έργο ζωής αυτό του Οζόν επιλέγει σχεδόν σοφά πέντε σκηνές από την ζωή του ζευγαριού, μας φέρνει αντιμέτωπους με την βαθιά πεσιμιστική ανθρώπινη φύση και στα μούτρα του θεατή πετά την πορεία, που όσο εκατό ευτυχείς καταλήξεις (και ποια "κατάληξη" είναι ευτυχής άλλωστε;) δεν αξίζει. Εξαιρετικές ερμηνείες από την Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και τον Στέφαν Φρέις, οπωσδήποτε η προβολή της εβδομάδας.
Βαθμολογία: * * * *

B. Monkey (1998), του Michael Radford. ET3, 00:30, διάρκεια 90’.
Ο Ράντφορντ του έξοχου μελοδράματος “Il Postino” καταπιάστηκε λίγο αργότερα με αυτό το στιλιζαρισμένο και ευχάριστο φιλμάκι με την Άσια Αρτζέντο (στα πολύ σημαντικά προτερήματα της ταινίας). Το 5x2 που προβάλλεται την ίδια όμως ώρα, καθιστά το φιλμ αυτό βροντερό αουτσάιντερ για προβολή.
Βαθμολογία: * * *

* * * * *

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Τηλεόραση 09/08 - 15/08/2009

Τους τρέλανε η ζέστη τους υπεύθυνους προγράμματος των καναλιών και γι’ αυτή την εβδομάδα τα αριστουργήματα που προβάλλονται είναι ουκ ολίγα. Καλό αυτό υποθέτω για όσους έμειναν πίσω, όπως εγώ, να γράφουν κειμενάκια για τις ταινίες του Δεκαπενταύγουστου, να δουλεύουν χωρίς άδεια, να προσέχουν την πόλη γενικότερα... Πάμε να δούμε.


Κυριακή 09/08

The Wings of the Dove (1997), του Iain Softley. ΕΤ3, 18:00, διάρκεια 102’.
Η ταινία στην οποία λατρεύεις την Μπόναμ Κάρτερ. Το ίδιο και η ακαδημία που, γι’ αυτή την εξαίσια κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Χένρι Τζέημς της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Τα πλούτη και η χλιδή που φαίνονταν να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για μια ξεπεσμένη αριστοκράτισσα της βρετανικής υψηλής κοινωνίας, την στοιχειώνουν όταν επανεμφανίζονται, παρασέρνοντας έρωτες και ηθικές υπολήψεις. Προσεκτικά δομημένο, το σενάριο του Χοσείν Αμίνι κρατάει όσα κινηματογραφικά χρειάζεται ο αναπάντεχα καλός εδώ Ίαν Σόφτλι, λύνοντάς του τα χέρια με τρόπο τέτοιο ώστε να δουλέψει τελικά, όπως έπρεπε, σε ψυχολογικό βάθος με τους ήρωές του.
Βαθμολογία: * * * (Μωρέ μπράβο!)

Maccheroni (1985), του Ettore Scola. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 103’.
Αν και προτιμώ τις κωμικές στιγμές του Ετόρε Σκόλα, αυτό το ευχάριστο κατά τ’ άλλα ταινιάκι για τον έρωτα ενός Αμερικανού με μια Ναπολιτάνα που συντηρείται από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τρόπο κάπως... ανορθόδοξο, περνάει χωρίς να αγγίζει ιδιαίτερα. Βέβαια, η παρουσία της Ντάρια Νικολόντι από μόνη της είναι ένας καλός λόγος για να δούμε ξανά το φιλμ αν και η ημέρα το... καταδικάζει.
Βαθμολογία: * * (Για τη... Ντάρια)

Citizen Kane (1941), του Orson Welles. Βουλή, 22:30, διάρκεια 115’.
Όταν ο μεγαλοεκδότης και δισεκατομμυριούχος Τσαρλς Φόστερ Κέην πεθαίνει, ένας δημοσιογράφος ρίχνεται στην έρευνα της ζωής του, αποφασισμένος να ανακαλύψει την μυστηριώδη έννοια της τελευταίας λέξης που είπε πριν πεθάνει. Όταν το φιλμ αυτό απαντάται στο 90% των λιστών ως η κορυφαία στιγμή του κινηματογράφου, ό,τι κι αν γράψουμε περιττεύει. Άλλωστε, από το πρώτο της δευτερόλεπτο ακόμη και ο πιο άσχετος αντιλαμβάνεται την εικαστική της τελειότητα και αν της δώσεις λίγα λεπτά θα σε διαλύσει σαν ωστικό κύμα με την καινοτόμα κινηματογράφιση αλλά και γραφή της, ένα πραγματικό αλλά και επικίνδυνο tête-à-tête με την ιστορικότερη καμπή στην πορεία της σπουδαιότερης τέχνης του ανθρώπου.
Βαθμολογία: Μαντέψτε.

Glory Road (2006), του James Gartner. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 118’.
Αν και συνήθως είναι εξαιρετικά βλακώδεις, όλοι μας (ΟΚ, έστω, οι άντρες) γουστάρουμε τις αθλητικές ταινίες. Είτε με λευκούς που δεν πηδάνε, είτε με σβάστικες στα δοκάρια και αποδράσεις, είτε σε καρτούν με πρωταγωνιστές Βενιαμίν που κάνουν κατακόρυφα σουτ, αλλά και με τα προβλήματα κάθε Κυριακής, βρίσκουν το δρόμο για την συμπάθειά μας. Κάτι τέτοιο και εδώ (με το φιλμ του Γκάρτνερ να ξαναβλέπεται άνετα), στην αληθινή ιστορία του προπονητή Ντον Χάσκινς ο οποίος κατάφερε να επιβάλλει την απόφασή του και να θριαμβεύσει σε έναν θρυλικό αγώνα μπάσκετ με την ομάδα του να αποτελείται αποκλειστικά από μαύρους παίκτες. Το κοινωνικό σχόλιο, αν και παρόν, είναι βέβαια κάπως επιφανειακό παρότι ο ίδιος ο Γκάρντερ οδηγεί την ταινία του με βάση αυτή την κατεύθυνση.
Βαθμολογία: * * (Οι μαύροι και μπορούν και πήδηξαν)

The Girl in the Park (2007), του David Auburn. STAR, 23:00, διάρκεια 109’.
Η Τζούλια έχει χάσει την κόρη της όταν ήταν 3 ετών και εξαφανίστηκε σε μια βόλτα στο πάρκο. 15 χρόνια μετά (σε ένα εντυπωσιακά ανόητο fast forward του φιλμ) και έχοντας γίνει αφόρητα εσωστρεφής, γνωρίζει ένα ταλαιπωρημένο κορίτσι και με τον καιρό αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση. Τα παιχνίδια του μυαλού όμως, απρόβλεπτα ως είναι, την κάνουν να δει την χαμένη κόρη της στο πρόσωπο της νεαρής κοπέλας. Βλακεία ολκής από τον πρωτο(και τελευταιο-)εμφανιζόμενο Όμπερν σε όλη τη διάρκεια της οποίας αναρωτιέσαι για τον λόγο που ακόμα την παρακολουθείς. Η Σιγκούρνι την κάνει την προσπάθειά της, αλλά εμείς είμαστε επί 100 λεπτά ένα βήμα πριν απ’ το απονενοημένο...
Βαθμολογία: 0 (Ας μου εξηγήσει κάποιος ΓΙΑΤΙ)

The Godfather: Part II (1974), του Francis Ford Coppola. ΑΝΤ1, 23:00, διάρκεια 200’.
Η φαμίλια των Κορλεόνε στο δεύτερο μέρος της σειράς ξετυλίγεται μέσα από μια εντυπωσιακά δαιδαλώδη αλλά και σχεδόν άναρχη αφήγηση, η πορεία του Βίτο (συγκλονιστική ερμηνεία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο που υποδύεται τον χαρακτήρα του ογκόλιθου Μάρλον Μπράντο σε νεαρή ηλικία) στην κορυφή του εγκλήματος, η μπίζνα, ο άρρηκτα συνδεδεμένος με την πολιτική διαφθορά καπιταλισμός. Ένα από τα αριστουργήματα της δεκαετίας του ’70 αλλά και του παγκόσμιου σινεμά και προσωπικός θρίαμβος του σπουδαίου Κόπολα που κατάφερε να ξεπεράσει... τον εαυτό του. Τα 200 λεπτά του είναι σίγουρο πως θα σας αποτρέψουν (όπως και πρέπει) από την τηλεοπτική προβολή, αλλά οφείλετε να αποκτήσετε την κασετίνα με τα τρία φιλμ που, ούτως ή άλλως, πωλείται σε τιμή σκάνδαλο.
Βαθμολογία: * * * * *


Δευτέρα 10/08

Mortelle Randonnée (1983), του Claude Miller. ΕΤ1, 21:00, διάρκεια 120’.
Ο Μισέλ Σερό σε αυτή την συνεργασία του με τον Κλωντ Μιλέρ υποδύεται έναν ιδιωτικό αστυνομικό που έχει εδώ και χρόνια επιδοθεί στην αναζήτηση της χαμένης κόρης του. Όταν του ανατίθεται μια νέα υπόθεση σειράς δολοφονιών, οι σκέψεις ότι η βασική ύποπτη είναι η κόρη του, δεν έχει επιλογή από το να την βοηθήσει να ξεφύγει, ακολουθώντας την και προστατεύοντάς την από χώρα σε χώρα, ακόμα και όταν συνειδητοποιεί πως, εκτός από τον ίδιο, την γυναίκα ακολουθούν και τα πτώματα των εραστών της όπου πηγαίνει. Εξαιρετικό αστυνομικό φιλμ του καλύτερου μαθητή του Τρυφό και μια νέα φόρμα ευρωπαϊκού νουάρ, μπολιασμένου δηλαδή εκτός από μυστήριο και με έναν ερωτισμό ακαταμάχητο, με γερές δόσεις ενός μεταφυσικού τρόμου και με υπαινικτικό χιούμορ. Ο Μισέλ Σερό είναι καταπληκτικός με την «ήσυχη» ερμηνεία του ως εμμονοληπτικός και γερασμένος ντετέκτιβ που επιτέλους βρίσκει νόημα και κίνητρο στη δουλειά του και η Ιζαμπέλ Ατζανί είναι ένα από τα πιο όμορφα πλάσματα που κινηματογραφήθηκαν ποτέ. Ανάθεμα κι αν δεν την βοηθούσαμε όλοι κι ας προσθέταμε απλά στη λίστα των... θυμάτων.
Βαθμολογία: * * * *

Borsalino and Co. (1974), του Jacques Deray. Βουλή, 22:00, διάρκεια 110’.
Η συνέχεια του αστυνομικού Μπορσαλίνο χωρίς το αντίπαλο δέος (ο χαρακτήρας του Μπελμοντό δεν υπάρχει στο δεύτερο φιλμ) ήταν αναπόφευκτο να αποτύχει χρησιμοποιώντας ολόκληρη την ιταλική μαφία εναντίον ενός, εξόφθαλμα μηχανικά προς τέρψιν όλων των οπαδών του πρώτου φιλμ. Το φιλμ φυσικά δεν είναι κακό, αλλά η σύγκριση δεν θα μπορούσε να μην γίνει.
Βαθμολογία: * *

Hero (Ying Xiong) (2002), του Yimou Zhang. STAR, 22:00, διάρκεια 89’.
Σε πρώτο επίπεδο ένας εικαστικός άθλος, ένα οπτικό αριστούργημα (που, σημειωτέον, επανέλαβε και μάλλον ξεπέρασε ο Γιμού). Το σενάριό του αλλά και ίσως η πρόθεση του Γιμού είνα αυτά που δυσκολεύουν τη μετάβαση σε ένα επίπεδο βαθύτερο που έχει φανερά τις ρίζες του στην κινεζική παράδοση και κουλτούρα. Δεν επιθυμούσαμε φυσικά να ξεφύγουμε από την retinal ηδονή των άψογα χορογραφημένων και κινηματογραφημένων σκηνών πολεμικών τεχνών, αλλά να χρησιμοποιηθούν ως όχημα για το πραγματικό σινεμά, εκεί δηλαδή που κανείς συναντά χαρακτήρες, ψυχολογία, δραματικές συγκρούσεις, όπως έκανε ο ίδιος ο Γιμού λίγο αργότερα με τα Στιλέτα του.
Βαθμολογία: * * *


Τρίτη 11/08

Dr T and the Women (2000), του Robert Altman. Alpha, 21:00, διάρκεια 112’.
Οι γυναίκες του τίτλου για τον Δρ. Τ, επιτυχημένο γυναικολόγο, δεν είναι μόνο οι πελάτισσές του αλλά και η σχιζοφρενής σύζυγος, η έτοιμη να παντρευτεί αλλά και άστατη κόρη και φυσικά, η νέα σχέση του. Όλες έχουν την δική τους ιστορία, ωστόσο από την ιδιοσυγκρασία του ο Δρ. Τ δεν μπορεί να στενοχωρήσει καμία και πραγματικά αφοσιώνεται σε όλες, κινδυνεύοντας ο ίδιος να καταρρεύσει. Το ενδιαφέρον στο φιλμ αυτό δεν βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο, αλλά στην εντυπωσιακή αλλαγή ύφους του Όλτμαν (όχι ότι δεν τον είχαμε ικανό). Το ίδιο το φιλμ είναι εξαιρετικά αδιάφορο, παρά το εντυπωσιακό κολλάζ χαρακτήρων που επιχειρεί ο σκηνοθέτης.
Βαθμολογία: * *

Dark Water (2005), του Walter Salles. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 100’.
Πολύ καλή διασκευή του ομώνυμου ιαπωνικού φιλμ από τον βραζιλιάνο Βάλτερ Σάλες (Σπασμένος Απρίλης) με την εκθαμβωτικά όμορφη Τζένιφερ Κόνελι. Η κλασική ιστορία φαντασμάτων του Νακάτα μπαίνει σοφά σε καλούπια ψυχολογικά αλλά και κοινωνικού προβληματισμού. Η ασταθής συμπεριφορά (μια τρομακτική περίπτωση φανταστικής φίλης, οι συχνές εξαφανίσεις) της μικρής κόρης μιας γυναίκας που μετακομίζει μαζί της σε ένα παλιό διαμέρισμα, γίνονται ένα πρώτης τάξεως αφηγηματικό όχημα και ο διόλου τυχαίος Βάλτερ Σάλες όχι απλώς το αντιλαμβάνεται αλλά το επιδιώκει για να κινήσει την ιστορία του με βάση την αποξένωση της μεγαλούπολης, τη μοναξιά της οικογενειακής διάλυσης και την επερχόμενη ψυχοπαθολογία.
Βαθμολογία: * * *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:00, διάρκεια 58’) θα προβληθούν οι ταινίες: Ακόμα της Εύης Καραμπάτσου, Απών του Βασίλη Λουλέ και Όχι πια Ιστορίες Αγάπης της Στρατούλας Θεοδωράτου. Είπαμε πόσο προτιμούσαμε όταν προβάλλονταν ξένες μικρομηκάδικες;

Το Μόνον της Ζωής μου Ταξείδιον (2001), του Λάκη Παπαστάθη. Βουλή, 23:00, διάρκεια 87’.
Από το κανάλι της Βουλής: “Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο εντεκάχρονος Βιζυηνός, μαθητευόμενος ράφτης στην Κωνσταντινούπολη, έχει για παρηγοριά τις διηγήσεις των περιπετειών του παππού του. Όμως, αντιμέτωπος με το θάνατο, ο παππούς ομολογεί στον εγγονό του πως όλες του οι περιπέτειες ήταν φανταστικές και ότι στη ζωή του έχει κάνει μόνο ένα ταξίδι.”

Τετάρτη 12/08

The Fugitive (1947), του John Ford. Βουλή, 22:00, διάρκεια 104’.
Ένας ιερέας αλλά και επαναστάτης (Χένρι Φόντα) προσπαθεί να φυγαδευτεί και να διαφύγει από ένα χωριό της Λατινικής Αμερικής όπου η θρησκεία και ειδικά ο Χριστιανισμός θεωρείται παρανομία. Παρά το προσωρινό του καταφύγιο, η απόδρασή του δεν θα είναι τόσο εύκολη. Αν και αρχικά εντυπωσιάζει με κάποιες από τις σκηνές του ως περιπέτεια, το φιλμ πρόκειται για ένα εξαιρετικό δράμα χαρακτήρων, τα αδιέξοδα των οποίων θα οδηγήσουν σε μια πρώτης τάξεως ψυχολογική καταγραφή από τον Τζον Φορντ.
Βαθμολογία: * * * * *


Πέμπτη 13/08

Fitzcarraldo (1982), του Werner Herzog. Βουλή, 22:00, διάρκεια 151’.
Ένας οραματιστής έμπορος καουτσούκ στο Περού, ονειρεύεται με τα χρήματα που κερδίζει να πραγματοποιήσει το όνειρό του: Ως λάτρης της όπερας, να χτίσει ένα θέατρο στη μέση της περουβιανής ζούγκλας, από όπου και αντλεί το προϊόν που του αποφέρει όλα του τα χρήματα. Άλλη μια συνεργασία του Χέρτσογκ με τον Κλάους Κίνσκι που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε αριστούργημα. Με θρυλικές σκηνές (όπως αυτή που ο Φιτσκαράλντο πάνω σε ένα ολόκληρο πλοίο που το σέρνουν ιθαγενείς από τη μία μεριά του βουνού στην άλλη (!), παίζει δίσκους του Καρούζο) και εξίσυ θρυλική ερμηνεία του Κίνσκι, το φιλμ του Χέρτσογκ είναι μια εξαιρετική ματιά στα όνειρα που, πριν καταστραφούν, καταστρέφουν όσους τα τολμούν.
Αν σας αρέσει, βρείτε τις δύο εξαιρετικές συλλογές DVD με ταινίες του Χέρτσογκ (6 η μία και 7 η άλλη) σε τιμή κάτω από 20 ευρώ απο την Anchor Bay. Σε περιοχή 1 αλλά και 2.
Βαθμολογία: * * * * * (Όπως και όλες οι ταινίες του Χέρτσογκ)

Open Water 2: Adrift (2006), του Hans Horn. STAR, 22:00, διάρκεια 84’.
Αν το πρώτο φιλμ λειτουργούσε αφαιρώντας όχι στη δράση αλλά σε όσα χωρούσαν στο κάδρο του, το δεύτερο θα έπρεπε επιπρόσθετα με τη σεναριακή ιδέα του να θεωρείται ήδη αριστούργημα. Η ιδέα της επιβίωσης είναι εδώ πολύ πιο ύπουλα υποβλητική, διαβολικά υπόγεια καθώς πλεόν εξαρτάται μόνο από τον άνθρωπο. Όλη η παρέα που βγήκε νεοπλουτιστικά να απολαύσει το πολυτελές ιστιοφόρο της καταμεσής του ωκεανού βρίσκεται από λάθος στη θάλασσα και η σκάλα δεν έχει κατεβεί με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να ανεβεί ξανά. Η ιδέα του πνιγμού, της εξουθένωσης, των ευθυνών και συγκρούσεων, της κλειστοφοβίας στο πιο ανοιχτό μέρος στον πλανήτη υποθάλπτουν έναν τρόμο που όσο το φιλμ κυλά, ετοιμάζει το μείγμα που τελικά εκρήγνυται θεαματικά.
Βαθμολογία: * * * * (Ανατριχιαστικό)


Παρασκευή 14/08

A Fistful of Dollars (Per un pugno di dollari) (1964), του Sergio Leone. Βουλή, 23:00, διάρκεια 100’.
Ένας περιπλανόμενος πιστολέρο φτάνει σε ένα απομονωμένο χωριό στα μεξικανικά σύνορα. Όταν ανακαλύπτει πως το χωριό διοικούν δυο αντίπαλες οικογένειες αποφασίζει προς εύνοιά του να πάρει το μέρος και των δύο, μέχρι να αλληλοεξοντωθούν. Μια νέα ανάγνωση του «Γιοζίμπο» του Ακίρα Κουροσάουα που εισήγαγε για τα καλά το σπαγγέτι γουέστερν, πειράζοντας την κλασική αμερικανική συνταγή. Τα φιλμ που ακολούθησαν ωστόσο, ήταν που απογείωσαν το είδος.
Βαθμολογία: * * * * (Ο Κακός, ο Κακός και ο Κακός)


Σάββατο 15/08

Green Card (1990), του Peter Weir. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 103’.
Ένας Γάλλος μετανάστης στην Αμερική παντρεύεται μια αμερικανίδα επιστήμονα προκειμένου να εκδοθεί η πράσινη κάρτα του. Ο λευκός αυτός γάμος σιγά σιγά βγάζει στην επιφάνειά του έναν έρωτα που τρεφόταν από όλες εκείνες τις προσωπικές στιγμές που δυο αληθινοί άνθωποι δεν μπορούν να αποφύγουν. Μπορεί αυτή να είναι η λιγότερο καλή ταινία του έξοχου Πίτερ Γουίαρ, ωστόσο είναι 10 φορές καλύτερη από τις μισές αισθηματικές κομεντί που είδαμε εδώ και μια δεκαετία.
Βαθμολογία: * * * (Για τις σκηνές των φωτογραφιών και μόνο, πάλι θα το άξιζε)

Le Temps du Loup (2003), του Michael Haneke. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 109’.
Χτυπημένο από το σύνολο της κριτικής και με έναν αποκαρδιωτικό μέσο όρο αστεριών στα περιοδικά της χρονιάς, θυμάμαι ότι ήταν μόλις η δεύτερη ταινία του Χάνεκε που έβλεπα. Έχοντας δει μονάχα τα Παιχνίδια του πιο πριν, αδυνατούσα να πιστέψω ότι αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να κάνει κακή ταινία (φανταστείτε όταν είδα τις υπόλοιπες). Και ευτυχώς δικαιώθηκα. Ο πιο σκεπτόμενος άνθρωπος του σινεμά αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, ο άνθρωπος που ο μεγάλος Γκοντάρ αξίζει να σηκωθεί και να παραχωρήσει τη θέση του, με πρόσχημα την ιστορία επιβίωσης μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν επιζήσει μιας τεράστιας (αλλά και άγνωστης) οικολογικής καταστροφής, μελετάει την ανθρώπινη συμπεριφορά, σαν Δημιουργός χτίζει τον κόσμο από την αρχή, τους χαρακτήρες του, την εικόνα και την ανθρωπότητα, ετοιμάζει την επερχόμενη κινηματογραφική Γέννεσή του με τον Κρυμμένο. Οπωσδήποτε μιλάμε για την ταινία της εβδομάδας την οποία θα βρείτε σε εξαιρετικό δισκάκι περιοχής 2 από την Articifial Eye, σε τιμή κάτω από 7 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * * *

Dangerous Liaisons (1988), του Stephen Frears. STAR, 00:30, διάρκεια 115’.
Με πρόσχημα τις ακολασίες της αριστοκρατίας της Γαλλίας του 18ου αιώνα, ο Στήβεν Φρίαρς (στο καλύτερο φιλμ της καριέρας του) στήνει πραγματικά άψογα το σκηνικό του για να ανατρέψει τη φύση του σεξουαλικού παιχνιδιού αλλά και να του βάλει μια πονηρή τρικλοποδιά αντιπαραθέτοντάς το με την ανθρώπινη φύση που άλλωστε το γεννά. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές (Μισέλ Φάιφερ, Τζον Μάλκοβιτς και Γκλεν Κλόουζ) με τις γυναικείες να είναι υποψήφιες για Όσκαρ. Ελπίζοντας άδοξα για μια καλή κόπια, θα προτιμήσουμε το απλό δισκάκι Περιοχής 2 με λιγότερα από 6 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

***

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr

Rachael Yamagata - Sunday Afternoon

Έτσι για να πούμε ότι πλέον με γνωρίζετε λίγο παραπάνω, σας αφιερώνω αυτή την ανάρτηση.

Λίγα πράγματα αγαπώ με πάθος στη ζωή μου. Υποθέτω ότι αφοσιώνομαι τόσο στο σινεμά, τη μουσική και έναν-δύο ανθρώπους που δεν χωράει τίποτε άλλο να διεκδικήσει ένα γενναίο κομμάτι από την καρδιά μου. Οποιοσδήποτε συνδυασμός όμως με διαλύει, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν μπλέκονται μέσα μου, τότε είναι που πάω να εκραγώ. Και η καρδιά μου καίει, "μια φλόγα φλεγόμενη", που λέει και ο αγαπημένος μας Antony.

Κάτι τέτοιο έγινε όταν άκουσα τούτο το αγαπημένο μου τραγούδι. Ύμνος στα πρωινά μου, ύμνος στα δύσκολα βράδια μου, στα ακουστικά μου στο δρόμο όταν τίποτα γύρω δεν υπάρχει για 9 λεπτά, στο δισκάκι που αφιέρωσα και αδίκησα όλα τα υπόλοιπα τραγούδια, στο αυτοκίνητο κι ας κάνω ώρες αμέτρητες να φτάσω.

Τέλος πάντων.

Δεδομένο ότι ο δίσκος της Rachael Yamagata, "Elephants... Teeth Sinking Into Heart", είναι ο πιο ολοκληρωμένος (και σε στιγμές αφόρητα εσωτερικός) δίσκος που άκουσα εδώ και περίπου έναν χρόνο που έχει βγει. Αν αρχίσουμε τα κομμάτια, δεν θα σταματήσουμε παρά σε αυτό που κλείνει το δίσκο. Το Sunday Afternoon όμως, δεν είναι από αυτό τον κόσμο. Λίγο το μαγικό της άγγιγμα στο πιάνο (ανεπαίσθητο θαρρείς στο κομμάτι), τα ελαφρά πατήματα στα πιατίνια, λίγο τα βιολιά που σε πυκνώνουν, τα αρπίσματα που σου γρατζουνάνε απευθείας την καρδιά και ο "Lucille" ήχος του σόλο, αυτή η σύνθεση οφείλει να θεωρείται ήδη κλασική.



Μπορείτε να ακούσετε το κομμάτι πατώντας ΕΔΩ.

***

It's a choice to stay
It's a dream, yeah, and I wanna wake
You have blood on your hands and I'm feeling faint
And, honey, you can't decide

I'm a drug you don't wanna give up
Smoke your cigarette and make your love flow
You poured blood in my heart, I can't get enough
I'm drowning and you can't decide

It's not about geography or happenstance
You need to fly and take a chance
You don't need to soar to emptiness
And float on high and forever dance alone
You're scared 'cause I feel like home

I hear your voice and I knew right away
If you were here what your eyes would say
I have blood on my feet as I walk away
Rivers are red, it's starting to rain

I'm not gonna live for you or die for you
Won't do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
You leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Won't do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
Oh, you leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Do anything, anymore for you
Because you leave me here on the other side
Oh, you leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Do anything anymore for you
Because you leave me here on the other side
You leave me here on the other side

I won't live for you or die for you
Won't do anything anymore for you

I'm not gonna shed one more tear for you
Shed one more tear for you
I'm not gonna shed one more tear for you At least not 'til Sunday afternoon, Sunday afternoon...

***

Αν, αφού ακούσετε στην καλή ποιότητα του παραπάνω link αυτό το αριστούργημα, θέλετε να απολαύσετε και αυτό το ουράνιο πλάσμα που το εμπνεύστηκε, δείτε τα παρακάτω βίντεο.

Official VideoClip




Ακουστικό Live




Live στα LiveDaily Sessions




Rachael Yamagata @ The Park West (Live στις 23 Μαρτίου 2009)

Τηλεόραση 26/07 - 31/07/2009

Κυριακή 26/07

Traffic (2000), του Steven Soderbergh. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 147’.
Με το αριστούργημα του Σόντερμπεργκ αρχίζει αυτή η μάλλον αδιάφορη εβδομάδα, οπότε δεν μένει παρά να συντονιστούμε στη ΝΕΤ απόψε, όσο κι αν τα 147 λεπτά της ταινίας μοιάζουν πολλά. Με συνεκτικό δεσμό ανάμεσα στις ιστορίες που αφηγείται την διακίνηση ναρκωτικών ανάμεσα σε Μεξικο και ΗΠΑ, ο Σόντερμπεργκ ολοκληρώνει ένα φιλμικό ταξίδι στα κινηματογραφικά είδη με τρόπο θαυμαστό. Επιλέγει με προσοχή το καστ του το οποίο και αφήνει σχεδόν ελεύθερο να οργιάσει ερμηνευτικά όσο ο ίδιος θα κινείται από την περιπετειώδη δράση στο μελόδραμα και από το αστυνομικό θρίλερ στο ντοκυμαντέρ. Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο σε αυτό το παράδοξο άλμα από είδος σε είδος είναι ότι τελείται τόσο αισθητικά όσο και δραματουργικά, εμβαθύνοντας κάθε φορά στους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους με πραγματική φροντίδα και βαθιά γνώση του θέματος. Έτσι κι αλλιώς, τα θέματά του δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης: Ούτε ο αρχηγός της επιχείρησης κατά της διακίνησης ναρκωτικών που ανακαλύπτει ότι η κόρη του είναι ηρωινομανής, ούτε η γυναίκα ενός εμπόρου που, όταν αυτός συλλαμβάνεται, συνεχίζει τη δουλειά του, είναι αστεία. Το φιλμ σάρωσε με 4 Όσκαρ βασικών κατηγοριών απολύτως δίκαια. Και επειδή τα 147 λεπτά είναι πολλά και το φιλμ είναι έξοχο, θα βρείτε το διπλό περιοχής 1 δισκάκι της Criterion Collection στα ιντερνετικά μαγαζιά κάτω από τα 16-17 ευρώ.
Βαθμολογία: * * * *

The Tree of Wooden Clogs (L'albero degli zoccoli) (1978), του Ermanno Olmi. Βουλή, 22:15, διάρκεια 171’.
Υιοθετώντας το ύφος των περασμένων δεκαετιών στον ιταλικό κινηματογράφο και μια αντίστοιχη γραφή, ο Ερμάνο Όλμι κινείται ανάμεσα στο πλήθος των χαρακτήρων του με πραγματική αφοσίωση. Η καθημερινότητα των αγροτών της Ιταλίας των αρχών του περασμένου αιώνα αποτυπώνεται σκληρή και αβάσταχτη, με όλη την οικογένεια να δουλεύει στα χωράφια και το σχόλιο του Όλμι στις καταστάσεις είναι περισσότερο κοινωνικό και λιγότερο πολιτικό, εξυπηρετώντας το δράμα του στο οποίο και εμβαθύνει το φιλμ. Ιστορική βράβευση στις Κάννες για το κομψοτέχνημα αυτό. Δισκάκι θα βρείτε με ευκολία και φτηνό, τόσο περιοχής 1 όσο και περιοχής 2, χωρίς όμως κάποιες πρόσθετες παροχές.
Βαθμολογία: * * * *

The Bodyguard (1992), του Mick Jackson. STAR, 22:45, διάρκεια 119’.
Χαχα.


Δευτέρα 27/07

Sugartown: Οι Γαμπροί (2006), του Κίμωνα Τσακίρη. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 82’.
Ίσως είχε ένα ενδιαφέρον ως καταγραφή, έστω και ως χοντροκομμένη κωμωδία, η ιστορία του χωριού Ζαχάρω, όταν το 2002 ο δήμαρχος διοργάνωσε μια εκδρομή στη Ρωσία προκειμένου να βρουν γυναίκες οι συγχωριανοί του, ωστόσο η απροθυμία του Τσακίρη να καταπιαστεί με ένα θέμα σαν κι αυτό ωθώντας μια περισσότερο αφοσιωμένη κοινωνική προβληματική στην επιφάνεια, καταδικάζει το ντοκυμαντέρ αυτό στην αιώνια μαλακία του.
Βαθμολογία: 0


Τρίτη 28/07

Bound by Honor (ΑΚΑ Blood In, Blood Out) (1993), του Taylor Hackford. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 175’.
Ε, κάποιοι από εμάς μεγαλώσαμε με Βάτος Λόκος, τι να κάνουμε; Δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι αμερόληπτος με το φιλμ αυτό, που πάντως υποψιάζομαι ότι είναι καλό έτσι κι αλλιώς. Η καταγραφή του Χάκφορντ για την λατινοαμερικανική κοινότητα στο Λος Άντζελες, χρειαζόταν ένα όχημα για τη δράση του και το βρήκε (και με σοβαρό κοινωνικό σχόλιο προφανώς) στον χαρακτήρα του Μίκλο, ενός κατά το ήμιση Λατίνου. Ο Χάκφορντ τον τοποθετεί πανέξυπνα στη δράση, αφού ο ίδιος αισθάνεται ξένος μέσα σε μια κοινότητα που και η ίδια, παρά τα φαινόμενα, αισθάνεται ξένη στην Αμερική. Δεν ξέρω τι συνέβη και προβάλλονται τρίωρες ταινίες αυτή την εβδομάδα, αλλά επειδή το φιλμ αξίζει, βρείτε κάποιον τρόπο να το απολαύσετε.
Βαθμολογία: * * * (Βάτος Λόκος φορέβερ ή κάτι τέτοιο)

Birth (2004), του Jonathan Glazer. STAR, 22:00, διάρκεια 100’.
Δεν θυμόμουν ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τη συγκλονιστική πρώτη προβολή της Γέννησης, όταν σε μια αίθουσα που ξεφυσούσε αποδοκιμαστικά ανακάλυπτα μια από της καλύτερες ταινίες της δεκαετίας και ίσως την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στο αντίστοιχο διάστημα. Η συγκλονιστική Νικόλ Κίντμαν υποδύεται μια γυναίκα που, χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της και ενώ ετοιμάζεται να ξαναρχίσει τη ζωή της και να ξαναπαντρευτεί, ενοχλείται από τη συνεχή παρουσία ενός δεκάχρονου αγοριού που ισχυρίζεται ότι είναι ο νεκρός άντρας της. Οι απαντήσεις σε αυτό το θέμα (που θα μπορούσε στα χέρια κάποιου άλλου να είναι ένα θλιβερό ταμπού) οφείλουν και κρατώνται κρυμμένες αλλά σε καμία περίπτωση το φιλμ δεν διστάζει να εξαπολύσει μια οργανωμένη επίθεση στον θεατή. Το γεγονός ότι είναι τόσο αυστηρά υπόγεια στέρησε την... αποδοχή σε αυτό το αριστούργημα από ένα κοινό που αρνήθηκε να προβληματιστεί σχετικά με τη συμπεριφορά της γυναίκας και του τρελού έρωτα που αγνόησε, έστω και προσωρινά όσο το φιλμ διαρκεί και για τον χρόνο που αφηγηματικά καλύπτει, την σεξουαλική του εμπλοκή. Με την προβολή αυτή από το STAR, μάλλον η τηλεόραση δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά, εκτός αν το STAR πλέον προβάλλει τις κόπιες της Βουλής από τον Ταρκόφσκι. Σίγουρα η ταινίατης εβδομάδας.
Βαθμολογία: * * * * * (Για μένα; Ήδη κλασικό!)

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:45-23:45) θα προβληθούν οι ταινίες Αδιόρθωτη Έλσα του Μιχάλη Αναστασίου, Ανεξίτηλα Χρώματα του Νίκου Σέκερη και Το Κυνήγι της Πάπιας του Δημήτρη Ινδαρέ. Ωστόσο, νοσταλγούμε την εποχή που τα μικροκύματα αφορούσαν το παγκόσμιο σινεμά με μικρομηκάδικα από Γκοντάρ και Ρενέ, γιατί πολλές από τις ελληνικές είναι ανυπόφορες βλακείες...


Τετάρτη 29/07

E la nave va (And the Ship Sails On) (1983), του Federico Fellini. Βουλή, 23:10, διάρκεια 125’.
Οι τυπικοί φελινικοί χαρακτήρες σχεδόν παρελαύνουν σε αυτό το φιλμ, που είναι όμως αισθητά κατώτερο από τα υπόλοιπα του σκηνοθέτη. Διατηρείται φυσικά το σουρεαλιστικό ύφος του, η καταγραφή των περιστατικών είναι αυτή ενός ονείρου, η καταγραφή των χαρακτήρων, που ο καθένας είναι μια σύσταση του ξεναγού στο φιλμ, είναι μια τρόπον τινά παρουσίαση της αριστοκρατίας που οδεύει στο θάνατο, χωρίς όμως να γίνεται σαφές αν η σκυτάλη δίνεται σε μια νέα τάξη πραγμάτων ικανή να οδηγήσει στην αναγέννηση ή στην ολική κατάρρευση.
Βαθμολογία: * * *

Fearless (1993), του Peter Weir. STAR, 02:00, διάρκεια 117’.
Ο Μαξ (Τζεφ Μπρίτζες) σώζεται ως εκ θαύματος από αεροπορικό δυστύχημα και αισθάνεται πλέον άτρωτος. Αναζητώντας την υπαρξιακή αλήθεια, απομακρύνεται από τη γυναίκα του αλλά και τους δικούς του ανθρώπους και αποφασίζει να πορευτεί μόνος. Όταν οι απαντήσεις δεν έρχονται, θα αναζητήσει την αλήθεια του αυτή στο πρόσωπο μιας συνεπιβάτιδάς του που σώθηκε επίσης και βασανίζεται από ενοχές για τον θάνατο του παιδιού της στο ίδιο δυστύχημα. Στα χέρια του Γούιαρ το φιλμ γίνεται βασανιστικό και ζητά την αφοσίωση του θεατή για να λειτουργήσει. Ο Τζεφ Μπρίτζες, όπως πάντα, σπουδαίος. Δισκάκι περιοχής 1 με τιμή σκάνδαλο κοντά στα 3 ευρώ θα βρείτε σε γνωστό δισκάδικο του διαδικτύου. Πάντως, σκοτζέζικο ντουζ μας έχει το STAR, από τη μία η εκπληκτική προβολή της Γέννησης και από την άλλη το πέταμα ενός φιλμ σαν κι αυτό στις 2 τα ξημερώματα. Αν και υποψιάζομαι πως όλα είναι μελετημένα: Προκριματικά Champions League στις 10 παρά, αθλητική εκπομπή με τα παρελκόμενα στις 12, οπότε... 2 είναι μάλλον καλή ώρα. Λέτε;
Βαθμολογία: * * * (*)


Πέμπτη 30/07

Stranger Than Fiction (2006), του Marc Forster. STAR, 22:00, διάρκεια 105’.
Στα πάνω του βρήκε τον Φόρστερ αυτό το φιλμ (που είναι και μάλλον το καλύτερό του), αφού ο ίδιος είναι επιρρεπής στα.. σκαμπανευάσματα. Από τον εξαιρετικό Χορό των Τεράτων, στο ανεκδίηγητο Finding Neverland και από το χειρότερο φιλμ της δεκαετίας, το Stay, εδώ στο πολύ καλό αυτό φιλμ με τον Γουιλ Φέρελ (πριν ξαναπιάσει πάτο με το Kite Runner). Φυσικά το καταπληκτικό του σενάριο ήταν ίσως αρκετό για να δημιουργήσει τη βάση αυτής της πολύ καλής κομεντί, στην οποία μια συγγραφέας σχεδόν πνίγεται από τον ίδιο τον ήρωα του μυθιστορήματός της. Εμείς ωστόσο στο μισό φιλμ παρακολουθούμε μόνον αυτόν και μαζί του ανακαλύπτουμε την περίεργη φύση της ζωής του, μαζί του αναζητούμε την αλήθεια, σε ένα σχόλιο πάνω στη δημιουργία και την καλλιτεχνική αφοσίωση που, παρά την ανάλαφρη παρουσίασή του, είναι σοβαρό, ειλικρινές και με άποψη.
Βαθμολογία: * * *


Παρασκευή 31/07

Faraway, So Close! (In weiter Ferne, so nah!) (1993), του Wim Wenders. Βουλή, 23:00, διάρκεια 141’.
Μετά το αξεπέραστο αριστούργημα του Βέντερς, τα «Φτερά του Έρωτα», ο σπουδαίος Γερμανός δημιουργός επιστρέφει στο (ενωμένο) Βερολίνο για να συναντήσει εκ νέου έναν άγγελο (στην πρώτη ταινία ο Μπρούνο Γκανζ) που επιθυμεί κι αυτός να πλησιάσει τη θνητή φύση του ανθρώπου. Έκπτωτος πια, ανακαλύπτει ότι ο κόσμος που λαχταρούσε να ενταχθεί δεν είναι... «αγγελικός» και η σκληρότητά του δεν εξαντλείται. Χωρίς να μπορεί να ρεαλιστικά να συγκριθεί με το πρώτο φιλμ, το «Τόσο μακριά, τόσο κοντά!» είναι και αυτό ένα μικρό διαμάντι (δεν θα μπορούσε άλλωστε ποτέ ο Βέντερς να μας δώσει μια πραγματικά κακή ταινία), άκρατα λυρικό και ποιητικό με τους προβληματισμούς του να απλώνονται από την ασάφεια της πορείας της ανθρώπινης φύσης ως την αντίστοιχη ασάφεια και αγωνία για την πορεία της ίδιας της ανθρωπότητας.
Βαθμολογία: * * *

Passion Fish (1992), του John Sayles. ΕΤ1, 24:00, διάρκεια 115’.
Η Μέι, παράλυτη πλεόν σταρ της τηλεόρασης, αποσύρεται στο πατρικό της σπίτι για να βρει την ησυχία της. Η βοήθεια που χρειάζεται με τη νέα της κατάσταση βρίσκεται δύσκολα, καθώς καμία νοσοκόμα δεν ανέχεται τη συμπεριφορά της μέχρι τη Σαντέλ που, προερχόμενη από μια απαίσια ζωή, δείχνει να μην ενοχλείται από κανέναν και τίποτα. Ο Σέηλς στήνει έναν καθρέφτη ανάμεσα στις δύο γυναίκες, ωστόσο είναι παραμορφωτικός και τα είδωλά τους διαμετρικά αντίθετα. Αυτή την αντίθεση μελετάει ο Σέηλς και με βάση αυτήν αναπτύσσει την δραματική του ιστορία με αυθεντική συγκίνηση, ειλικρινή μηνύματα ζωής και δύο πορτραίτα χαρακτήρων που αναπτύσσονται σε βάθος, λες και πρόκειται για σπουδή του είδους.
Βαθμολογία: * * * *

*****

To παραπάνω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr.

11, από την ομάδα "Blind Mice"

Έπεσαν στα χέρια μου, αρκετά τυχαία, τα φιλμάκια που διακρίθηκαν στο φετινό 48 Hour Film Project της Αθήνας. Ανάμεσα στις αδιάφορες παπαρίτσες που περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου στάθηκα τυχερός που βρέθηκα στον κόσμο του "11", ενός σπουδαίου 5λεπτου φιλμ από την ομάδα "Blind Mice". Διαβάζω στο site του Φεστιβάλ πως την σκηνοθεσία ανέλαβαν οι Θεόφιλος Παπαστυλιάνος και Γιάννης Χριστοφόρου. Εγώ να δώσω τα συγχαρητήριά μου στα παιδιά (με το δύσκολο είδος που τους έπεσε να τους είναι μάλλον... τυχερό), αλλά ποιον να αφήσεις έξω (ούτως ή άλλως σάρωσε σε κάθε κατηγορία και όχι άδικα, το φιλμάκι έπαιζε μόνο του); Απολαύστε το και μην ασχοληθείτε καν με τα υπόλοιπα. Αν δεν σάρωνε, θα μιλούσαμε για σκάνδαλο.

Παρακάτω θα βρείτε το βίντεο ανεβασμένο στο zshare, πατήστε για αποθήκευση και προβολή σε καλύτερη ποιότητα από αυτή του blogger.





Κατεβάστε την ταινία από ΕΔΩ.

Τηλεόραση 19/07 - 25/07/2009

Κυριακή 19/07

The Ladykillers (2004), των Ethan Coen και Joel Coen. ΕΤ1, 21:05, διάρκεια 108’.

Το ρημέηκ της ταινίας του Alexander Mackendrick του 1955 από τους αδερφούς Κοέν δεν είναι μονάχα η χειρότερη ταινία της παραπάνω από ενδιαφέρουσας καριέρας τους, αλλά ταυτόχρονα μια ταινία-σημάδι της παρακμής της αμερικανικής κωμωδίας που ξαναμεταφέρει τη δράση στα μέρη της, ξαναπροσαρμόζει τα αστεία της με τρόπο εσωτερικό και υπεροπτικά θεωρεί πως ένα παράλογο σύμπαν αρκεί από μόνο του χωρίς κωμικό timing και ευρηματικά gags για να πείσει για το... γέλιο που έπρεπε, μα ποτέ δεν ήρθε. Η ιστορία της παλιάς βρετανικής κωμωδίας μεταφέρεται αρκετά πιστά στη Νέα Ορλεάνη όπου συμμορία μικροκακοποιών επιχειρεί να «πιάσει την καλή» και συστήνεται σαν μουσική μπάντα προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη της γριάς ενοίκου του σπιτιού δίπλα στο καζίνο. Από εκεί θα προσπαθήσουν να σκάψουν μια σύραγγα ως το ναό του χρήματος και την προσωπική τους ευτυχία αλλά η γριά τους ψιλιάζεται γρήγορα γιατί είναι πιο ηλίθιοι κι από καθυστερημένο περιστέρι. Ξέρω, ακούγεται καλό αλλά, πιστέψτε με, είναι ανέμπνευστο, αφόρητα βαρετό (ακόμα και η καλή μουσική της ταινίας ακουγόταν στα αυτιά μου σαν κομπρεσέρ στις 6 το πρωί) και... όχι Κοέν. Δείτε το, τι να σας πω, έτσι κι αλλιώς η μέρα από τηλεοπτικής πλευράς είναι χειρότερη κι από τηλεμαραθώνιο αγάπης.

Βαθμολογία: 0 στρογγυλό σαν τη μούρη του Τομ Χανκς πριν και μετά το «Ναυαγό».

Flightplan (2005), του Robert Schwentke. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 102’.

Εκνευρίστηκα όταν είχα δει αυτό το θρίλερ με τη Τζόντι Φόστερ γιατί πάνω απ’ όλα περίμενα να είναι αξιοπρεπές (για τις περαιτέρω προσδοκίες θα έφταιγα εγώ και μόνο) και μου ήρθε κατακέφαλα. Άκουγα και κάτι περίεργα για Χιτσκοκικές «κυρίες που εξαφανίζονται» και δεν ήθελα πολύ. Η Τζόντι Φόστερ (ευτυχώς η... «αξιοπρεπής» των προσδοκιών μου) προσπαθεί να σώσει τα καταδικασμένα ως μια γυναίκα που χάνει την κόρη της κατά τη διάρκεια μιας πτήσης μέσα στο ίδιο το αεροπλάνο και το θρίλερ στήνεται στην επιμονή των επιβατών ότι ποτέ δεν ήταν μαζί της κανένα κορίτσι και το γεγονός ότι το όνομα της μικρής λείπει από τη λίστα των επιβατών. Για δεύτερη συνεχόμενη φορά στη μέρα πράγματα ακούγονται καλά αλλά δεν είναι. Τα 102 λεπτά της ταινίας μοιάζει να μην περνούν και παρότι ο Σβέντκε (το όνομα του οποίου μάλλον δεν θα μας απασχολήσει ξανά) τα χρησιμοποιεί εστιάζοντας αποκλειστικά στην ηρωίδα του, το φιλμ του ως ψυχολογικό πορτραίτο αποτυγχάνει οικτρά και στο τέλος θα θέλετε όχι μόνο να μην βρει την κόρη της, αλλά να συντριβεί ολόκληρο το αεροπλάνο με ό,τι χαρακτήρα πέρασε από το φιλμ να τον τρώει η μαρμάγκα και να ησυχάσετε. Σε αυτό, αν μη τι άλλο, θα έχετε την αμέριστη βοήθεια του μόνιμα εκνευριστικού (και χειρότερου... σοβαρού ηθοποιού στο αμερικανικό σινεμά) Peter Sarsgaard, που με εκείνο το βλέμμα το σπινθιροβόλο θα επιχειρήσει να σας αποτελειώσει.

Βαθμολογία: *, σαν τη μία ώρα που θα αντέξετε το φιλμ.

Η Επόμενη Μέρα (The Day After) (1983), του Nicholas Meyer. ΕΤ1, 00:15, διάρκεια 120’.

Απουσία κάποιου καλού DVD για την αμερικανική αυτή τηλεταινία (θα βρείτε ένα «σκέτο» δισκάκι, είτε αμερικανικό είτε ευρωπαϊκό) η εγγραφή από την κόπια της ΕΡΤ είναι μια καλή ιδέα, ειδικά για όσους δεν την έχουν παρακολουθήσει ξανά. Προβληματισμός και άκρατος πεσιμισμός σε ένα φιλμ που χωρίς δισταγμό περιγράφει ένα ολοκαύτωμα ως μοναδική κατεύθυνση και αποτέλεσμα των πυρηνικών δοκιμών.

Βαθμολογία: * * *

Ali G Indahouse (2002), του Mark Mylod. ALTER, 01:30, διάρκεια 87’.

Έξυπνη προβολή του Άλτερ με το ξεκαρδιστικό Μπρούνο να παίζει στις αίθουσες. Προσέξτε το, δεν είναι ακριβώς... bedtime ταινία εκτός αν θέλετε να ξαγρυπνήσετε γελώντας. Κάπως έτσι άρχισαν όλα... Vote for Ali G!!!

Βαθμολογία: * * *

Empire of the Sun (1987), του Steven Spielberg. STAR, 02:45, διάρκεια 140’.

Ο 11χρονος γιος ενός βρετανού διπλωμάτη στη Σανγκάη ζει από κοντά τη φρίκη του πολέμου μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας όταν θα οδηγηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ιαπώνων. Άριστο τεχνικά, ίσως αυτό είναι το καλύτερο φιλμ του Σπίλμπεργκ, με τον Κρίστιαν Μπέηλ σε νεαρή ηλικία και τον Τζον Μάλκοβιτς μαζί του. Η ώρα προβολής είναι ένα ακόμη κακόγουστο κυριακάτικο κάζο του STAR σε όσους δουλεύουν τη Δευτέρα το πρωί, οπότε και θα τελειώνει η ταινία. Προτιμήστε φυσικά το πολύ καλό ευρωπαϊκό διπλό δισκάκι που θα βρείτε με 6 περίπου ευρώ.

Βαθμολογία: * * *

Δευτέρα 20/07

Ransom (1996), του Ron Howard. STAR, 22:00, διάρκεια 117’.

Με τον Γκίμπσον να απολαμβάνει τα αγαθά της προηγούμενης και προσωπικής ταινίας του (Braveheart) και να εκτοξεύει τη δημοτικότητά του στα ύψη με τη συμμετοχή του σε αυτή την τεράστια εισπρακτική (αλλά και καλλιτεχνική για τα ρηχά δεδομένα του σκηνοθέτη της) επιτυχία, το Ράνσομ δεν πέρασε ακριβώς απαρατήρητο. Το καλό για εμάς είναι ότι το θρίλερ πίσω από την ιστορία της απαγωγής του γιου ενός πλούσιου επιχειρηματία και την απόφασή του να δράσει ο ίδιος για να τον σώσει, είναι καλοστημένο, δομημένο με σωστό timing (κάτι σαν άλφα και ωμέγα για το είδος), χρησιμοποιεί τον σταρ του (ο οποίος είναι και μάλλον ένας καλός ηθοποιός) ως πρέπει και σαν επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στο αγύριστο κεφάλι του Ρον Χάουαρντ (ενδεικτικά The Da Vinci Code, Cocoon, Apollo 13, A Beautiful Mind, οπότε, ναι, αυτή είναι η καλύτερη ταινία του) δουλεύει στην ψυχολογία του ήρωα, πάντα στο μέσο της καταιγιστικής δράσης. Από εκεί και πέρα, είναι Ρον Χάουαρντ.

Βαθμολογία: * * (το ξαναλέω, από εκεί και πέρα, είναι Ρον Χάουαρντ)

Faces (1968), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 22:45, διάρκεια 130’.

Γερασμένοι στην ψυχή τους, ο Ρίτσαρντ (Τζον Μάρλεϊ) και η γυναίκα του, μάλλον τυπικό ζευγάρι αστών, υποκύπτει σε αυτό που μέλλει πάντα να καταστρέφει τον έρωτα (ή, αν προτιμάτε, να επικυρώνει την καταστροφή που ίσως νωρίτερα έχει έρθει), τη μοιχεία. Ο Ρίτσαρντ γνωρίζει τη Τζίνι (Τζίνα Ρόουλαντς-δεν θα έχετε δει και πολλές σπουδαιότερες ηθοποιούς στην ιστορία του σινεμά) και η γυναίκα του το νεαρό Τσετ. Και ως σπουδαίοι άνθρωποι νοιάζονται για τον έρωτα μπροστά στο αδιέξοδο, τον αναζητούν, αγωνίζονται και αγωνιούν για την αγάπη που βλέπουν να χάνεται (και όχι να έρχεται, κάνοντας τελικά το φιλμ σπαραχτικό). Μεγαλουργώντας και επηρεάζοντας το αμερικανικό σινεμά όσο λίγοι, ο σπουδαίος Κασαβέτης επεφύλασσε ένα απόλυτο αριστούργημα για την δεύτερη ταινία του. Με τα αυτοσχεδιαστικά παιχνίδια των ηθοποιών του σε μόνιμη θέση εντός του φιλμικού του σύμπαντος, οργάνωσε ένα δαιδαλώδες πρότζεκτ άνω των 100 ωρών υλικού, γεμάτου με τις προσπάθειες τριών χρόνων. Ένα φιλμ άψογα στημένο, μια πραγματική σπουδή της αγάπης και του νοήματος αυτής, της συμβίωσης και των αμφιβολιών, του χρόνου που περνάει από όλους και όλα, τον πραγματικό λόγο της ύπαρξής μας.

Βαθμολογία: * * * * * Απλά αξεπέραστο.

Τρίτη 21/07

The Perfect Storm (2000), του Wolfgang Petersen. STAR, 22:00, διάρκεια 123’.

Αντι-πρόταση της ημέρας που δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, αυτή η βλακώδης περιπέτεια του Πέτερσεν γεμίζει προσδοκίες με το πρώτο μέρος της να αγγίζει ταξικούς προβληματισμούς (ΟΚ, φυσικά και γνωρίζαμε τι θα ακολουθήσει, αλλά σε τι εμπόδιζε το φιλμ να προχωρήσει λίγο παρακάτω;) αλλά να χάνεται στη συνέχεια στη δίνη ή μάλλον στη φουρτούνα των ειδικών εφέ (που, δεν λέμε, φαίνονταν σπουδαία) και του κενού της. Καταιγιστική και εκκωφαντική σίγουρα, αν έχετε όρεξη.

Βαθμολογία: *

Στα Μικροκύματα της Βουλής (22:45-23:45) θα προβληθούν οι ταινίες «Η Κυρία Μίκα» της Κατερίνας Ευαγγελάκου, «Σταδιακή Βελτίωση του Καιρού» του Γιάννη Οικονομίδη και «Ελ Ντοράντο» της Πέννυς Παναγιωτιοπούλου.

Τετάρτη 22/07

Lucky You (2007), του Curtis Hanson. STAR, 22:00, διάρκεια 124’.

Στη σκιά του θρύλου του πόκερ και πατέρα του, ο Χακ (Έρικ Μπάνα) προσπαθεί να βρει τα χρήματα για τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα πόκερ. Τολμηρός παίκτης στο τραπέζι αλλά επιφυλακτικός στην προσωπική του ζωή, ο Χακ γνωρίζει την Μπίλι, άρτι αφιχθείσα νεαρή στο Λας Βέγκας, με όνειρα για καλλιτεχνική καριέρα. Ο πολύ συμπαθής κατά τ’ άλλα Κέρτις Χάνσον δείχνει το ίδιο άτολμος με τον ήρωά του και δεν προχωράει τη σχέση που μας γεννά στο πανί όπως θα θέλαμε. Μοιράζοντας άνισα τον κινηματογραφικό του χρόνο στα θέματα που θέλει να πιαστεί αλλά και στους χαρακτήρες του, αναπόφευκτα χάνεται σε αυτά και δεν ολοκληρώνει κανένα. Ο Χακ παραμένει αδιάφορος και απλώς γοητευτικός, η σχέση με τον πατέρα του μοιάζει ουρανοκατέβατη στο φιλμ και δεν καταλαβαίνουμε ποτέ γιατί η Μπίλι τον γοητεύει . Σε αυτό το τελευταίο «βοηθά» βέβαια και η Ντρου Μπάριμορ που ανάθεμα κι αν καταλαβαίνουμε γιατί να την επιλέξει κάποιος για την ταινία του. Πάντα αδιάφορη, πολλές φορές εκνευριστική, όμορφη δεν τη λες και άλλα τέτοια. Το μόνο που σώζεται είναι το παθιασμένο τζογάρισμα του Μπάνα και το πόκερ αλλά κι αυτό μόνο για τους επιφανειακούς γνώστες (οι... επαγγελματίες θα απογοητευτούν από την απλότητα που το χαρακτηρίζει στο φιλμ και οι άσχετοι δεν θα καταλάβουν τι τους γίνεται).

Βαθμολογία: * (Φουλ του άσσου)

A Woman Under the Influence (1974), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 22:30, διάρκεια 140’.

Μια γυναίκα αισθάνεται πως ο σύζυγός της αδιαφορεί γι’ αυτήν και τον απατά. Ο ίδιος όμως την αγαπά πραγματικά και όταν εκείνη θα παλέψει με τις τύψεις της αλλά και τις επερχόμενες ψυχικές διαταραχές, θα σταθεί δίπλα της. Ωστόσο, μόνο ο ίδια μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό της και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Κασαβέτης που στρέφει το φιλμ σε αυτήν, το χτίζει πάνω της, του δίνει τον τίτλο του από αυτή. Άλλη μια εις βάθος μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς από τον Ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη που ανησυχεί ξανά από την αποξένωση, οδηγώντας την ταινία του εν μέσω αλυσιδωτών αντιδράσεων κατευθείαν στη θλίψη της οικογενειακής διάλυσης. Η σπουδαιότερη γυναικεία ερμηνεία που κινηματογραφήθηκε ποτέ είναι εδώ.

Βαθμολογία: * * * * *


Πέμπτη 23/07

Πραγματικά το καλύτερο που έχετε να κάνετε σήμερα είναι να βγείτε μια ωραία βόλτα να δείτε τον Πορτοφολά ή το Μίσος (ή το Hangover για να μην ξεχνίομαστε) σε κανένα θερινό σινεμαδάκι γιατί από την τηλεόραση δεν βλέπω φως.

Παρασκευή 24/07

Opening Night (1977), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 23:00, διάρκεια 144’.

Μια μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου αισθάνεται ενοχές για τον θάνατο μιας γυναίκας που προσπαθούσε να την πλησιάσει από θαυμασμό. Οι ενοχές της θα την καταστρέψουν ψυχολογικά με αποτέλεσμα να επηρεαστεί και στην καλλιτεχνική της ζωή. Ο Κασαβέτης σκηνοθετεί για άλλη μια φορά τη γυναίκα του, Τζίνα Ρόουλαντς, με συνεχή κοντινά στο εκφραστικό της πρόσωπο που λες και με απίστευτη άνεση, ερμηνεύει υποδειγματικά την ψυχολογική κατάρρευση της ηρωίδας, το μπλέξιμο της προσωπικής με την επαγγελματική ζωή, την αγωνία για την επόμενη μέρα σε όλα, κάθε ημέρα και μια Νύχτα Πρεμιέρας.

Βαθμολογία: * * * * *

Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994), του Neil Jordan. STAR, 00:45, διάρκεια 112’.

Όταν χάνει τη γυναίκα και το μωρό του, ένας άντρας ψάχνει το κουράγιο του να κρατηθεί στη ζωή. Τότε συναντά τον βρυκόλακα Λεστάτ που τον πείθει να ζήσει μαζί του στην αιωνιότητα. Η απροθυμία του να σκοτώνει ως βρυκόλακας για την τροφή του κάνει τη νέα του ζωή ακόμη πιο μίζερη και δυσβάσταχτη ώσπου γνωρίζει τη νεαρή Κλαούντια, η ύπαρξη της οποίας θα τον οδηγήσει σε πάνω από 200 χρόνια περιπλάνησης. Με σετ αξεπέραστο και τον σπουδαίο Νηλ Τζόρνταν στο τιμόνι, η Συνέντευξη με Έναν Βρυκόλακα έγινε ένα αριστούργημα των 90s . Το γοτθικό ύφος στο οποίο είναι άριστος ο Τζόρνταν (θυμηθείτε την Παρέα των Λύκων, το σπουδαιότερο ενήλικο παραμύθι στο σινεμά) γίνεται οδηγός του φιλμ, ο ρυθμός του είναι συγκρατημένος και η δράση του συνεχής. Ο Τζόρνταν γνωρίζει πως να χρησιμοποιήσει ως όχημα την βαμπίρ ιστορία του (άλλωστε τα πλάσματα αυτά είναι η ιδανική αλληγορία για τον χρόνο που παγώνει ανεπιθύμητα και περνά δίχως γυρισμό όταν θέλουμε να σταματήσει), καταρρίπτοντας τον μύθο της «σύντομης» ζωής με την απογοήτευση της αιώνιας περιπλάνησης. Κάτι σαν φιλμικό παράδοξο όπου οι ορκισμένοι horror fans ενδεχομένως να ξεφυσήσουν απογοητευμένοι από την απουσία του gore θεάματος και οι σινεφίλ με παρωπίδες ίσως απορρίψουν ένα φιλμ όπου ο Τομ Κρουζ δαγκώνει τον Μπραντ Πιτ, ωστόσο οι υποψιασμένοι θα απολαύσουν ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα. Επιπρόσθετα, η μουσική του Γκόλντεναλ είναι υπέροχη.

Βαθμολογία: * * * * (Ένα για τον Τομ Κρουζ, ένα για τον Μπραντ Πιτ, ένα για την Κίρστεν Ντανστ, ένα για τον Αντόνιο Μπαντέρας και όλα μαζί για το Νηλ Τζόρνταν)

Σάββατο 25/07

La vita è bella (1997), του Roberto Benigni. ΝΕΤ, 22:00, διάρκεια 111’.

Στην Ιταλία του ’40 ο Γκουίντο, εβραϊκής καταγωγής Ιταλός βιβλιοπώλης, συλλαμβάνεται και με το γιο του στέλνονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ορκισμένος να προστατέψει το μικρό του γιο από τη νοσηρότητα του φασισμού και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χτίζει έναν κόσμο ψεύτικο, μέσα και έξω από το στρατόπεδο, όπου όλα γίνονται για να είναι οι άνθρωποι χαρούμενοι, ένα οικουμενικό παιχνίδι με νικητές και χαμένους στο οποίο βυθίζονται και οι δύο. Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά βρίσκω το φιλμ του Μπενίνι εξαιρετικό. Γλυκό αλλά όχι γλυκερό, με χιούμορ αλλά όχι ανήθικο στο θέμα που πατάει, μακριά από προβοκατόρικες διαθέσεις και ηθικολογικές εξάρσεις. Το παιδί μεγαλώνει εξίσου μέσα στον μικρό γιο αλλά και τον ίδιο τον Γκουίντο που βγάζουν τη γλώσσα στο θάνατο, ο ένας για να διατηρήσει το κουράγιο του και ο άλλος γιατί δεν τον γνωρίζει (και κατά συνέπεια κανένα δέος και κανένας φόβος δεν προκαλείται από αυτόν). Αν δεν κλάψει κάποιος, υποθέτω ότι έχει κάνει αφαίρεση είτε καρδιάς είτε δακρυγόνων αδένων.

Βαθμολογία: * * * * (Να πάτε να πνιγείτε)

Shadows (1959), του Τζον Κασαβέτη. Βουλή, 22:00, διάρκεια 87’.

Στην πρώτη του ταινία, ο Κασαβέτης έπαιξε με την τζαζ μουσική και τον ερμηνευτικό αυτοσχεδιασμό της σχολής που τελικά δημιούργησε σε ένα φιλμ γυρισμένο εξ ολοκλήρου με την κάμερα στο χέρι, αδιαφορώντας για το πλάνο του αλλά εστιάζοντας στους ηθοποιούς του. Δημιουργικά ρηξικέλευθο, απλώνει τις θεματικές του από τον κοινωνικό και φυλετικό ρατσισμό, στον έρωτα ως διέξοδο μιας δύσκολης ζωής, στη σημασία της μουσικής υπό το φόντο της Νέας Υόρκης του τέλους της δεκατίας του ’50. Με τους πρωταγωνιστές χαμένους στις σχέσεις τους αλλά και τις σχέσεις τους χαμένες οι ίδιες, πνίγονται στα αδιέξοδά τους αλλά και τη μητρόπολη του κόσμου που αδυνατεί να τους εντάξει επιπροσθέτοντας στο τραγικό του θέμα. Όσα ακολούθησαν, εν μέρει οφείλονται σε αυτό εδώ.

Βαθμολογία: * * * * (Τζαζ σε 4 τέταρτα)

Υ.Γ. Μιας και δεν γράψαμε πουθενά για τα δισκάκια του Κασαβέτη, να επισημάνουμε ότι η λατρεμένη Criterion έχει κυκλοφορήσει μια εξαιρετική συλλογή τις περισσότερες απ' τις ταινίες του και τιμή περί τα 50 ευρώ. Τραγική ειρωνία, υπάρχει μαγαζί στο κέντρο που τα πουλάει 55 το ένα...

***

To παραπάνω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.cinemart.gr.

Blonde Redhead - Elephant Woman

Ορίστε ένα τραγούδι στο οποίο πραγματικά χάνομαι. Δεν ξέρω πού βρίσκομαι όταν παίζει, ένα trip που συγκρίνεται μόνο με αυτό του Kein Zuruck. Μαγικό.